zaterdag 17 november 2018

Linton Bay, nieuwe dinghy

Dinsdag 9 oktober 2018 tot en met zondag 4 november 2018

Positie Linton Bay: 9°33.694 N 78°51.666 W
Wanneer de Tamarisk met Dave en Ann begin oktober terugkomen van de San Blas, oppert Dave het idee om samen met de Canadese boot Flip Flops zelf een dinghy te gaan maken in de San Blas. In eerste instantie lijkt ons dit idee absurd, maar wanneer Dave ons verder enthousiast maakt, gaan wij er ook in geloven. Dit is dan ook de start van de “werkmaand” oktober: de bouw van onze dinghy. Een nieuw avontuur dus voor de Rafiki, we gaan zelf een bootje bouwen, wie had dit gedacht.

Stap 1: het plan
Het bouwen van dit bootje heeft in Dave's beleving alle vormen van een obsessie aangenomen. Hij heeft zijn plan zelfs zo goed doordacht dat hij op al onze onduidelijkheden antwoord kan geven. Sterker nog, hij weet ons te overtuigen dat deze “mission impossible” hier in de jungle van Panama toch een kans van slagen zou kunnen hebben.

Daarom stemmen wij toe om met een drietal boten, Tamarisk, Flip Flops en Rafiki, drie bijbootjes te bouwen. Om dit plan te kunnen starten,gaan we op zoek naar een locatie in Linton Bay waar we droog kunnen werken en veilig onze spullen kunnen stallen. Van de marina kunnen we een container en een werkplaats ernaast huren voor een paar weken. Het project krijgt al vorm!

Stap 2: het donor bootje
We vinden op de ankerplek een boot met een klein zeilbootje langszij en dit zeilbootje heeft nou net de vorm die wij zoeken. Dit donor-bootje heeft de vorm van een “laser” een bekend wedstrijd-zeilbootje, en de Poolse eigenaar van dit bootje geeft ons toestemming, in ruil voor een 6-pack bier, om zijn boot als basis voor de mal te gebruiken.

We gaan met Ann en Dave naar Panama City en we kopen de spullen die we voor de dinghy nodig hebben:
  • polyester voor de mal te maken
  • epoxy, glasvezel en glasvezel-honeycumb platen voor de bootjes
  • borstels, handschoenen, rollers, roerstokjes, potjes etc.
Wanneer we terug zijn van Panama City beginnen we aan de mal. De bodem van het donor bootje wordt schoongemaakt, gepolijst en 10x (!) ingeboend met boenwas. Als laatste brengen we nog een laagje polyvinyl alcohol aan. Het is namelijk belangrijk dat de polyester niet aan de romp plakt, dan hebben we een serieus probleem...

Vervolgens worden 4 lagen glasvezel met polyester aangebracht. Na het uitharden, 24 uur later, halen we de vorm van de romp af. Deze vorm, de mal voor de drie bootjes, is nog erg fragiel. We versterken de mal aan de buitenkant met stukken hout en ijzer die we hier op het marina terrein vinden. De mal is nu klaar voor gebruik.

Lamineren van de vorm met polyester.

Lamineren van de vorm met polyester.


Verstevigen van de mal.

De mal is klaar.
Stap 3: de bodem
De mal wordt voorbereid voor het maken van de romp van de dinghy. Hiervoor wordt de mal 10x geboend met boenwas en vervolgens afgewerkt met een laagje polyvinyl alcohol. Dit alles weer om hechting van de epoxy op de mal te voorkomen. Nadat de bodem is uitgehard halen we de bodem van de dinghy uit de mal. De bodem heeft op zich zelf nog geen stijfheid, daarom plaatsen we de bodem weer terug in de mal. Ondertussen hebben we de dwarsschotten en achterkant van de boot uit de, met epoxy beklede, honeycumb platen gezaagd en deze worden op de bodem gelamineerd. De “boot” heeft nu voldoende stijfheid en kan uit de vorm gehaald worden.

Opboenen van de mal.

De bodem van de boot wordt gemaakt van 4 lagen glasvezel en epoxy.

De bodem wordt uit de mal getild.
Stap 4: de boot krijgt vorm!
De honeycumb platen worden tijdelijk aan elkaar bevestigd met houtschroeven. Dit maakt het bouwen lekker makkelijk. Na het lamineren worden deze schroeven weer netjes verwijderd. De zijkant van de romp wordt op deze manier geplaatst en met de boeg, met behoorlijk wat passen en meten, krijgt de boot de gewenste vorm.

Wanneer we de zijkant van de romp op de gewenste hoogte hebben afgezaagd, wordt de bovenkant afgewerkt met PVC-buizen. Vervolgens wordt het bootje omgedraaid en wordt de bodem afgewerkt.

Zagen van de spanten en de achterkant.

Alle naden worden met stroken glas/epoxy vakkundig afgewerkt.

De zijkanten worden met schroeven aan de spanten bevestigd.

Wordt al een beetje een boot.

De neus zit erop.

Bovenkant op maat gezaagd.

Rand met PVC pijp afgewerkt.

Nu is de onderkant aan de beurt.

Iedere avond gaan de 3 dinghy's in de container.

Stap 5: de ruwe vorm van de boot is klaar


Ruwe vorm is klaar, nu de afwerking.

Na een 4 weken(!) werken in de tropische hitte met een vochtigheid van 100% en onder de uitslag van de glasvezel en epoxy is ons bootje eindelijk klaar. We gaan de bijboot verder afwerken, dat wil zeggen schilderen en verstevigen, in de San Blas. Het was een behoorlijke klus maar we zijn trots op het resultaat!

En nu, wachten we op een goed weergaatje om naar de San Blas te zeilen.

Linton Bay, bezoekje aan marina's

Zaterdag 8 september 2018 tot en met maandag 8 oktober 2018

Positie Linton Bay: 9°33.694 N 78°51.666 W
De bloglezers weten al dat wij tijdens ons verblijf in het orkaanseizoen, de periode dat wij in verband met het risico op orkanen niet kunnen reizen, niet veel blogs produceren omdat we dan niet of nauwelijks reizen.

Wij zijn nu al een paar maanden in Panama en vanaf augustus zijn we in Linton Bay Marina. We hebben ons vermaakt met wandelingen, onderhoud van de Rafiki en diverse sociale activiteiten.

Op de verjaardag van Marlene maken we een uitstapje naar Turtle Cay Marina. Deze jachthaven ligt 20 km van onze ankerplek en ligt in een uithoek in de jungle. We gaan eerst met de bus naar een kruispunt van de doorgaande weg waar we afslag naar het gehucht “Nombre de Dios” nemen. Er is hier weinig verkeer, laat staan openbaar vervoer, dus we gaan liftend verder. Liften is erg gemakkelijk, nagenoeg elke passerende pick-up truck laat ons meerijden in de laadbak. “Mag je in Panama als passagier in de laadbak meerijden?” vragen jullie je natuurlijk af. Het antwoord wordt tijdens deze rit gegeven, de laatste lift wordt ons aangeboden in de laadbak van een pick-up van de politie!

De haven van Turtle Cay.

Uitzicht op zee vanaf de marina van Turtle Cay.


De marina ligt verscholen in de jungle.

Planten die bij ons in het tuincentrum worden verkocht, 
staan hier tientallen maal groter in de vrije natuur.

In de laadbak van de pickup van de politie.

De jachthaven van Turtle Cay is te bereiken door na het dorp Nombre de Dios een afslag naar een zandweg te nemen. Deze zandweg leidt je vervolgens over een afstand van 4 km naar deze romantische marina, diep verscholen in de Panamese jungle.
We gaan op bezoek bij Carin die hier met haar boot “Footloose” afgemeerd is. Het is een leuk en gezellig weerzien met Carin en na een smakelijke lunch maken we ons op voor een leuke terugtocht naar Linton Bay, die afwisselend wandelend en liftend wordt afgelegd. Deze mooie dag wordt passend afgesloten met een gezellig diner (kip “Plancha” met extra frietjes) bij Hans van Casa X.

We maken een paar keer een uitstapje naar Shelter Bay Marina. Deze jachthaven ligt aan de andere kant van de baai van Colon. De “Salacia” van Hans en Betsie ligt hier in de jachthaven en we gaan een kijkje nemen of alles aan boord van hun zeilboot nog in orde is. Om vanaf Linton Bay naar Shelter Bay te komen, moeten we in Colon het Panama kanaal oversteken. Tot twee jaar geleden was er nog een weg over de sluizen van het Panama kanaal, maar na de ingebruikname van het nieuwe sluizencomplex in 2017 is deze weg afgesloten en kan het verkeer gebruik maken van een nieuwe brug over het Panama kanaal. Alleen....de brug is nog niet klaar. 

Brug in aanbouw over het Panamakanaal.

Daarom wordt het verkeer met een tijdelijke veerdienst over het kanaal gebracht, een tijdrovende bezigheid. Opmerkelijk aan deze enorme brug is het feit dat de weg over de brug eindigt in het midden van de Jungle. Er is blijkbaar nog niet nagedacht hoe het gebied ontwikkeld zal worden nadat de brug opengesteld is voor het publiek.

De brug eindigt in de jungle. Er zijn al veel bomen gekapt en de hoogteverschillen zijn al deels geegaliseerd, 
maar er zijn nog geen toegangswegen naar de brug.

vrijdag 7 september 2018

Linton Bay, Panama

Zondag 5 augustus 2018 tot en met vrijdag 7 september 2018

Positie Linton Bay: 9°33.694 N 78°51.666 W
Na het afscheid van Marc en Ellen blijven we nog een paar weken in Linton Bay. We willen wat klussen aan de boot en we hebben onderdelen nodig voor de watermaker.

We maken een paar wandelingen in de omgeving. Tijdens de eerste twee wandelingen pikken we de hond Floris op die bij een hostel op de kade logeert. Floris is de hond van de zeilster Carin die een paar weken in Nederland verblijft. Tijdens de tweede wandeling met Floris komen we langs een paar huizen waar een 5-tal honden ons op straat belagen. Deze honden voelen zich zichtbaar bedreigd door de aanwezigheid van de “vreemde” hond Floris en een van deze honden wil Floris zelfs bijten. Ik spring er meteen tussen waardoor deze hond schrikt, maar als ik mij weer omdraai naar Floris bijt deze hond mij in mijn bovenbeen! De beet is niet diep maar bloedt wel. Aangezien dit huisdieren zijn en geen wilde/dolle honden is er gelukkig geen kans op hondsdolheid. En aangezien ik in april opnieuw ben ingeënt voor Tetanus besluiten we om niet naar de dokter te gaan, maar de wond zelf te verzorgen.
Floris blij Loud te zien, Loud blij Floris te zien.

Heerlijke verfrissing voor Floris.


Floris heeft aan dit voorval geen letsel opgelopen, maar een aantal dagen na dit voorval krijgen we een bericht dat Floris ziek is. Hij eet niet meer en is heel lusteloos. De pensionhoudster gaat met Floris naar de dierenarts, Floris wordt zelfs een nacht bij de dierenarts opgenomen en wij gaan nog op ziekenbezoek, maar al deze zorg baat helaas niet, Floris overlijdt na een paar dagen....

Marlene haalt de naaimachine weer te voorschijn en er wordt weer nieuw canvas voor de Rafiki gefabriceerd. Dit keer krijgt de buitenboordmotor een nieuw jasje, natuurlijk weer een tas en van oud zeilstof maakt Marlene zelfs een stoere hoed.

Beschermhoes voor de buitenboordmotor.

Verwerken van oud zeilstof en wat resten canvas.

En onze cowboy, Loud.

Via de facebookpagina “Zeilen” lezen we een oproep van een Nederlandse zeiler in Lanzarote voor een vermist zeiljacht. Familieleden van de schipper van dit zeiljacht hebben van de Spaanse schipper en zijn Duitse vrouw al weken niets meer vernomen en hebben hiervoor al Interpol ingeschakeld. Wanneer wij toevallig deze oproep op de facebookpagina “Zeilen” lezen, herkennen wij dit zeiljacht: we hebben die boot 2 weken geleden gezien op de Hollandaise Cays in de San Blas, met de bemanning gezond en wel. We nemen kontakt op met de Nederlander die de oproep geplaatst heeft met de mededeling dat we de boot met bemanning gezond en wel gezien hebben in de San Blas. Vervolgens mailen we Debby van de “Runner”, die in de Hollandaise Cays verblijven, om kontakt met deze boot op te nemen om het thuisfront gerust te stellen. Na een uurtje is de vermissing opgelost en wat blijkt? De vermissing van deze boot was al zover opgeschaald door de Duitse en Spaanse autoriteiten dat er zelfs tv-spotjes uitgezonden zijn in Colombia en Panama, de kustwacht was op zoek en er was een helikopter op zoek naar dit jacht! Achteraf was er niets aan de hand, behalve dat de Spanjaard met zijn Duitse vrouw een aantal weken niets van zich hadden laten horen...

Wie verwacht op de Nederlandse facebookpagina "zeilen" een bericht van vermissing van een 
Spaanse man en een Duitse vrouw in Colombia of Panama????

Panama kanaal, Panama

Zaterdag 4 augustus 2018

Positie Linton Bay: 9°33.694 N 78°51.666 W
Vanavond vliegen Marc en Ellen weer terug naar het warme Nederland en we nemen samen een taxi naar Panama City. We stoppen onderweg bij de sluizen van het Panama kanaal, waar we de schutting van een paar zeeschepen kunnen zien. Vervolgens gaan we naar het winkelcentrum Allbrook waar we lunchen en wederom contact opnemen met de GGD. Na een uurtje krijgen we bericht van de GGD in Nederland dat ze de injecties ( voor rabies) in Panama niet hebben en dat ze deze morgen in Nederland kan laten zetten. We hoeven vandaag dus niet meer naar het ziekenhuis.

We verbazen ons wederom over het verschil in ontwikkeling tussen Colon en Panama City. Het winkelcentrum is erg luxe en heeft een compleet westerse uitstraling. Na wat slenteren en siteseeing in het winkelcentrum Allbrook en door de populaire winkestraat Cinco Mayo is het tijd voor onze vrienden om de taxi naar het vliegveld te nemen en nemen we afscheid.

Marc en Ellen bedankt voor jullie bezoek en de mooie tijd die we samen doorgebracht hebben!

zaterdag 25 augustus 2018

Isla Grande, Panama


Vrijdag 3 augustus 2018

Positie Linton Bay: 9°33.694 N 78°51.666 W
Het is ook vandaag een mooie stralende dag en we hebben nog een wandeltocht voor Ellen en Marc in petto. We gaan vandaag met de dinghy naar Isla Grande, een mooi eiland ongeveer 0,5 nm vanaf de ankerplek. Dit eiland is voornamelijk populair bij de bewoners van de regio Colon maar we zien sporadisch ook wat Europeanen. We willen een rondje maken over de heuvelrug die het eiland in tweeën splitst. Na een half uurtje lopen blijkt dat dit pad helaas niet meer begaanbaar is, dus kiezen we ervoor om naar de vuurtoren te lopen.

Deze vuurturen stamt nog uit de “Franse tijd”, de periode aan het einde van de 19de eeuw toen de Fransen, na hun succes met het Suez kanaal, een poging waagden om het Panama Kanaal te graven. Deze poging mislukte en de Amerikanen hebben tenslotte dit klusje in 1915 geklaard. Deze vuurtoren stamt nog van de periode dat de Fransen de scheepsroute naar Colon goed navigeerbaar gemaakt hebben. De ontwerper van deze oude ijzeren toren is trouwens ook geen onbekende, dit is Gustav Eiffel de ontwerper van de beroemde toren in Parijs.

Vuurtoren op Isla Grande, ontwerper is Gustav Eiffel.


Mooi uitzicht vanaf de vuurtoren.

Eenmaal boven bij de vuurtoren besluiten Marc en ik deze gammele constructie te beklimmen. Het is de inspanning (en risico) zeker waard, het uitzicht is adembenemend. We gaan na de vuurturen niet meteen terug, we willen nog naar het verlaten resort op het noorden van het eiland. Wanneer we na een mooie klautertocht bij het resort aankomen, blijkt dat dit 5-sterren park alweer 1,5 jaar geopend is. Dat is voor ons een mooie opsteker, want we bestellen op het terras meteen een lekkere coupe ijs. 

Heerlijke ijscoupe bij het restaurant.

De terugweg loopt weer omhoog over de heuvelrug en wanneer we een groep huisjes van plaatselijke bewoners net gepasserd zijn, komt er een hond vanuit het niets aangehold en bijt Ellen in haar kuit. De hond rent ook meteen weer weg en we zien dat het dier hard heeft gebeten, er komt bloed uit verschillende plekken op de huid. De verwonding is overigens niet zo erg, maar de het zijn de infecties en met name hondsdolheid die ons grote zorgen baren.
Onze pechvogel.
We besluiten dan ook om direct terug te gaan naar de ankerplek en we gaan met de taxi meteen verder naar de dokterspost in Portobello. De aanwezige arts geeft een Tetanus injectie en schrijft anti-bioticum houdende zalf voor. Voor hondsdolheid heeft hij geen injecties en hij beweert dat er in deze regio geen hondsdolheid is. Wanneer Ellen bij terugkomst in de marina via internet contact heeft met de GGD in Nederland, vinden hun dat inenting tegen hondsdolheid wel noodzakelijk is. De GGD zal een ziekenhuis in Panama City zoeken waar we morgen, Marc en Ellen vliegen morgenavond terug, de injectie kunnen krijgen.

's Avond hebben we bij Hans van restaurant CasaX een heerlijk afscheidsdiner met onze vrienden. Vandaag was een klein dompertje met de hondebeet, maar verder hebben we samen een heerlijke tijd gehad.

Dolfijnen, Panama

Donderdag 2 augustus 2018

Positie Linton Bay: 9°33.694 N 78°51.666 W
Het is vandaag mooi weer, maar ook dit keer weinig wind zodat we de terugtocht naar Linton Bay weer moeten motoren, wat zeilen betreft hebben Marc en Ellen deze vakantie geen geluk gehad. Tijdens deze overtocht worden we letterlijk overspoeld met dolfijnen. Wanneer we de San Blas eilanden verlaten, worden we al gevolgd door een tweetal dolfijnen. Even later is de beurt aan een groepje gespikkelde dieren, maar het toppunt is een groep van een 50-tal dofijnen (!) die van verre hoog uit het water springen om ons te begroeten! Het is trouwens ook voor ons de grootste groep dolfijnen die we tijdens onze reizen gezien hebben.


Ook zorgt de Caribische Zee dit keer voor de innerlijke mens. Loud vangt een mooie Cero, een famielid van de Spaanse makreel. Wanneer we weer veilig voor anker liggen wordt dit visje tijdens het avondeten in Linton Bay lekker opgepeuzeld.

woensdag 22 augustus 2018

Promotietour Kesselse Kusjes in Isla Soledad Miria, Panama

Woensdag 1 augustus 2018

Positie East Lemmon Cays: 9°33.694 N 78°51.666 W
We gaan naar een volgend Kuna eiland, Isla Soledad Miria. Maar dit keer hebben we een missie. Onze woonplaats Kessel heeft voor de PR en het toerisme een koekje ontwikkeld, de zogenaamde “Kesselse Kusjes”. Het speltmeel voor deze lekkernij is gemalen in de plaatselijke St. Antonius windmolen en de koekjes zijn vervolgens ambachtelijk gemaakt en gebakken door de plaatselijke banketbakker Roel Peeters. Voor de reclame wordt dit koekje, natuurlijk in de vorm van een kusmondje, meestal afgebeeld voor de mond van een lieftallig meisje. Ook de dochter van Marc en Ellen, Meggy, heeft model voor deze kusjes/koekjes gestaan. Nu is het doel van dit bezoek aan dit Kuna dorp om een foto te maken van Kuna Indianen met de Kesselse Kusjes, onder het motto van “de Kesselse Kusjes de wereld over”.

De Kuna-vrouw links kon niet wachten tot de foto gemaakt is. Ze begon direct te eten.

Meggy Appels, de dochter van Marc en Ellen, met een Kessels kusje.

Anna (de enige van ons die goed Spaans spreekt) vraagt aan deze kinderen of ze misschien moeders hebben die mee willen doen met onze promotieactie Kesselse Kusjes.


Een schitterend dorp, maar helaas hadden we 's morgens een flinke regenbui.

Plaatselijke supermarkt.

Gewoon een mooie foto van een mooie meid.

Deze mola vonden Ellen en ik zo mooi. We hebben er beide 1 gekocht.

In de middag varen we terug naar de ankerplek bij de Lemmon Keys waar we nog lekker gaan jagen/snorkelen. In de namiddag zijn we uitgenodigd voor een borrel aan boord van de Tamarisk. We willen morgen weer terugzeilen naar Linton Bay en met Anna en Dave hadden we samen een super mooie tijd. Het is dus voor Marc en Ellen een afscheidsborrel van dit sympatieke Engelse koppel.