Lamin Lodge, Natuurpark en Westfield

Dinsdag 17 januari 2012:

Positie Lamin lodge: 13°23'40" N  16°37'25" W

In de morgen zijn we naar een nabijgelegen natuurpark geweest, een heus stukje oerwoud met mooie vogels en wilde aapjes.

Vijver met krokodillen

Vogel met grote snavel (merk onbekend)

De aanwezige Krokodillen, Hyena’s en Bavianen zaten (gelukkig) achter slot en grendel.

Loud kan zelfs niet van de hyena's afblijven

Een paar honderd meter naast dit stukje oerwoud is het centrale slachthuis. Deze zijn met hun slachtafval sponsor voor het voedsel van de Hyena’s van dit park. De gieren weten dit blijkbaar ook, want het stikt hier van deze grote, indrukwekkende vogels in dit park.

Gieren

We zijn ook even wezen winkelen in Westfield, een naburig stadje. We verplaatsen ons met de “Buschtaxi”, typisch voor Gambia. Door dit gedeelte van Gambia zijn redelijk goede, geasfalteerde, hoofdwegen aangelegd. Over deze wegen rijden veel busjes voor personenvervoer. Als je een plaats verder wilt, ga je naast de weg staan en steek je je hand omhoog. Een van de vele busjes rijdt dan langs en roept de plaats waar ze naar toe gaan. Als je hierheen wilt, steek je je hand op of je knikt, de bijrijder klopt op de deur, zodat de chauffeur weet dat hij moet stoppen. Tijdens de rit betaal je aan de bijrijder. Het vervoer is zeer goedkoop, ongeveer € 0,15 voor een rit van 10 km.

Lamin Lodge, Banjul

Maandag 16 januari 2012:

Positie Lamin lodge: 13°23'40" N  16°37'25" W

Vanmorgen zijn we met de taxi op weg gegaan naar Banjul. Wij gaan een vergunning halen om op de rivier te varen, Thomas moet zijn verblijfsvergunning verlengen (deze is maar 28 dagen geldig en hij is al een maand hier) en er is een Duits jacht aangekomen die we gaan helpen met inklaren.

Op weg naar Banjul worden we aangehouden. Er is een politiecontrole en er worden diverse auto’s aan de kant gezet. Ook onze taxi. Nu blijkt dat het paspoort van Thomas niet meer geldig is, hij is dus illegaal in het land, en daarom wordt hij meegenomen naar de politiepost. Even later komt Thomas terug en wordt hij door een beambte vergezeld die meegaat in de taxi naar de immigratiedienst in Banjul en daar wordt de zaak met wat (smeer)geld geregeld.

Een vrachtwagen kan altijd nog voller

Banjul is dan wel een stad in een ontwikkelingsland maar een stuk moderner dan Dakar. Hier zijn veel meer spullen te verkrijgen, er worden behoorlijk veel Westerse spullen verhandeld. De mensen zijn vriendelijker en niet zo opdringerig als in Senegal, maar het blijft een armoedige Afrikaanse stad. Een ander groot verschil is de taal. In tegenstelling tot Senegal, waar de officiële taal Frans is, is de officiële taal van Gambia Engels. Dit maakt communiceren met de mensen op de straat gemakkelijk.

Marlène weet een tweetal mooie, typisch Afrikaanse, lappen stof op de kop te tikken. Hiervan wil ze kussens, een patchwork deken of iets dergelijks van maken.

Op het einde van de middag is de “Maia” ingeklaard, hebben de beambten hier de zakken weer vol, varen we met Karl en Karin van de “Maia” weer terug naar de rust bij de Lamin Lodge.

Lamin Lodge, met dinghy door mangroven

Zondag 15 januari 2012:

Positie Lamin lodge: 13°23'40" N  16°37'25" W

Zoals vermeld, heeft Marlène vrijdag hulp gekregen van een vriendelijke Duitser, Thomas, bij het inklaren in Banjul. Vandaag kwam Thomas even langs met zijn Dinghy. We spreken af dat we morgen, maandag dus, samen met hem naar Banjul gaan. Wij hebben nog een permit nodig om de rivier op te varen, Thomas moet zijn verblijfsvergunning verlengen, hij is hier al een maand.
Van onze buurman, Stefan uit Bonn, krijgen we een password voor internet. Hij werkt vanaf zijn boot als software engineer voor een mobiele telefoonaanbieder en we kunnen via zijn wifi netwerk op internet, super (na 2 weken weer nieuws van de wereld om ons heen). Helaas is dit netwerk vaak uit de lucht dus is het afwachten hoe vaak/lang we hiervan gebruik kunnen maken.

Zoals al vermeld wordt het steeds warmer. Overdag is het hier ruim boven de 30 graden, zo warm dat de mussen papagaaien van het dak vallen. We hebben een zonnetent over de kuip gespannen om de grootste warmte tegen te houden. We realiseerden ons vandaag dat de laatste keer dat we regen hadden, was in Gran Canaria, 14 november, twee maanden geleden!

We maken nog een tochtje met onze dinghy door de mangroven, een beetje verkennings- en jungletocht.

Kano in de mangroven

Uitgang mangroven

’s Avonds zijn we in de Lamin Lodge nog wat gaan drinken en hebben we ook nog een hapje gegeten. Tijdens het eten moesten we continue alert zijn. De apen die springen en rennen over de daken en zijn gek op cola en patat. We hebben verschillende keren gebruik moeten maken van de stok, die klaar ligt op de rand van het dak, om de apen weg te jagen.

Brutale aap in de Lamin Lodge

Lamin Lodge, Lamin

Zaterdag 14 januari 2012:

Positie Lamin lodge: 13°23'40" N  16°37'25" W

Vandaag zijn we, zoals de regelmatige bloglezer waarschijnlijk al kan weten, de omgeving van de ankerplaats gaan verkennen. De omgeving is vrij “normaal” voor Afrikaanse begrippen. De bekende zandwegen, dorpjes die verstoken zijn van stromend water en elektra, en veel leuke en blije kinderen.

We waren nog moe van de reis, metname van het inklaren, en zijn vroeg onder op de wol gekropen (hier koelt het ’s nachts niet meer af).

Saloum River – Banjul (Gambia)

Vrijdag 13 januari 2012:

Positie Lamin lodge: 13°23'40" N  16°37'25" W

Vandaag zijn we van de Saloum rivier verder gevaren (op de motor, er was geen wind) naar Gambia, een stukje van 35 nm. Het is niet warm meer, maar heet! We zoeken continue de schaduw op en binnen in de boot wordt het erg warm. Aangekomen bij Banjul hebben we besloten dat Marlène gaat inklaren, terwijl Loud op de boot blijft (we liggen natuurlijk ook hier voor anker, een steiger of iets is er niet) om de boot in de gaten te houden. De stroming is hier sterk en er liggen verschillende grote zeeschepen en er komen voortdurend veerboten, groot en klein, voorbij.

Kleine veerboten passeren groot zeeschip (licht net het anker)

Marlène: Eerst naar het kantoor van Immigration Office. Er lag een man onderuitgezakt op een stoel met de voeten op het bureau. Hij bleef mij aangapen en ik moest even wachten tot de ambtenaar terug kwam. Ondertussen kwam Thomas binnen, een Duitser die zijn verblijf in Gambia kwam verlengen. Hij ligt met zijn boot “Nes-Puck” bij de Lamin Lodge. Hij kan me gelukkig geld wisselen en geeft aan waar ik op moet letten. Op vrijdagmiddag is de bank al gesloten. Even later komt een jonge jongen binnen. Hij gaf mij formulieren om in te vullen en hij zou met mij meegaan naar de boot om te controleren. Ze controleren op de volgende manier: “Wat kan ik nog gebruiken wat zij hebben”. Hij vraagt of we sigaretten, medicamenten, condooms en voedsel aan boord hebben. Na een rondje aan boord en langdurig snuffelen in de spullen van Marlène, kan hij parfum en nog wat voedsel gebruiken. Ik heb hem een flesje parfum van Adidas gegeven (niet mijn geur) en aangegeven dat ik dit voldoende vind. Ze hebben namelijk niet het recht om deze spullen mee te nemen. Hij vindt het gelukkig ook voldoende. Hij begeleidt me daarna naar het kantoor van de customs. De customer zit net geknield op een mat en moet eerst bidden (moslims), daarna kan hij ons te woord staan. We moeten verder naar het hoofdkantoor. Ook daar is het tijd om te bidden, dus weer wachten. De jongen van de immigration office heeft voor mij het woord gedaan en aangegeven dat een controle door de customers niet noodzakelijk is, aangezien wij niets bruikbaars aan boord hebben. Na lang wikken en wegen besluiten de customers niet aan boord te komen. Gelukkig, want zo kunnen wij nog voordat het donker wordt doorvaren naar Lamin Lodge.  

Lamin Lodge, toren links is de woning van Peter, rechts het drie verdiepingen tellende restaurant/bar

Cult-plekken: Iedere liefhebberij kent zijn cult-plaatsen zoals ik die maar zal noemen. Zo is dit bijvoorbeeld de Arena bij de Ajax-fan, voor de wielrenner is dit Alpe d’Huez, voor de darters is dit de Embassy, voor de bierliefhebbers de Octoberfesten, voor de schutterijen is dit de OLS en voor de motorrijder de TT in Assen. Plekken waar je geweest moet zijn “anders hoor je er niet bij”, “dan ben je geen echte”. Voor de zeilers in West-Afrika is dit Lamin Lodge in Gambia. De Duitser Peter is hier in 1982 aangekomen en heeft hier de Lamin Lodge gestart. Dit is een plek waar je bootjes kunt huren én waar je beschut kunt ankeren. Zo is een ontmoetingsplek ontstaan midden in de mangrovebossen in Afrika. Wij komen in de schemer aan en ontwaren ongeveer 15 zeiljachten, quasi “in the middle of nowhere”.

Saloum River: Foundiougne - Djifere

Donderdag 12 januari 2012:

Positie: 13°56'57.90" N  16°45'37.20" W

Vandaag weer een zeer warme dag in Foundiougne. Vanmorgen zijn we nog even naar de markt in Foundiougne geweest.

Met paard en wagen naar de markt

Vrouwen verkopen hun waar op de markt

’s Middags zijn we teruggevaren door de mangroven van de rivierdelta naar de monding van de Saloum.

Saloum rivier met mangroven

Saloum River: Djifere – Foundiougne

Woensdag 11 januari 2012:

Positie: 14°07'91" N  16°28'14" W

Vandaag zijn we de rivier de Saloum opgevaren om het binnenland van Senegal te verkennen. We zijn 30 nm gevaren naar het dorp Foundiougne. Deze plaats was vroeger belangrijk omdat hier een veerpont over de Saloum Rivier was. Inmiddels is er een brug in Kaolack, zodat het doorgaande verkeer niet meer via Foundiougne komt. De economie heeft hieronder te lijden. In het dorp is veel “oude glorie” te zien. Gesloten hotels en vakantieparken. Grote huizen die vervallen zijn en er zijn ook nog her en der ruines van vroegere, Franse koloniale bebouwing. Er is niet veel te beleven, er liggen hier wel twee “cruisers”, twee Zwitserse zeilboten, catamarans, waarvan we er één al eerder gezien hebben in Dakar, de “die Zwöe”. Het is heel warm, de warmste dag vanaf het begin van de reis in augustus.

Ankerplek Foundiougne

Diverse vogels op meerpalen

Na een verkennend wandeltochtje door de omgeving besluiten we dat deze plek niet de moeite waard is om langer te blijven en we besluiten om morgen terug te gaan naar de ankerplek bij Maurice en Dominic.

’s Avonds zijn we met de dinghy naar het restaurant van “Pino” gaan eten. Pino is een Italiaan die al 12 jaar een restaurant heeft in Foundiougne. We hebben voor dit restaurant gekozen omdat Maurice aangaf dat de kwaliteit van het eten in dit restaurant zeer goed is. We hebben lekker Italiaans gegeten in het binnenland van Senegal.

Opmerkelijk is dat Kaolack de “pinda-hoofdstad” van Senegal is. Aangezien wij hier vlakbij zitten kun je op elke straathoek heel goedkoop pinda’s kopen.

Pinda's bakken op straat