Porto Santo

Maandag 24 oktober 2011:

Positie: 33°03'41.60" N  16°18'58.24" W
Vandaag de boot weer klaargemaakt, morgen gaan we verder zuid richting de Canarische Eilanden. Er zijn een paar opties open: Gran Canaria, Tenerife of een tussenstop op de Selvagem eilanden. Deze eilanden zijn onbewoond en een beschermd natuurgebied, maar met een vergunning mag je de eilanden wel bezoeken en je mag er ankeren.
Paul en Catherine gaan naar Tenerife, Paul’s broer is hier op vakantie.

Porto Santo eilandtour

Zondag 23 oktober 2011:

Positie: 33°03'41.60" N  16°18'58.24" W

Een tour over het eiland staat op het programma van vanmorgen. Porto Santa telt 4500 inwoners (zoveel als de voormalige gemeente Kessel) en alle mannen hebben blijkbaar een jachtgeweer en een hond. Op deze zondagmorgen worden alle wilde dieren groter als een muis uitgemoord. Overal in het heuvellandschap staan auto’s met een aanhanger voor de hond geparkeerd. De hond is nodig om het kleine wild echt kansloos te maken.
Porto Santo is in oktober geheel dor. De heuvels zijn ingekerfd door erosie van regenwater. De kleuren van de rotsen en zand zijn fenomenaal en je waant je op een verre planeet. Het is een klein eiland en zeker de moeite waard.

We zijn nog naar de supermarkt gereden om nog wat zware inkopen (water, cola, melk etc.) te doen met de auto. Ik had al 3 maanden geen auto meer gereden….
In de middag komen we Paul en Catharine tegen van de Kaiha, de boot die 1 dag later uit Sines vertrok i.v.m. een motoronderdeel. Zij zijn door dezelfde reden als ons ook naar Porto Santo uitgeweken. Vanavond gaan we even op hun boot bijpraten. De “world cruisers”-wereld is blijkbaar een kleine wereld.
’s Avonds werden we geconfronteerd met weer een enorme domper op deze reis. Voor de tweede keer in 3 maanden hebben we een regenbui gehad, zeer frustrerend.
Morgen blijven we nog zeker in Porto Santo om deze teleurstelling te verwerken.

Porto Santo

Zaterdag 22 oktober 2011:

Positie: 33°03'41.60" N  16°18'58.24" W
Vanmorgen hebben we ons bij de douane en de havenautoriteiten “ingeklaard”. Dit is hier verplicht, ondanks dat Madeira bij Portugal hoort en dus lid is van de EU. Bij het verlaten moeten we ook uitgeklaard worden. Daarna zijn we het dorpje gaan verkennen. Een leuk eilanddorpje wat me deed denken aan Terschelling. We liggen in een prima haven en er liggen veel zeilboten uit verschillende landen zoals Zweden, Frankrijk, Noorwegen, Amerika én Nederland. Vlak bij de Rafiki ligt de Nevertheless uit Amsterdam, een stalen tweemaster van 47 voet. We besluiten aan het einde van de middag een praatje te gaan maken met de opvarenden van de Nevertheless. We worden uitgenodigd aan boord en al gauw zijn we aan de borrel. De Nevertheless wordt bevaren door Willem en Lea uit Amsterdam. Ze hebben de boot net gekocht in de Azoren en ze zeilen hem naar Gran Canaria. Willem heeft veel ervaring met zeezeilen. Hij is al 7 (!) keer de Atlantisch Oceaan overgestoken en de eerste keer met een 7 (m) schip van hechthout: respect, respect, respect! De borrel wordt gezellig en leerzaam en we krijgen veel tips en trucks voor onze komende reis door deze ervaringsdeskundige. ’s Avonds gaan we samen eten bij de plaatselijke Italiaan, daarna nog even natafelen op de Rafiki. We zijn van plan om morgen een scooter te huren en het eiland te verkennen. Willem heeft voor een paar dagen een auto gehuurd en hij hoort van onze plannen voor morgen. Willem zegt dat hij en Lea morgen de auto niet nodig hebben en geeft ons de autosleutels en zegt “veel plezier morgen!”. Zeer verheugd door zijn gulheid bedanken we hem hartelijk. Als tegenprestatie zal ik morgen mijn navigatieprogramma en al mijn elektronische kaarten op zijn computer installeren. Het werd een leuke, gezellige en ook late avond.

De overtocht naar de Canarische eilanden oftewel een poging tot

Dinsdag 18 tot zaterdag 22 oktober 2011:

Positie: 33°03'41.60" N  16°18'58.24" W

Vandaag besluiten we om samen met de Innamorata naar de Canarische over te zeilen. De Kaiha zal nog een dag blijven omdat zij nog een onderdeel van de boot op hebben laten sturen en dit is nog niet aangekomen. De wind is nu echter nog gunstig voor de komende dagen dus besluiten we om vandaag al samen met de Innamorata te vertrekken.
Om 16:30 uur vertrekken we uit Sines zuidwaarts met een zwak bakstag windje. We worden nog even vergezeld door een eenzame dolfijn. In de nacht passeren we de laatste shipping lane, een verplichte vaarweg voor de grote vaart die van de Straat van Gibraltar naar noord en noordoostelijke richting koerst. Veel schepen hier, het is erg druk. In de vroege morgen zijn we deze verkeersader door en kiezen we open zee, geen vissers meer en geen grote vaart. Via de marifoon kunnen we de Innamorata niet meer bereiken, het bereik van de marifoon is ongeveer 30 nm.
De golven zijn hoog (3-4 m) en de wind is hard, 5-6 Bf. De wind is van achteren en daardoor schommelt de boot erg en dit zorgt ervoor dat de zeilen harde klappen maken wanneer de boot door een golf omgeduwd wordt. Slapen is ook moeilijk in deze achtbaan. Na een etmaal “rollebollen”, besluiten we donderdagmorgen om de koers te verleggen naar een meer comfortabele richting, een koers waarbij de wind meer van de zijkant komt en daardoor de boot naar een kant stabiliseert en veel minder slingert. Comfortabeler en niet zo schadelijk voor de zeilen. Het compromis wordt gevonden door koers te zetten naar Madeira. Dit ligt redelijk op de route naar de Canarische en is prima bezeild.
De wind is ondertussen matig geworden, 4Bf, prima om een goede snelheid te halen. We varen gemiddeld 6,5 – 7 knopen en dit is snel voor een zeilboot. Ik ben natuurlijk weer aan het vissen geslagen en donderdagmiddag is het prijs: een mooie Bonito wordt aan de haak geslagen. De Bonito is 40 cm en weegt ongeveer 2 kg. De Bonito is een klein familielid van de Tonijn en goed te fileren en te eten.

In de loop van donderdag naar vrijdag wordt de zee steeds rustiger, golven van 1 meter, en het wordt ook warmer, we zitten overdag met t-shirt en korte broek aan dek. De snelheid zit er nog steeds goed in en vrijdag wordt wéér een Bonito aan de haak geslagen en vervolgens wordt deze vakkundig door Marlène gefileerd. Cel zal trots op me zijn!!

Nabij de Madeira archipel kiezen we koers naar een eiland iets ten noordoosten van Madeira, Porto Santo en in de vroege morgen van zaterdag 22 oktober (02:00 uur) meren we af in de jachthaven van dit vulkaaneiland.

Sines

Maandag 17 oktober 2011:

Positie: 37°57.10'N 008°52.02'W

Voor het eerst in 15 dagen weer eens in een jachthaven afgemeerd. We willen nog wat klusjes en schoonmaakwerkzaamheden uitvoeren en de boot verder voorzien van proviand. We hebben gisteren het plan opgevat om samen met de Inammorato en de Kahia de reis te vervolgen door vanaf hier koers te zetten naar de Canarische eilanden, een tocht van 700 nm! Dit zal ongeveer 6 dagen duren. Tot nu toe zijn de weersverwachtingen hiervoor gunstig. ’s Avonds heerlijk in Sines gegeten. Het vlees of de vis voor de maaltijd moest je in het restaurant uit een vitrine uitzoeken zoals bij de slager. Heel knus, lekker en gastvrij. Hierbij de typische wijn van Portugal gedronken, de Vino Verde.

Sesimbra – Sines, 35 nm

Zondag 16 oktober 2011:

Positie: 37°57.10'N 008°52.02'W

’s Morgens is het mistig en windstil. We maken ons op om te vertrekken en worden gadegeslagen door een groep vissende Dolfijnen! Het is een prachtig zeildagje. We worden weer vergezeld door dolfijnen en… ik vang weer een Geep Marlijn! Het visje wordt onderweg vakkundig gefileerd en in de avond gaan we (wij en de twee Engelse boten) voor anker in de jachthaven van Sines. ’s Avonds hebben we nog het dorp verkend. Sines is een vrij saaie industriestad. De wind stond west en de hele stad stonk naar de zware industrie die erachter ligt. Niet indrukwekkend en zeker geen trekpleister.

Portinho de Arrabida, reparatie windgenerator

Zaterdag 15 oktober 2011:

Positie: 38°28.60'N 008°58.70'W

De windgenerator van de Rafiki geeft al een week geen stroom meer. Vandaag ga ik een poging wagen om deze te repareren. Eerst moet deze uit de mast gedemonteerd worden. Daarvoor moet ik met een zogenaamde bootsmanstoeltje (een zitje met een haak om opgetild te worden) in de mast getakeld worden. Voor dit (zware) klusje heeft Marlène de hulp van Steve ingeroepen.

Na verwijdering van de windgenerator blijkt dat de veertjes van de koolborstels versleten en gebroken zijn. Deze worden vervangen door veertjes uit twee ballpoints en… het werkt! De generator wordt weer in de mast bevestigd en klaar is Kees Loud.

Elektriciteit is de belangrijkste energiebron aan boord. Om voldoende elektriciteit te behouden hebben we een aantal generatoren aan boord. Als we niet in een jachthaven liggen, worden de accu’s geladen met drie energiebronnen:
1.       Zon: we hebben 3 zonnepanelen die we, als we voor anker gaan, aan het gangboord hangen en hierdoor energie opwekken.
2.       Wind: we hebben in de mast een windmolen die de energie opwekt. Hiervoor moet natuurlijk wel voldoende wind zijn. Deze energiebron werkt ook tijdens het zeilen.
3.       Water: als we zeilen, kunnen we ook een schroef in het water hangen die verbonden is aan een dynamo. Hierdoor wordt via de snelheid door het water energie opgewekt.

Om de energie op te slaan, hebben we accu’s. De startaccu is voor het starten van de motor. Op deze accu zijn geen verbruikers, zodat deze accu altijd vol is en we dus altijd de motor kunnen starten. Daarnaast hebben we tractieaccu’s met een vermogen van 550 ampère-uur ongeveer 10 keer meer als een normale auto-accu. Hierdoor zijn we onafhankelijk van externe energiebronnen, zoals de motor of de stekker op de wal.
De belangrijkste elektriciteitsverbruikers zijn:

1.       Koelkasten (2x)
2.       Navigatie: GPS, AIS, RADAR, computer en ’s nachts verlichting in de mast
3.       Automatische besturing van de boot: Harrie
4.       Verlichting
Het laden en verbruik volgen we voordurend om de energiebalans in evenwicht te houden.

In de avond krijgen we in de baai gezelschap van de Kahia van Paul en Catherine, beide uit Brighton. We besluiten om de volgende dag met de hele groep verder te zeilen naar Sines. Later krijgen we krijgen nog bezoek van de plaatselijke boswachter die zegt dat we hier niet mogen ankeren omdat deze baai een natuurgebied is en dus beschermd. We hebben hem maar niet verteld dat wij deze baai betaald hebben. We vertellen hem dat we morgenvroeg toch deze plek verlaten en morrend stemt hij toe.