Pointe a Pitre – Ilets de Pigeon (Guadeloupe)

Zondag 17 februari 2013

Positie Ilets de Pigeon: 16°10.394' N 61°46.865 W
Vandaag gaan we verder noord en omdat de Fransen de brug niet gerepareerd hebben, moeten we eerst weer terug tot bijna bij Ilets les Saintes om vervolgens weer noordelijk te kunnen zeilen. Halverwege deze tocht betrekt de lucht en voor we er erg in hebben, krijgen we een squall met windkracht 7 (30-35 knopen wind) over ons heen. Tijdens het reven in deze wind scheurt het zeil van de bazaan (de achterste mast). Als we even later verder zeilen merken we dat de spanning van de zeereling weg is. Het blijkt dat een bevestiging van de preekstoel afgebroken is.
Zoals ons grote voorbeeld Rob Sterenburg in al zijn wijsheid placht te zeggen “iedereen krijgt zijn deel” geldt vandaag zeker ook voor ons. Als we in de luwte van de vulkaan aan de westkant van Guadeloupe motoren, gaan we vol over een vissersfuik heen. De schroef vermaalt een gedeelte van de boei van de fuik en de Rafiki trilt plotseling van alle kanten. Het lijkt erop dat we een fuik of zoiets nog op de een of andere manier meeslepen. We zetten de motor stop en Loud gaat met zijn snorkelspullen en gewapend met een Victorinox zakmes midden op zee te water. Aan het roer hangt nog een tonnetje aan een lijn die als een snaar gespannen staat. De gehele “kneut” wordt met veel moeite aan gort gesneden en een uur later gaan we voor anker in de baai, net voor de eilandengroep Ilets de Pigeon en likken we onze wonden.

De plaats Malendure is erg toeristisch. Veel snorkelaars, duikers en kayakers.

Pointe a Pitre (Guadeloupe)

Zaterdag 16 februari 2013

Positie Pointe a Pitre: 16°13.308' N 61°32.386 W
De ankerlier met de nieuwe bedrading en stekkers wordt deze zaterdag ingebouwd. Hij functioneert weer prima. Al met al heeft dit klusje toch veel van deze zaterdag gekost en tegen het einde van de middag gaan we nog even naar de Marina om een verdiend oorlam te halen. We kunnen blijkbaar niet meer als onbekenden door de Carieb lopen. Op de kade van de Marina komen we Freek en Willeke van de “Indira” tegen. Zij liggen hier in de jachthaven met een lekkende koelwaterpomp en zoeken samen met de lokale technici om dit probleem te verhelpen. Zij hebben met een huurauto het eiland verkend en wij denken dat wij één van de komende dagen hetzelfde gaan doen. Nadat we weer verder lopen komen we Klaus en Bruni tegen en besluiten om samen met deze sympathieke Duitsers uit Koblenz in de Pirate Bar iets te gaan drinken.

Hier een klant die een langoustine bestelt.

Pointe a Pitre (Guadeloupe)

Vrijdag 15 februari 2013

Positie Pointe a Pitre: 16°13.308' N 61°32.386 W
De ankerlier wordt in de vroege morgen gedemonteerd. De motor zal opnieuw bekabeld worden door een specialist in de jachthaven tegenover de ankerplek.
Na aflevering van de motor wandelen we naar de stad. Guadeloupe is een eiland dat totaal ongeveer 2 keer zo groot is als het super mooie Dominica en heeft ongeveer 400.000 inwoners. De stad Pointe a Pitre is modern en Europeesachtig met wel nog arme krottenwijken. Veel verkeer, moderne en nieuwe auto’s, stoplichten en zowaar flitskasten. In het centrum is en een heuse Mc Donald en we kunnen het niet laten om onze honger bij deze hamburgerketen te stillen.

De haven waar we vanaf de ankerplek tegenaan kijken is een grote container- en overslaghaven. Deze lijkt ons wat te groot voor Guadeloupe en we denken dat deze haven een centrale rol vervult in de goederendistributie hier in de Carieb.

Haven Pointe a Pitre.

Pointe a Pitre gezien vanaf de ankerplek.

De ankerplek is verder kaal en lelijk, zodat we onze reis zo spoedig mogelijk willen vervolgen door de strook water die Guadeloupe in tweeën deelt, de Riviere Salee “de zoute rivier”, te bevaren. Een keer per dag gaan de twee bruggen die over de rivier lopen open en dit is op het onmenselijke tijdstip van 05:00 uur ’s morgens, in het donker. Om niet voor niets zo vroeg uit de veren te gaan, gaan we dit tijdstip nog even in de Marina checken. En wat blijkt, de brug is al twee jaar kapot dus Riviere Salee is niet voor ons begaanbaar en we moeten voor een volgende tocht Noord om het eiland heen varen.

Pain de Sucre (Iles des Saintes) – Pointe a Pitre (Guadeloupe)

Donderdag 14 februari 2013

Positie Pointe a Pitre: 16°13.308' N 61°32.386 W
De bemanning van de Rafiki heeft het al gezien op de Saintes en dat betekent natuurlijk ankerop. Maar tijdens het ontbijt blijkt dat moederdolfijn met kind toch spijt heeft van de snelle aftocht van gisteren, want tegen 09:00 uur in de morgen komen ze samen weer aanspartelen. Loud en Marlène zijn nu getraind en voorbereid op deze situatie, dus de snorkelspullen liggen klaar en ze plonzen een paar seconden later het water in.

We kunnen nu gezellig met zijn drieën (een onbekende Fransman, Loud en Marlène) ongestoord een klein half uur met de dolfijnen zwemmen. We houden 1 tot 2 meter afstand. Het is een schitterend gezicht hoe de moeder de puber (het kalf is al ¾ van de lengte van moeders) tijdens het zwemmen tussen de voorste onderliggende vinnen begeleid en het kalf onder het zwemmen moeder voortdurend liefkozend aanraakt. Wanneer de ondernemende jongeling op de bodem aan het wroeten is voor iets eetbaars (?) en hij zwemt iets te ver weg (moederdolfijn ligt rustig bij ons aan het oppervlak) dan roept ze de deugniet met een schel en supersonisch fluiten tot de orde en de puber zwemt dan ook meteen weer naar ons terug. Wanneer we moeders voorzichtig naderen dan zie je in haar ogen dat ze ons volgt en observeert. Van schichtig en angstig gedrag is geen sprake maar alleen rust en vertrouwen. Aanraken doen we niet: het blijft immers toch een roofdier van een paar honderd kilo met een indrukwekkend setje tanden!

Moeder en puber.

Dit prachtige plaatje wordt na een 20-tal minuten ruw verstoord door een boot met ongeveer 15 (natuurlijk Franse) duikers die op weg naar de duiklocatie ons samenzijn met de dolfijnen heeft gezien. Nadat de duikers te water zijn en als een overvalcommando naar ons toe zwemmen, kiezen de dolfijnen, intelligent zoals ze zijn, het hazedolfijnenpad en verdwijnen naar de diepte van de ons omringende Caribische Zee.

Na deze super indrukwekkende “close encouter” gaan we ankerop naar bestemming noord, het hoofdeiland van Guadeloupe. We zeilen met een lekker windje naar de grootste stad op dit Franse eiland, Pointe a Pitre, waar we in de namiddag voor anker gaan.

Grote vrachtschepen passeren ons op de rivier Salee.

 ’s Avonds gaan we nog gezellig op bezoek bij Klaus en Bruni op de Windrift 4.

Pain de Sucre (Iles des Saintes)

Woensdag 13 februari 2013 

Positie Pain de Sucre: 15°51.710' N 61°36.074 W
’s Morgens zien we dat de Amerikaan vetrokken is… 

Tijdens het ontbijt worden we opnieuw verrast door een tweetal dolfijnen. We springen meteen met onze snorkelspullen in het water maar helaas, de moeder(=koe) met kind(=kalf) hebben geen zin in het geneuzel met de zwemmende mensen en zwemmen rustig maar zonder te treuzelen de baai uit, helaas.

Toeristisch plaatsje Bourg des Saintes.

’s Middags gaan we met de dinghy nog even op en neer naar de hoofdstad op dit erg toeristische eilandje en aan het einde van de middag komen onze buren, de Duitse Klaus met zijn vrouw Bruni nog even borrelen op de Rafiki. Het gespreksonderwerp is natuurlijk de prutsende Amerikaan, die Klaus heeft gedwongen om de hele nacht ankerwacht te houden. Ook hij vertrouwde deze onnozelaar niet.

Klaus en Bruni wonen in Koblenz, vlak bij ons in de buurt, en hebben hun hele leven vakantie gevierd in Nederland met een trailerbare zeilboot. Na hun pensionering hebben ze een zeilboot gevaren op de Middellandse Zee en na 9 jaar oefenen hebben ze vorig jaar de Atlantische Oceaan overgestoken. Klaus (75) is nog fit genoeg om dit Cruisersleven te kunnen leven, maar Bruni (70) heeft helaas te veel gezondheidsklachten dus… de boot is hier te koop gezet en als deze verkocht wordt dan vliegen ze terug naar hun woonplaats Koblenz. “Es ist schoene Erinnerung an ein super Zeit”.

Pain de Sucre (Iles des Saintes), Ankeren

Dinsdag 12 februari 2013

Positie Pain de Sucre: 15°51.710' N 61°36.074 W
Op deze dinsdag gaan we nog even naar de hoofdplaats van het eiland en doen nog wat inkopen. ’s Avonds, iets na zonsondergang, draait de wind in de ankerbaai naar het zuidwesten waardoor alle boten in de ankerbaai draaien en het altijd een verassing is waar iedereen uitkomt. Voor ons is een Yank Amerikaan geankerd. Amerikanen zijn geen zeilers. Bijna alle Amerikaanse zeilers in de Carieb zijn in korte etappes bij daglicht naar het zuiden afgedaald. Enige ervaring met lange zeiltochten, stroming, wind en ankeren kan hun niet verweten worden. Je zou dan zeggen dat deze zeilers zich dan ook zouden gedragen als zeilers met beperkte cruisers ervaring en zich bij discussies op de achtergrond houden, maar niets is minder waar. Als typische Amerikaan pretenderen ze alles over het zeilen te weten en ze stellen zich ook zo op. Amerikanen zijn daarnaast de enige zeilers ter wereld waar ankeren met gewoon een touw nog gebruikelijk is. De rest van de wereld weet dat ketting, door zijn gewicht en trekkracht, de enige veilige en betrouwbare ankergarnituur is. Ook de Ammie Amerikaan voor ons past in het bovenbeschreven plaatje. Hij heeft twee touwen met een anker voor de boeg lopen, een zeer onveilige en onbetrouwbare manier van ankeren. Verder is hij een trouw aanhanger van All Gore want het kan nog gekker, om zijn “CO2 footprint” zo klein mogelijk te houden vaart hij met zijn vrouw met een 40-voet boot zonder motor! Als er wat gebeurt dan kan hij zich niet meer zelf redden. 

Zoals de bloglezer nu al verwacht, gebeurt er natuurlijk iets nadat de wind gedraaid is. Het schip met de twee Amerikanen draait met zijn twee ankerlijnen om ons heen (wij blijven boven de ketting liggen) en om te voorkomen dat zijn touwen rondom onze ketting draaien, moet de boot via de zelfde weg terug draaien. Dit gebeurt echter niet: de Amerikaanse boot dreigt na het opnieuw draaien van de wind tegen de Rafiki geblazen te worden. Zonder aandrijving op de boot is dit dan moeilijk te voorkomen! Dit alles speelt zich af in het donker. We volgen alles met de zaklamp en staan klaar om te reageren, ankerop en/of met de motor de positie te verleggen. De Amerikaan gaat nu met de dinghy (!) zijn boot slepen om te voorkomen dat er aanvaringen zijn met de Rafiki en anderen geankerde boten om hem heen. Dit gaat enigszins maar tergend langzaam. We bieden hem een paar maal aan om te helpen en/of om even via de Marifoon te overleggen maar dit wordt afgewezen. We moeten de Rafiki (met de motor) tijdens de actie verplaatsen om een aanvaring te voorkomen.

Als we na een uur weer enigszins normaal voor anker liggen, is de rust wedergekeerd. De Amerikaan komt vervolgens met de dinghy naar ons toe om over de situatie te na te praten. Hij begint stoer uit te leggen waarom hij met de dinghy de actie ondernam en verwachtte blijkbaar respect, lof en dank van onze kant. Wij vertellen hem daarentegen dat rondvaren in deze wateren zonder motor zeer onverantwoord is en dat met name ankeren met gewoon touw lichtzinnig en vooral dom is. Ons belangrijkste advies aan hem is dan ook “koop een ankerketting”. We vertellen hem verder dat wanneer hij eigenwijs blijft en dit toch wil, hij dan moet ankeren in baaien waar nauwelijks andere zeilers zijn en niet in deze relatief drukke wateren.

We liggen in de baai tussen de twee bulten in het midden van de foto.

Pain de Sucre (Iles des Saintes), Dierendag

Maandag 11 februari 2013

Positie Pain de Sucre: 15°51.710' N 61°36.074 W
Vanmorgen tijdens het ontbijt worden we door een Duitse boot naast ons op de ankerplek toegeroepen. Zij wijzen ons op een groep van 5 dolfijnen die door de ankerplek zwemmen. De dolfijnen hebben geen haast en we kunnen de groep mooi volgen als ze de baai met geankerde boten verkennen. We hebben vanaf de aanloop op French Guyana (Maart 2012) geen dolfijn meer gezien en nu komen er een stuk of 5 rustig kijken hoe we ’s morgens de stokbroodjes aan het opsmikkelen zijn. Ze zwemmen ongeveer 100 meter verder van ons en een tweetal dolfijnen blijven vervolgens rond een Franse catamaran rondklooien, de andere 3 kiezen het ruime sop. De opvarende van deze catamaran springen pardoes in het water en wij denken nog “ja, nu zijn ze zeker weg”, maar niets is minder waar. De dolfijnen vinden de zwemmers interessant en blijven rond de zwemmers (het worden er snel meer) heen zwemmen.

 

Foto's genomen vanaf onze boot.

We kijken dit even aan maar dan gaan bij ons ook de zwemvliezen aan en de duikbril op en zwemmen naar de groep toe. Waar tegenwoordig mensen veel geld voor betalen, krijgen wij ’s morgens door deze vriendelijke dolfijnen gratis aangeboden, namelijk zwemmen tussen de dolfijnen! De dieren zijn niet bang, sterker nog, ze zijn nieuwsgierig en speels. Ze maken kapriolen om indruk op de groep te maken en dat lukt natuurlijk. Je kunt ze niet aanraken, ze blijven voortdurend 1-2 meter van de snorkelaars vandaan en genieten blijkbaar van de aandacht. Nadat wij ongeveer 10 minuten met de dolfijnen hebben kunnen zwemmen, vertrekken ze naar het diepe water. Een fantastische ervaring! Zie de foto’s genomen vanaf de boot en de foto’s tijdens het zwemmen met de dolfijnen.

 

Foto's die we genomen hebben, terwijl we zwemmen met de dolfijnen.

Later in de morgen gaan we beginnen met een eilandtoer te voet. Het eiland Terre de Haute is het hoofdeiland van Iles des Saintes en is 4 km lang en 1 km breed en dus kleiner en niet groter dan Terschelling wat ik eerder schreef. Wel zijn er wat heuveltjes over dit eilandje verspreid. Dagelijks komen veel dagjesmensen vanuit Guadeloupe dat 20 km noordelijk ligt en door zijn bergen vanuit de ankerplek goed te zien is.

We lopen naar de noordoost punt van het eiland en bezoeken Fort Napoleon, een fort uit het einde van de 19de eeuw. Dit fort met museum is echter gesloten, helaas.

Fort Napoleon en bijgebouwen.

Leguanen worden in de meeste landen zuidelijk van ons gegeten. In Suriname heet het “boomkip” en in Tobago hebben we een jager geholpen zijn vluchtende prooi uit het water te vangen. Hier op de Saintes zijn de leguanen beschermd en we hebben al gelezen dat er hierdoor veel van deze diertjes op de eilanden (over)leven. Tijdens de afdaling van de heuvel waarop het fort gelegen is, zien we een vrij grote leguaan (+/- 50 cm) in een boom naast de weg. Even later zit er een nog grotere leguaan met een grote hanenkam en sik in een boom direct naast de openbare weg.

 

En omdat we toch bezig waren met wat foto’s van de fauna op dit eiland, hebben we voor de bloglezer ook nog wat plaatselijk gevogelte op de gevoelige plaat gezet:

Het was vandaag een mooie “dierendag”.