Wandeling van Hapatoni naar Vaitahu, Tahuata, Frans Polynesië

Zaterdag 28 januari 2023

Positie Baie Hanatefau: 09°57.744 Z /139°07.119 W
De bemanning van de Rafiki moet echter ook weer aan de bak. Er staat in deze baai ook weer een wandeltocht op het programma. We lopen van Hapatoni naar Vaitahu, waarbij we ook weer een venijnige col moeten pakken. De tocht is 7 km lang en is redelijk goed te bewandelen, we hebben blijkbaar al wat spiermassa opgebouwd. De uitzichten zijn echter duidelijk minder dan de mooie tocht op Fatu Hiva, twee weken geleden. Desondanks is deze wandeltocht zeker de moeite waard en tegen de middag komen we aan in het dorpje Vaitahu. Het is een keurig dorpje met maar liefst twee kleine winkeltjes. Op advies van onze zeilvrienden Rik en Sanne gaan we voor de lunch naar het restaurant van Jimmy, waar we een heerlijke steak met een respectabele berg frietjes verorberen.

Het restaurant van Jimmy, waar we getrakteerd werden op lokale muziek. 

Rechts, in het lichtblauwe t-shirt, is Jimmy, de eigenaar van het restaurant.

De baai van Vaitahu.

's Middags komt het combischip (helft van het schip is ingericht als transportschip, de andere helft als cruiseboot) Aranui 5 in de baai van Vaitahu. Alle bestellingen van de lokale bewoners komen met dit schip vanaf Tahiti. Ook zijn er toeristen op het schip die een cruise maken naar de eilanden van Frans Polynesie. Als alles uitgeladen is, worden de spullen die van de eilanden naar Tahiti gaan ingeladen. Denk aan lege bierflesjes, fruit (pompelmoezen, mango's en bananen) en copra (gedroogd kokosvlees).

De Aranui 5, het vracht- en cruiseschip.

Mensen van het eiland wachten met hun fruit en copra, tot het ingeladen kan worden.

De kerk van Vaitahu.

Tijdens de terugweg worden we wederom geconfronteerd met de vriendelijkheid van de Markiezenaren: werkelijk élke auto die ons passeert stopt en vraagt of we mee willen liftten naar Hapatoni, want: "wandelen is veel te vermoeiend", "het is veel te warm om te wandelen" en "het is nog heel erg ver naar Hapatoni". We besluiten tijdens de terugtocht twee keer een stukje mee te liften. De rest willen we graag lopen om van het uitzicht en de omgeving te genieten.

Een bijzondere plant, maar we weten nog niet wat het is.

Hapatoni, Tahuata, Frans Polynesië

Donderdag 26 januari 2023 tot en met vrijdag 27 januari 2023

Positie Baie Hanatefau: 09°57.744 Z /139°07.119 W
Het plan is/was om verder te varen naar Vaitahu, maar de swell, dit is de vakterm voor de golfhoogte in een beschutte baai, is te hoog om hier rustig te ankeren. Ook de valwinden vanuit het land zijn behoorlijk krachtig. We gaan in een meer beschutte baai verderop voor anker. Dit is de Baie Hanatefau en deze ligt op bijboot-afstand van het dorpje Hapatoni.

Frans Polynesië is pas 2000 jaar geleden bevolkt door een zeevarend volk uit de regio van Taiwan. De verschillende archipellen liggen ver uit elkaar en hier zijn verschillende talen/dialecten door ontstaan. De Markiezen hebben een eigen taal die ook beschreven is. De officiële spreektaal én de instructie-taal op scholen is Frans, maar onder elkaar wordt door de Markiezenaren de taal van de Markiezen gesproken. Deze taal en dus ook de namen van de eilanden zijn van origine Markies en dit zijn voor ons ingewikkelde woorden, omdat wij geheel geen binding met deze taal hebben en dus ook nergens aan kunnen refereren. De mensen op de eilanden hebben twee voornamen om het voor ons wat makkelijker te maken (of dit echt gemakkelijker of juist is, mag ik betwijfelen): een Franse voornaam die vermeld is in hun (Franse) paspoort en burgerlijke stand én hun Markiezen voornaam.

Het dorpje Hapatoni heeft een mooi beschut haventje voor de vissersbootjes en voor onze bijboot, zodat we deze rustig kunnen afmeren. In het dorpje Hapatoni wonen 100 personen en we zien een paar lege huizen en open kavels. De jongeren verlaten deze kleine dorpjes voor de eilanden waar meer te verdienen en te beleven is. Dit is in de Markiezen het hoofdeiland Nuku Hiva en voor Frans Polynesië is dit Tahiti. Daarnaast gaan ook veel jongeren hun geluk beproeven in Frankrijk.

Ook in Hapatoni worden we weer geconfronteerd met de super hartelijke bevolking die ons hier zeer welkom heet. Wanneer we door het dorpje wandelen komen we in kontakt met Tekei die ons wat informatie over het dorpje geeft en ons wat fruit aanbiedt. Daarnaast laat hij ons zijn verzameling houtsnijwerk zien die hij over een paar weken in Papeete op het eiland Tahiti wil verkopen. Het houtsnijwerk is erg speciaal en daarnaast heeft de vriendelijke man een hoge gunfactor, waardoor wij al snel besluiten om een sierlijke peddel van hem te kopen.

Het blad van de peddel, geheel handgemaakt.

Tekei heeft onze peddel gemaakt, maar hij maakt ook Tiki's.

Veel bijenkasten midden in de natuur.

Opvallend dat de wespen gevoed worden met de suikers van mango's om hier vervolgens honing van te maken.

Ze gebruiken typische boten, aan 1 kant is een zijsteun.

De kerk van Hapatoni.

Baie Hanamoenoa, Tahuata, Frans Polynesië

Zondag 22 januari 2023 tot en met woensdag 25 januari 2023

Positie Baie Hanamoenoa: 09°54.463 Z /139°06.303 W
Vanmiddag komt het 3-wekelijkse bevoorradingsschip aangelopen in de baai van Hiva Oa en daarvoor moeten de zeilers plaatsmaken. We moeten óf elders in de baai ankeren óf de ankerbaai verlaten. Wij kiezen ervoor om naar het eiland iets ten zuiden van Hiva Oa te zeilen, Tahuata.

Tahuata ligt 10 nm zuid van Hiva Oa en de tocht is mooi bezeild. We gaan voor anker in een baai die behoorlijk populair is, gezien de 6-tal catamarans die hier al voor anker liggen. Deze baai, Baie Hanamoetoa, is onbewoond en heeft een prachtig Bounty-strand met dito palmbomen. Aan het einde van de dag is er een speciale sundowner/ankerborrel met een heerlijke variëteit van hapjes van verse tonijn (sushi en tonijn gebakken met sesamzaad en soyasaus), pittige gehaktballetjes met zoetzure chilisaus en kipsalade.

We kunnen met de bijboot niet aan het prachtige strand landen, de golven zijn veel te hoog. We zwemmen elke dag lekker naar het strand voor een kleine wandeling en een praatje met andere zeilers. Er komen hier ook elke dag toeristenbootjes van Vaitahu, het dorp in de baai verderop.

De toeristen worden geleerd hoe vuur te maken met een houtje en de binnenzijde van een kokosnoot, daarna wordt een hoofdband gemaakt. Wij worden uitgenodigd om mee te doen en zie hier het resultaat.

Op de laatste dag hier voor anker zwemmen we weer naar het mooie strand. We hebben echter te laat door dat de golfhoogte behoorlijk is toegenomen. Een paar meter voor het strand komt een grote roller achter ons door en smakt ons met veel geweld én zand op het strand.

Baie Tahauku, Hiva OA, Frans Polynesië

Donderdag 12 januari 2023 tot en met zaterdag 21 januari 2023

Positie Baie Tahauku: 09°48.239 Z 139°01.932
Na een heerlijk zeildagje voltooien we de 45nm van Fatu Hiva naar Hiva Oa. We gaan voor anker in een ruime ankerbaai waar al een stuk of 10 zeilschepen liggen. Het dorp Atuona ligt ongeveer 2-3 km verderop. Inklaren is hier in vergelijking met Midden- en Zuid-Amerika (en speciaal de Galapagos!) een regelrecht feestje. We gaan voor deze formaliteiten naar de plaatselijk Gendarmerie, waar kopieën van onze paspoorten, scheepspapieren en uitklaring van Panama gemaakt worden. Wij vullen ondertussen het inklaringsformulier in en alles is gepiept: we mogen 2 jaar blijven! Vervolgens gaan we naar het postkantoor voor mobiel internet (4G!), we pinnen wat plaatselijke Frans Polynesische Franks en alles is geregeld.

Ook hier in Atuona zien we weinig toeristen en de plaatselijke bevolking is gemoedelijk en vriendelijk. In de ankerbaai loopt een kunstmatige pier met een betonnen aanbouw in het water waaraan de plaatselijke vissersboten aangemeerd zijn. Er is een boten-helling waar met een zware Manitou met een hydraulische botenkar zeiljachten uit het water worden gehaald en gestald. De botenstalling is werkelijk mutje-vol, er kan nauwelijks nog een kano bijgepropt worden. We zien op de botenstalling de Nederlandse boot Blue Beryl. Deze boot heeft met zijn opvarenden Sander en Yvette tijdens de oversteek in 2022 mastbreuk geleden en zij zijn met een noodmast hier naar toe gezeild. Dit verhaal heeft afgelopen zomer nog de Nederlandse pers gehaald.

Foto genomen vanaf de kade. Tweede boot van links is de Rafiki.

We denken dat deze ceremonie behoort bij een begrafenis.

Er is hier op de kade ook een tankstation en winkeltje. In dit winkeltje verkopen ze 's morgens verse baguettes, we zijn tenslotte in Frankrijk. Het is een ongelofelijke luxe om hier elke morgen op de Rafiki met een verse Baguette, het Nederlandse nieuws én de Limburger digitaal, lekker rustig in de zon te ontbijten, zalig!

Op donderdagmorgen gaan we om 7:45 uur weer naar de kade bij het winkeltje van het benzinestation. Dit is tijdig genoeg om niet te laat te zijn voor de verse Baguettes. Ik wacht in de bijboot en als Marlène terugkomt, zie ik tot mijn teleurstelling dat ze geen Baguette heeft kunnen scoren. Was het brood al uitverkocht? Nee, het is veel dramatischer: het meel op het eiland is op, dus de bakker kan niet meer bakken. Zondag komt het bevoorradingsschip, maandag wordt het meel (en andere zaken) gelost en dinsdag is er weer brood. Zo gaat dat hier op dit eilandje in het midden van de Stille Oceaan.

Het eiland is een stuk groter als Fatu Hiva en er is zelfs een landingsstrip in het midden van het eiland. Hier kun je met een vlucht van 3,5 uur naar het hoofdeiland van Frans Polynesië vliegen, Tahiti. Vanuit Tahiti zijn vervolgens rechtstreekse (met een tankstop in de VS) vluchten naar Parijs.

Tijdens wat verkennende wandelingen verbazen we ons telkens weer over de overdaad aan fruit die hier werkelijk overal weelderig groeit. Wanneer we een wandeling buiten het dorp Atuona maken, ziet Loud in een tuin een struik vol met mooie rode pepertjes. Zijn sambal voorraad is de laatste 2 maanden al behoorlijk geslinkt en deze pepertjes zijn uitermate geschikt om weer wat potjes te wecken. We kloppen aan bij het huis van de tuin en even later komt de bewoner naar buiten. We leggen hem uit dat we graag wat pepertjes willen plukken. "Pluk de pepertjes er maar allemaal vanaf, ga je gang!" zegt hij joviaal in het Frans. Wanneer Loud zich vol overgave stort op de oogst, neemt de man Marlène mee, verder zijn tuin in. Een kwartier later komt Marlène terug met een volle rugzak vol met fruit: Mango's, Passievrucht, Kaktusfruit(?), Papaja, te veel om op te noemen.

Mooie route om te wandelen, en overal waar je kijkt hangt iets wat je kunt eten.

Dit is de pepertjes boom. Loud heeft net alle rode eraf gehaald. We kunnen over een paar weken weer terug gaan, dan zijn de gele ook rood.

Links liggen nog de resterende pompelmoezen die we op het vorige eiland gekregen hebben. 

Rechts ligt het fruit dat we gekregen hebben tijdens deze wandeling.

De binnenkant van het fruit van een cactus. 

Het donkerrode deel met de zwarte punten kun je eten en is lekker.

Wanneer we 's middags terug op de boot zijn, komt de schipper van de boot naast ons met de bijboot aanvaren. Hij heeft tijdens de zeiltocht hier naar toe een grote tonijn gevangen en deze is te groot voor hem en zijn vrouw (ze hebben geen vriezer). We krijgen van hun een stuk filet tonijn van een flinke kilo.

De Belgische zanger, componist en acteur Jacques Brel was in de in de zestig- en zeventiger jaren van de vorige eeuw (tju wat klinkt dat lang geleden, zijn we écht al zo oud?) erg populair. Hij verkocht miljoenen platen waaronder het bekende "Ne me quitte pas". Veel bloglezeres zullen hem ongetwijfeld goed kennen. Hij is geboren in 1929 in Brussel. Op het hoogtepunt van zijn succes, in het begin van 1973, krijgt hij te horen dat hij ziek is. Hij heeft ongeneselijke longkanker. De laatste jaren van zijn leven wil hij zich volledig toeleggen op zijn passie, zeilen. Hij koopt een 19 meter lang zeiljacht en zeilt met zijn vriendin in 1975 naar Martinique in de Carieb. Later dat jaar vaart hij door het Panama kanaal en zeilt aan het einde van 1975 naar de Markiezen. Hij gaat met zijn jacht voor anker in Atuona (hier liggen wij dus nu ook) en woont hier een paar jaar op zijn zeiljacht in deze baai. Als het met zijn gezondheid slechter wordt gaat hij hier op het eiland Hiva Oa in een huis wonen. In 1978 overlijdt Jacques Brel op 49-jarige leeftijd en hij wordt hier op Hiva Oa begraven. Op dezelfde begraafplaats ligt ook de beroemde Franse imperialistische schilder Paul Gauguin begraven die hier op het eiland zijn laatste levensjaren gewoond en gewerkt heeft.

Het graf van Jacques Brel.

Het graf van Paul Gauguin.

Uitzicht op de baai vanaf de begraafplaats. 

Baie Hanavave, Fatu Hiva, Frans Polynesië

Donderdag 5 januari 2023 tot en met woensdag 11 januari 2023

Positie Baie Hanavave: 10°27.882 Z 138°40.030
We gaan voor anker in de prachtige baai van Fatu Hiva bij het dorpje Hanavave. De ankerbaai ligt goed beschut van de oostelijke passaatwinden, maar door de hoge bergen op het eiland (1200m) ontstaan valwinden. De bergen drukken de lucht omhoog, deze lucht koelt af en de koude, zware lucht "valt" van de bergen naar het dal/ankerplek, de zogenaamde valwinden. Om de zoveel tijd krijgen we een behoorlijke vlaag wind over de ankerbaai. We hebben ook veel last van vliegen en kleine fruitvliegjes.

De baai van Hanavave.

Wanneer we het eiland bezoeken blijkt alles super netjes te zijn. Bijna geen zwerfafval en alles is netjes bijgehouden. Ook de mensen zijn super vriendelijk en iedereen begroet ons. Op alle eilanden van Frans Polynesië hebben ze dezelfde munteenheid, de Frans-Polynesische Frank: 119 Frank is gelijk aan 1 Euro. Op het eiland wordt alles met deze plaatselijke munt betaald, Euro's en Dollars worden niet aangenomen. Ook kunnen we geen geld wisselen en er is geen bank of betaalautomaat. Gelukkig kunnen we wat Franks tegen Euro's wisselen van de Nederlandse zeilboot "Snow", die naast ons voor anker ligt.

Vele schitterende bloemen.

Op Fatu Hiva zijn twee dorpjes, Hanavave en Omoa. Hanavave heeft 300 inwoners en Omoa heeft 400 inwoners. Het eiland is erg bergachtig en voor het grootste deel onbegaanbaar. Er loopt maar 1 begaanbare weg over het eiland tussen de twee dorpen in. Desondanks zien we veel grote SUV's bij de huizen geparkeerd staan. Blijkbaar is een auto hier een belangrijk statussymbool, een praktische functie heeft die eigenlijk niet, want je bent veel sneller met je bootje in Omoa dan met de auto.

Zoals gezegd zijn de mensen super vriendelijk. De eerste dagen hadden we nog geen plaatselijke valuta maar toch keerden we 's avonds met volle rugzakken terug naar de boot. Overal werd ons zonder tegenprestatie fruit aangeboden. Het grootste aandeel van dit fruit is Pompelmoes. Wij hadden deze vrucht nog nooit gezien of geproefd. Het is een overmaatse sinaasappel met een smaak die tussen de grapefruit en de sinaasappel in ligt, heel lekker! Voor de baguettes, het is hier toch een beetje Frans, moeten we nog even wachten: de bakker woont in Omoa en bakt alleen op bestelling... Er is maar één klein winkeltje in het dorp. Wanneer we vertellen dat we nog geen plaatselijke valuta hebben, zegt de man tegen ons "neem maar mee wat je nodig hebt, en dan betaal je maar als je Franks hebt gewisseld". Ongelofelijk, waar maak je dat nog mee. Voor de eerste keer op onze reis sluiten we de boot en de bijboot niet af, omdat we gewoon weten dat dat hier écht niet hoeft..

De wachtrij bij het postkantoortje is een sociaal uitje. 

Wij moesten bijna twee uur wachten voordat we aan de beurt waren.

Wanneer we na een paar dagen door het dorp en omgeving gewandeld hebben, denken we dat we lichamelijk klaar zijn voor wat "groter werk". Omoa ligt hemelsbreed 5 km van onze ankerplek Hanave af, maar de weg over land gaat over een bergpas van 900 meter hoogte. Hierdoor is de afstand over de weg 17 km. We gaan op pad met het idee om tot de top van de weg te lopen en dan terug te lopen óf onderweg een lift naar Omoa te vragen en dan vanaf Omoa terug te lopen naar Hanavave.

We krijgen halverwege de klim een lift naar Omoa. Dit dorpje vinden wij echter niet zo interessant en tegen 10:00 uur besluiten we alweer om terug naar Hanavave te lopen. De klim naar de top van de bergpas valt na 4 weken zeilen op de oceaan voor met name Loud best tegen. Alleen op het tandvlees weet Loud het halverwege-punt te bereiken en na een goede rust en een lekkere picknick van een blikje tonijn met roggebrood zit er toch weer wat muziek in de benen en kunnen we deze tocht, die alleen nog bergaf is, toch nog nét voltooien.

Als we halverwege naar boven zijn, zien we het dorp Omoa in het dal liggen.

Vanaf halverwege omhoog gaan, dachten we bij iedere bocht dat we boven waren. 

Maar helaas, hier waren we pas op de helft.

Als we na 8 km alleen bergop lopen boven zijn, is Loud even helemaal opgebrand. 

Maar na een lunch gaan we toch weer verder, gelukkig alleen nog bergafwaarts.

De uitzichten zijn geweldig.

Als we halverwege de afdaling zijn, zien we de Rafiki en Snow (ook een Nederlands schip) liggen.

Loud maakt een foto van onze boot in de baai.

Wanneer we terug in Hanavave zijn, gaan we naar het enige winkeltje in het dorp om daar wat diepvrieskip te scoren. Gegrilde kip is de enige mogelijkheid volgens Loud om de verloren energie weer enigszins op peil te krijgen. Helaas is de kip uitverkocht en komt pas volgende week met het volgende bevoorradingsschip. De verkoper ziet de teleurstelling in de uitgeputte blik van Loud en hij vertelt dat hijzelf nog een pakket kippenpootjes thuis in de vriezer heeft. Geld wil hij niet van ons. Hij heeft een goede lijn nodig voor zijn vissersboot en stelt voor een goede lijn van de Rafiki voor de kip te ruilen. We varen terug naar de boot en zoeken een goede, maar overbodige lijn uit. Daarmee wordt 2 kg kip geruild. Daarnaast krijgen we van deze vriendelijke man nog een doos met bananen en natuurlijk wat pompelmoezen! Wat een heerlijke mensen!

Alle bomen hangen vol met pompelmoezen. Ze zijn ongeveer zo groot als een handbal.

We zijn nog niet officieel ingeklaard en ook het internet is erg basic. Om deze twee zaken te regelen (én de baguettes!) gaan we ankerop naar het volgende eiland, namelijk Hiva Oa.

Oversteek Galapagos - Frans Polynesië

Donderdag 15 december 2022 tot en met woensdag 4 januari 2023

Zie verslagen per dag

Vissen onderweg: een doe-het-zelf lure
Tijdens het zeilen hebben we nagenoeg altijd een lijntje achter de boot met een kunstaas. Dit kunstaas koop ik altijd op basis van gevoel en ervaring. Dit laatste is een statistisch belabberde en zeker niet objectieve analyse van mijn brein over het feit van welke vis ik met welk kunstaas in het verleden gevangen heb en welke lure nu in dit water voor welke vis de beste is.

Na het zoveelste verlies van een lure door een te sterke vis, wil ik eens zelf het heft in handen nemen: ik ga zelf een lure maken! Voor wat betreft het ontwerp van dit zelfbouw kunstaas, komen de volgende vragen bij mij naar boven: waarom lijkt het kunstaas voor te vissen zoveel op een visje of inktvisje? Wat zien de roofvissen door het water gaan, werkelijk dit visje of alleen het geluid of alleen de glinstering? Is de kleur belangrijk of zijn de roofvissen misschien wel kleurenblind?

Zijn de bovenstaande vragen wetenschappelijk onderzocht door de producenten van kunstaas óf, en dat is mijn hypothese, lijkt kunstaas op échte visjes of échte inkvisjes omdat deze producenten geen VISSEN willen vangen met hun producten maar VISSERS.

Wanneer ik hier een winkel binnenloop waar kunstaas verkocht wordt dan lijkt kunstaas wel een soort religie: wie gelooft in welke vormen en kleuren. Ik stel me voor een roofvis te zijn en vergelijk de aangeboden vormen en kleuren: welke is de aantrekkelijkste? Én heb ik met dezelfde vorm ooit een keer iets moois gevangen (of de buurman)?

Een groot merk hier in de tropen (en ook in Nederland) is nota bene uit het koude Finland (!), Rapala. Hoe kan een Finse kunstaas ontwerper nou weten in welk soort kunst-visje en welke kleur een roofvis HIER in het midden van de Pacific bijt? Ik denk dat ik het antwoord op deze vraag weet: dat weet hij natuurlijk niet! Hij weet wel welke kunstvisjes de VISSERS hier aantrekkelijk vinden. Dat analyseert hij uit de mooie verkoopstatistieken in deze regio.

Een kunstvisje van Rapala is gewoon een stukje kunststof met een metalen skelet en haakjes en is heel mooi geverfd. Een beetje Chinees kan dit voor 2 Euro maken én verzenden: kijk maar eens op Alibaba.com. Maar een échte Rapala van 15 cm lang kost hier al snel 20 Euro! Hier wordt dus door die slimme Finnen flink aan verdiend, goede en eerlijke handel. Maar wanneer ik voor de zoveelste keer een kunstaas verlies aan een te grote vis groeit mijn vraag naar een goed alternatief.

Even terug naar de stelling van het begin van mijn relaas: wat vindt de vis hier eigenlijk van? Ik neem gewoon de proef op de som en ga zelf een kunstaas maken met de volgende eigenschappen:
- degelijk en robuust
- het blinkt, beweegt
- grootte en vorm van een (inkt)visje
- simpel te maken
- goedkoop

Het laatste argument is er niet alleen omdat de Rapala's zo stervens duur zijn maar ook omdat we regelmatig kunstaas verliezen door de beet van een te grote vis...

Aan de slag dus. In een grote winkel in Panama City koop ik een setje spotgoedkope dessertlepeltjes van een goede Chinese fabriek (trouwens, álles in de winkels in Panama komt uit een Chinese fabriek...). In een plaatselijke Gamma koop ik boutjes en zelfborgende moertjes. En in de visserswinkel koop ik lood, haakjes en RVS draad en wat simpele inkvis-skirts.

En na wat knutselen ziet het kunstaas er dan zo uit:

De zelfgemaakte lure van Loud.

De lure is supersterk en als je andere flarden en kleurtjes wilt, dan hang je deze er met een tie-rapje aan. Misschien is een kleurtje tóch belangrijk, wie weet....

Deze lure blinkt, beweegt én is ongeveer 60% onderwater, de rest van de tijd spartelt hij aan het oppervlak. Dit spartelen trekt vis aan: échte vliegende vissen en pijlstaart-inktvisjes zitten ook altijd aan het oppervlak van het water te kloten en dus is plenzen aantrekkelijk voor de rovers.
En het resultaat mag er zijn, binnen het uur bijt een mooie Mahi Mahi van 120 cm aan de zelfgemaakte lure! We eten er 5 dagen royaal van. Marlene heeft al de eerste lure bij mij besteld.

Ontmoeting in het midden van de Stille Oceaan
Een boot waarmee we relatief veel kontakt mee hadden in Panama City, is de Ohanna met als opvarenden Cyrill (Fransman), Theresa (USA) met hun kinderen Kaylani en Kai. Zij zijn met hun catamaran op wereldreis en willen ook in dit seizoen de Pacific oversteken. Wanneer wij op de Galapagos internet hebben, zien we dat de Ohanna al onderweg is naar Frans Polynesië. We nemen met hun kontakt op via de email met de satelliettelefoon en vertellen hun dat we besloten hebben om de Galapagos te verlaten en ook naar Frans Polynesië te gaan. We besluiten om elke dag een positierapport, bijzonderheden, planning en de plaatselijke weercondities aan elkaar door te sturen.

Wanneer wij ten noorden van de Galapagos koers zetten naar Frans Polynesië is de Ohanna ongeveer 100 nm achter ons. Maar de catamaran is lekker snel en elke dag wordt er een beetje van deze achterstand goedgemaakt. En op dag 9 van de oversteek is het dan zover: in nagenoeg het midden van de Stille Oceaan vaart de Ohanna langszij aan de Rafiki, heel bijzonder om op deze plek van de aarde elkaar te ontmoeten!!! We maken foto's van elkaars boten en roepen elkaar begroetingen toe. We spreken af om in Frans Polynesië onder het genot van een drankje en een hapje de foto's en de belevenissen uit te wisselen.

Het rode bootje zijn wij, de groene pijl is Ohanna II.

Cyrill, Theresa, Kaylani, Kai en de vader van Cyrill op de catamaran Ohanna II.

Halfwinder gescheurd
Op dag 7 van de oversteek krijgen we plotseling wat meer wind, niet heel sterk, maar net teveel wind voor onze halfwinder. We halen hem snel omlaag, maar bij het omlaag halen scheurt deze van boven naar beneden open. Jammer, maar niet getreurd. Deze halfwinder hebben we in 2018 gevonden bij de vuilnis in Curaçao Marina. We hebben deze erg veel gebruikt en er erg veel plezier mee gehad, maar gelukkig hebben we nog 2 andere lichtweer zeilen aan boord, namelijk een spinnaker en een parasailor. Met de parasailor kunnen we ook redelijk halfwind varen. De halfwinder is trouwens het enige wat onderweg aan boord stuk is gegaan. Dus we mogen niet klagen. Marlène heeft onderweg zelfs aan Loud gevraagd of hij hoopte dat er iets kapot zou gaan, zodat hij functioneel iets te doen had....., maar dat was niet het geval.

Boobies
We hebben weer praktisch de hele route boobies (Jan van Genten) aan boord gehad. In het begin wilden ze zich nestelen op de top van de mast. We hebben ze daar zoveel mogelijk weggejaagd, aangezien we bang waren dat ze onze windex en windmeter zouden vernielen. Soms zat er een boobie precies tussen deze twee instrumenten. Plots ging de windsnelheid naar nul, we keken naar boven en jawel hoor ..... de boobie hield met de snavel het wiel van de snelheidsmeter tegen. Maar gelukkig, ze hebben op de top van de mast niets vernield. Ook de zonnepanelen waren verboden gebied. We hebben de zonnepanelen nodig voor energie en als deze vogels hierop gaan zitten, zijn ze binnen no-time wit van hun shit. Op de railing, spi-boom en onze bijboot hebben we ze laten zitten. 1 Jan van Gent heeft het record: hij heeft minimaal 2.000 NM, bijna 4.000 km, met ons meegelift!

Na 20 dagen en 6 uur komen we aan in Fatu Hiva. We zijn blij dat we er zijn en super tevreden met het verloop van onze tocht. We kunnen er dus eentje op drinken. Proost.

We zien het eiland in de verte al liggen. Kenmerk zijn de wolken boven land.

En dan varen we eindelijk de baai in van Fatu Hiva.