Bahia Gairaca (Colombia)

Zaterdag 27 december 2014

Positie Bahia Gairaca: 11°19.209 N 74°06.502 W
Santa Marta is een van de belangrijkste kustplaatsen van Colombia. Ten Noordoosten van deze stad liggen een 5-tal baaien in de bergachtige kust. Deze baaien zijn deel van het nationale park “Parque Tayrona” en een van deze baaien is de baai van Gairaca. Hier gaan we na een snelle tocht, ongeveer 7 knopen gemiddeld, om 10:00 uur ‘ morgens voor anker. We luieren de rest van de dag en gaan ook even naar het strand op de kant.

 

 

Bahia de Garaica. 

’s Nachts wordt het toch weer een beetje spannend. Er ontstaan vanuit het gebergtekrachtige valwinden. Dit zijn zeer sterke windstoten en een van deze vlagen weet onze bijboot met motor vanaf de zijkant boven op het dek te blazen! De peddels verdwijnen in de zee en we moeten de dinghy en de zonnecellen deze nacht extra vastsjorren. Het anker houdt gelukkig wel, ondanks de sterke winden die steeds vanuit een andere hoek komen.

Cabo de Vela – Bahia Gairaca (Colombia)

Vrijdag 26 december 2014

Positie Bahia Gairaca: 11°19.209 N 74°06.502 W
Vandaag maken we ons op voor een tocht van 125 NM (200 km) naar de baai van Gairaca. We maken de vislijnen in orde en we maken nog een laatste uitstapje naar de kant.

In de namiddag gaat de Nederlandse vloot van de Bella Ciao, Sylfer en de Rafiki ankerop. Het waait behoorlijk dus verwachten we een snelle oversteek met hopelijk veel vis.
Dit laatste blijkt bijna uit te komen want na een uurtje heeft Loud beet, een kleine tonijn. Maar deze weet helaas bij het iets te nonchalant binnenhalen te ontkomen.

Binnenvaren van de Bahia de Garaica.

Cabo de Vela (Colombia), kerstdiner

Donderdag 25 december 2014

Positie Cabo de Vela: 12°11.877 N 72°09.183 W
Om 06:00 uur maakt Marlène mij wakker. Ze wil naar de WC maar er ligt iets in het gangpad. Ik ga op onderzoek uit en vind ons harig derde bemanningslid levenloos op de vloer. Het is een rat van gemiddelde grootte en gelukkig is het gif erg effectief, we zijn bevrijd van dit ongedierte! Dus voor diegene die een tussenstop op Monjes del Sur willen maken: lastige mensen van de kustwacht en… pas op voor ratten aan boord. Tip: direct vanaf Aruba doorvaren naar Cabo de Vela, een tocht van 130 nm.

Na een bierdopje van het overheerlijke rattegif, is hij dood.

Het gif ruikt schijnbaar zo lekker, dat hij geprobeerd heeft de kurk van het volle flesje te openen.

Ons plan om vandaag anker op te gaan, stellen we een dag uit in verband met de harde wind en we vinden het ook wel leuk om kerst gezamenlijk te vieren en niet alleen op zee.

We gaan nog even naar het strand om de kitesurfers te bewonderen.

Ieder maakt een of meerdere gerechten en zo hebben we een compleet kerstdiner, wat we met zijn allen op de Bella Ciao opeten. Eendenbout, aardappelgratin, asperges, kousenband, worteltjes en als toetje chocoladepudding met slagroom en ananas.

Een heerlijk kerstdiner op de Bella Ciao.

Cabo de Vela (Colombia), rattegif

Woensdag 24 december 2014

Positie Cabo de Vela: 12°11.877 N 72°09.183 W
De val is dichtgeklapt maar onze “vriend” is ons te slim af: hij is niet in de fles gevallen, helaas. Of misschien is het dier groter dan we dachten…

In de morgen maken we nog een wandeling over het strand door het dorpje en zien veel voorbereidingen voor het vakantieseizoen. Deze start hier vanaf 1 januari. Maar ook nu zien we veel toeristen die hun hangmat al in de betreffende schuurtjes aan het strand hebben gehangen.

Hotels aan het strand.

Straatbeeld Cabo de Vela.

Deze zeilboot is op het rif bij Cabo de Vela aangespoeld. Inmiddels zijn alle 

Frits heeft zijn kite-spullen tevoorschijn gehaald en maakt hier het kustwater onveilig. Bij de kite-shop gaan we in de loop van de middag wat drinken en proberen te internetten. Het internet is zeer traag (zelfs mail ophalen lukt niet), maar het koele Colombiaanse bier smaakt prima.
We weten via een bewoner in het dorp twee flesjes met rattengif op de kop te tikken. Dit moeten we in wat dopjes van bierflessen op “strategische” plekken aan boord neerzetten. Dit doet ons op deze kerstavond denken aan de bekende “Flappie” van Youp van het Hek maar in tegenstelling tot dit konijn is ons huisdier niet geliefd, heeft kleine oortjes, een lange staart en is zeker niet geschikt voor consumptie.

Cabo de Vela (Colombia), wandeling naar de vuurtoren

Dinsdag 23 december 2014

Positie Cabo de Vela: 12°11.877 N 72°09.183 W
Na een goede nachtrust ontwaken we met een Sahara landschap voor ons. Zoals gezegd lijkt deze kust meer op Marokko als Zuid-Amerika.

We zien in een van de kastjes een pak meel wat open geknaagd is en er zijn ook knaagsporen aan wat fruit. We maken ons behoorlijk zorgen: wat is het voor ongedierte (rat, muis of iets exotisch?) en hoe krijg je dit beest van boord. Er zijn zoveel hoeken en gaten op de boot dat het onmogelijk is om het dier op te sporen en dan te vangen of te doden. Hoe gaan we dit doen…

We gaan samen met de bemanning van de Sylfer en de Bella Ciao naar de kant. We maken een wandeling naar de vuurtoren waarvandaan we een mooi uitzicht hebben over het mooie en aparte landschap. De regio is erg dor en de bewoners zijn arm. Sinds eeuwen wordt deze regio bevolkt door een indianenstam genaamd de Wayuu. Aan de kant is een regionaal toeristendorp. Dit strand is populair bij de inwoners van Colombia en er zijn vele, eenvoudige hostels. De gasten slapen niet op bedden maar in een soort schuur, waar ze de zelf meegenomen hangmatten kunnen ophangen.

Hotels in Cabo de Vela, de hangmat neem jezelf mee.

Alles is in elkaar getimmerd met wat lijkt op aangespoeld hout en iets wat lijkt op takken van palmbomen. Achteraf blijken deze takken de bast van kaktussen te zijn. Niets is geplaveid of geklinkerd en alles speelt zich af op de zand-ondergrond. Erg eenvoudig maar ook knus en zeker heel apart.

De straten in Cabo de Vela. De verharde weg ligt 2 uur rijden verderop.

Uitzicht op het dorp. Op de achtergrond zie je de zandstormen.

Vuurtoren Cabo de Vela.

Het landschap, gezien vanaf de vuurtoren. Droog en kaal.

De indianenvrouwen bieden handwerk aan en in kleine winkeltjes kun je wat noodzakelijke spullen krijgen. Wat voor ons noodzakelijk is, een ratteval, is echter niet te koop. We zien een paar auto’s rijden en dit zijn natuurlijk 4x4 auto’s, de verharde weg is namelijk 2 uur rijden verderop. We moeten betalen in Pesos, maar gelukkig accepteren ze ook dollar US want ook een flappentapper is 2 uur verderop…

De mochilla tassen. De vrouwen zitten de hele dag voor hun winkeltje te haken. 

We hebben begrepen dat deze tassen in Nederland ook zeer populair zijn.

Waar het toerisme hier ook op bloeit is de harde wind. Er zijn meerdere windsurf en kite-surfgelegenheden. Gisteren tijdens het visbuffet op de Rafiki, kwam een plaatselijke kite-virtuoos zijn kunsten vertonen bij de Rafiki. We hebben hiervan mooie foto’s kunnen maken (zie ook het blog van gisteren) en een USB-stick met deze foto’s hebben we vandaag aan de 14-jarige artiest zelf aan kunnen bieden, heel leuk.



’s Avonds maken we van een PET-fles een geïmproviseerde val voor onze ongenode gast, je moet toch wat. We horen ’s avonds ook weer duidelijk wat ritselen in de kastjes.

Bahia Honda – Cabo de Vela (Colombia)

Maandag 22 december 2014

Positie Cabo de Vela: 12°11.877 N 72°09.183 W

Na een goede nachtrust worden we ‘s morgens gewekt door een drietal vissers die in een klein aftands bootje ons garnalen aanbieden. We betalen 2 dollar US voor deze beestjes en dit is dubbel zoveel als de vraagprijs…

De vissers komen zeilend naar onze boot.

Wij kopen voor 2 US dollar deze heerlijke garnalen.

Na de verkoop van de garnalen gaan ze roeiend naar de andere boten.

We gaan in de loop van de morgen ankerop voor een tocht van 35 nm naar de volgende baai, namelijk Cabo de Vela, grofvertaald: kaap van het zeil.

Er is bij het wegvaren geen signaal van de GPS op de kaartplotter, de TomTom voor op het water. Loud gaat zoeken naar het probleem en hij vindt een doorgesleten voedingskabel die vervangen wordt. Na nadere bestudering van de beschadigde kabel levert een opmerkelijke maar ook verontrustende conclusie op: het lijken wel sporen van een knaagdier……hebben we een ongenode gast aan boord? We hebben wel eens gelezen dat boten aan een mooring (meerboei) een rat aan boord gehad hebben. Deze diertjes zwemmen naar de lijn en klimmen via dit touw aan boord. Dit zou dus ook in Monjes del Sur gebeurd kunnen zijn…

We worden met alleen een ingerolde genua met een vaartje van 6 tot 7 knopen naar de baai onder de kaap geblazen. Onderweg zien we een aantal grote kranen. Dit blijkt een groeve te zijn, waar in dagbouw steenkool gewonnen wordt, de grootste steenkooldagbouw ter wereld. Helaas heeft de plaatselijke bevolking, zoals we later vernemen, hier geen voordeel van.

Deze foto is genomen tijdens onze tocht naar Cabo de Vela.

Nadat we het anker hebben laten vallen in 3 meter diep water, zien we verscheidene kleine dorpjes aan de kant. Loud vaart met de dinghy alvast naar de kant om te zien wat er te doen is. Marlène begint alvast met de voorbereidingen voor vanavond. De Sylfer en de Bella Ciao komen voor een diner aan boord van de Rafiki bestaande uit een viertal vishapjes: Tonijnsashimi, tonijnsalade, gekruide MahiMahi reepjes en gekookte garnalen. Lies heeft nog een heerlijke aardappelsalade gemaakt. Het was een erg leuke avond.

Tijdens het etentje komt telkens een jongen voorbij, die voor ons de mooiste kunsten vertoont met zijn kiteboard. Met de zonsondergang op de achtergrond, hebben we erg mooie foto’s kunnen maken.

’s Avonds voor het slapen gaan horen we duidelijk wat in de kastjes knagen, we hebben een ongenode gast aan boord……

Monjes del Sur (Venezuela) – Bahia Honda (Colombia)

Zondag 21 december 2014

Positie Bahia Honda: 12°21.184 N 71°44.474 W
‘s Morgens worden de lijnen losgemaakt en gaan we voor een zeiltocht van 60 nm naar Colombia. Het schiereiland Guajira is de kustlijn die we als eerste bezoeken. Doordat dit schiereiland als verste “uitsteekt” in de Caribische Zee, wordt hier de passaatwind versneld. Hierdoor is deze hoek erg berucht door zijn stormachtig winden en bijbehorende hoge golven. Gelukkig is het vandaag kalm en is de tocht prachtig bezeild. We weten onderweg weer een vis te vangen en dit keer is het een tonijn van 52 cm.

We gaan aan het einde van de middag voor anker in een erg winderige baai, Bahia Honda. De baai is nagenoeg onbewoond, dor en saai. De hele omgeving is een droog woestijnachtig landschap met wat kleine heuvels. 

Uitzicht Bahia Honda vanaf de ankerplek.

Door de harde wind laten we de dinghy aan dek en we genieten van een voorgerecht van Tonijn (Sashimi) gevolgd door gebakken aardappeltjes met gebakken MahiMahi.

Nog even voor de statistieken: dit zijn dus 4 landen (Curaçao, Aruba, Venezuela en Colombia) in 4 dagen.