vrijdag 7 september 2018

Linton Bay, Panama

Zondag 5 augustus 2018 tot en met vrijdag 7 september 2018

Positie Linton Bay: 9°33.694 N 78°51.666 W
Na het afscheid van Marc en Ellen blijven we nog een paar weken in Linton Bay. We willen wat klussen aan de boot en we hebben onderdelen nodig voor de watermaker.

We maken een paar wandelingen in de omgeving. Tijdens de eerste twee wandelingen pikken we de hond Floris op die bij een hostel op de kade logeert. Floris is de hond van de zeilster Carin die een paar weken in Nederland verblijft. Tijdens de tweede wandeling met Floris komen we langs een paar huizen waar een 5-tal honden ons op straat belagen. Deze honden voelen zich zichtbaar bedreigd door de aanwezigheid van de “vreemde” hond Floris en een van deze honden wil Floris zelfs bijten. Ik spring er meteen tussen waardoor deze hond schrikt, maar als ik mij weer omdraai naar Floris bijt deze hond mij in mijn bovenbeen! De beet is niet diep maar bloedt wel. Aangezien dit huisdieren zijn en geen wilde/dolle honden is er gelukkig geen kans op hondsdolheid. En aangezien ik in april opnieuw ben ingeënt voor Tetanus besluiten we om niet naar de dokter te gaan, maar de wond zelf te verzorgen.
Floris blij Loud te zien, Loud blij Floris te zien.

Heerlijke verfrissing voor Floris.


Floris heeft aan dit voorval geen letsel opgelopen, maar een aantal dagen na dit voorval krijgen we een bericht dat Floris ziek is. Hij eet niet meer en is heel lusteloos. De pensionhoudster gaat met Floris naar de dierenarts, Floris wordt zelfs een nacht bij de dierenarts opgenomen en wij gaan nog op ziekenbezoek, maar al deze zorg baat helaas niet, Floris overlijdt na een paar dagen....

Marlene haalt de naaimachine weer te voorschijn en er wordt weer nieuw canvas voor de Rafiki gefabriceerd. Dit keer krijgt de buitenboordmotor een nieuw jasje, natuurlijk weer een tas en van oud zeilstof maakt Marlene zelfs een stoere hoed.

Beschermhoes voor de buitenboordmotor.

Verwerken van oud zeilstof en wat resten canvas.

En onze cowboy, Loud.

Via de facebookpagina “Zeilen” lezen we een oproep van een Nederlandse zeiler in Lanzarote voor een vermist zeiljacht. Familieleden van de schipper van dit zeiljacht hebben van de Spaanse schipper en zijn Duitse vrouw al weken niets meer vernomen en hebben hiervoor al Interpol ingeschakeld. Wanneer wij toevallig deze oproep op de facebookpagina “Zeilen” lezen, herkennen wij dit zeiljacht: we hebben die boot 2 weken geleden gezien op de Hollandaise Cays in de San Blas, met de bemanning gezond en wel. We nemen kontakt op met de Nederlander die de oproep geplaatst heeft met de mededeling dat we de boot met bemanning gezond en wel gezien hebben in de San Blas. Vervolgens mailen we Debby van de “Runner”, die in de Hollandaise Cays verblijven, om kontakt met deze boot op te nemen om het thuisfront gerust te stellen. Na een uurtje is de vermissing opgelost en wat blijkt? De vermissing van deze boot was al zover opgeschaald door de Duitse en Spaanse autoriteiten dat er zelfs tv-spotjes uitgezonden zijn in Colombia en Panama, de kustwacht was op zoek en er was een helikopter op zoek naar dit jacht! Achteraf was er niets aan de hand, behalve dat de Spanjaard met zijn Duitse vrouw een aantal weken niets van zich hadden laten horen...

Wie verwacht op de Nederlandse facebookpagina "zeilen" een bericht van vermissing van een 
Spaanse man en een Duitse vrouw in Colombia of Panama????

Panama kanaal, Panama

Zaterdag 4 augustus 2018

Positie Linton Bay: 9°33.694 N 78°51.666 W
Vanavond vliegen Marc en Ellen weer terug naar het warme Nederland en we nemen samen een taxi naar Panama City. We stoppen onderweg bij de sluizen van het Panama kanaal, waar we de schutting van een paar zeeschepen kunnen zien. Vervolgens gaan we naar het winkelcentrum Allbrook waar we lunchen en wederom contact opnemen met de GGD. Na een uurtje krijgen we bericht van de GGD in Nederland dat ze de injecties ( voor rabies) in Panama niet hebben en dat ze deze morgen in Nederland kan laten zetten. We hoeven vandaag dus niet meer naar het ziekenhuis.

We verbazen ons wederom over het verschil in ontwikkeling tussen Colon en Panama City. Het winkelcentrum is erg luxe en heeft een compleet westerse uitstraling. Na wat slenteren en siteseeing in het winkelcentrum Allbrook en door de populaire winkestraat Cinco Mayo is het tijd voor onze vrienden om de taxi naar het vliegveld te nemen en nemen we afscheid.

Marc en Ellen bedankt voor jullie bezoek en de mooie tijd die we samen doorgebracht hebben!

zaterdag 25 augustus 2018

Isla Grande, Panama


Vrijdag 3 augustus 2018

Positie Linton Bay: 9°33.694 N 78°51.666 W
Het is ook vandaag een mooie stralende dag en we hebben nog een wandeltocht voor Ellen en Marc in petto. We gaan vandaag met de dinghy naar Isla Grande, een mooi eiland ongeveer 0,5 nm vanaf de ankerplek. Dit eiland is voornamelijk populair bij de bewoners van de regio Colon maar we zien sporadisch ook wat Europeanen. We willen een rondje maken over de heuvelrug die het eiland in tweeën splitst. Na een half uurtje lopen blijkt dat dit pad helaas niet meer begaanbaar is, dus kiezen we ervoor om naar de vuurtoren te lopen.

Deze vuurturen stamt nog uit de “Franse tijd”, de periode aan het einde van de 19de eeuw toen de Fransen, na hun succes met het Suez kanaal, een poging waagden om het Panama Kanaal te graven. Deze poging mislukte en de Amerikanen hebben tenslotte dit klusje in 1915 geklaard. Deze vuurtoren stamt nog van de periode dat de Fransen de scheepsroute naar Colon goed navigeerbaar gemaakt hebben. De ontwerper van deze oude ijzeren toren is trouwens ook geen onbekende, dit is Gustav Eiffel de ontwerper van de beroemde toren in Parijs.

Vuurtoren op Isla Grande, ontwerper is Gustav Eiffel.


Mooi uitzicht vanaf de vuurtoren.

Eenmaal boven bij de vuurtoren besluiten Marc en ik deze gammele constructie te beklimmen. Het is de inspanning (en risico) zeker waard, het uitzicht is adembenemend. We gaan na de vuurturen niet meteen terug, we willen nog naar het verlaten resort op het noorden van het eiland. Wanneer we na een mooie klautertocht bij het resort aankomen, blijkt dat dit 5-sterren park alweer 1,5 jaar geopend is. Dat is voor ons een mooie opsteker, want we bestellen op het terras meteen een lekkere coupe ijs. 

Heerlijke ijscoupe bij het restaurant.

De terugweg loopt weer omhoog over de heuvelrug en wanneer we een groep huisjes van plaatselijke bewoners net gepasserd zijn, komt er een hond vanuit het niets aangehold en bijt Ellen in haar kuit. De hond rent ook meteen weer weg en we zien dat het dier hard heeft gebeten, er komt bloed uit verschillende plekken op de huid. De verwonding is overigens niet zo erg, maar de het zijn de infecties en met name hondsdolheid die ons grote zorgen baren.
Onze pechvogel.
We besluiten dan ook om direct terug te gaan naar de ankerplek en we gaan met de taxi meteen verder naar de dokterspost in Portobello. De aanwezige arts geeft een Tetanus injectie en schrijft anti-bioticum houdende zalf voor. Voor hondsdolheid heeft hij geen injecties en hij beweert dat er in deze regio geen hondsdolheid is. Wanneer Ellen bij terugkomst in de marina via internet contact heeft met de GGD in Nederland, vinden hun dat inenting tegen hondsdolheid wel noodzakelijk is. De GGD zal een ziekenhuis in Panama City zoeken waar we morgen, Marc en Ellen vliegen morgenavond terug, de injectie kunnen krijgen.

's Avond hebben we bij Hans van restaurant CasaX een heerlijk afscheidsdiner met onze vrienden. Vandaag was een klein dompertje met de hondebeet, maar verder hebben we samen een heerlijke tijd gehad.

Dolfijnen, Panama

Donderdag 2 augustus 2018

Positie Linton Bay: 9°33.694 N 78°51.666 W
Het is vandaag mooi weer, maar ook dit keer weinig wind zodat we de terugtocht naar Linton Bay weer moeten motoren, wat zeilen betreft hebben Marc en Ellen deze vakantie geen geluk gehad. Tijdens deze overtocht worden we letterlijk overspoeld met dolfijnen. Wanneer we de San Blas eilanden verlaten, worden we al gevolgd door een tweetal dolfijnen. Even later is de beurt aan een groepje gespikkelde dieren, maar het toppunt is een groep van een 50-tal dofijnen (!) die van verre hoog uit het water springen om ons te begroeten! Het is trouwens ook voor ons de grootste groep dolfijnen die we tijdens onze reizen gezien hebben.


Ook zorgt de Caribische Zee dit keer voor de innerlijke mens. Loud vangt een mooie Cero, een famielid van de Spaanse makreel. Wanneer we weer veilig voor anker liggen wordt dit visje tijdens het avondeten in Linton Bay lekker opgepeuzeld.

woensdag 22 augustus 2018

Promotietour Kesselse Kusjes in Isla Soledad Miria, Panama

Woensdag 1 augustus 2018

Positie East Lemmon Cays: 9°33.694 N 78°51.666 W
We gaan naar een volgend Kuna eiland, Isla Soledad Miria. Maar dit keer hebben we een missie. Onze woonplaats Kessel heeft voor de PR en het toerisme een koekje ontwikkeld, de zogenaamde “Kesselse Kusjes”. Het speltmeel voor deze lekkernij is gemalen in de plaatselijke St. Antonius windmolen en de koekjes zijn vervolgens ambachtelijk gemaakt en gebakken door de plaatselijke banketbakker Roel Peeters. Voor de reclame wordt dit koekje, natuurlijk in de vorm van een kusmondje, meestal afgebeeld voor de mond van een lieftallig meisje. Ook de dochter van Marc en Ellen, Meggy, heeft model voor deze kusjes/koekjes gestaan. Nu is het doel van dit bezoek aan dit Kuna dorp om een foto te maken van Kuna Indianen met de Kesselse Kusjes, onder het motto van “de Kesselse Kusjes de wereld over”.

De Kuna-vrouw links kon niet wachten tot de foto gemaakt is. Ze begon direct te eten.

Meggy Appels, de dochter van Marc en Ellen, met een Kessels kusje.

Anna (de enige van ons die goed Spaans spreekt) vraagt aan deze kinderen of ze misschien moeders hebben die mee willen doen met onze promotieactie Kesselse Kusjes.


Een schitterend dorp, maar helaas hadden we 's morgens een flinke regenbui.

Plaatselijke supermarkt.

Gewoon een mooie foto van een mooie meid.

Deze mola vonden Ellen en ik zo mooi. We hebben er beide 1 gekocht.

In de middag varen we terug naar de ankerplek bij de Lemmon Keys waar we nog lekker gaan jagen/snorkelen. In de namiddag zijn we uitgenodigd voor een borrel aan boord van de Tamarisk. We willen morgen weer terugzeilen naar Linton Bay en met Anna en Dave hadden we samen een super mooie tijd. Het is dus voor Marc en Ellen een afscheidsborrel van dit sympatieke Engelse koppel.

dinsdag 21 augustus 2018

Isla Maquina en hike naar de waterval, Panama

Dinsdag 31 juli 2018

Positie Gaigar: 9°26.270 N 78°50.972 W
Deze dinsdagmorgen gaan we ankerop voor een bezoek aan een authentiek Kuna dorp, Isla Maquina. Na een motortochtje van een kleine 2 uur gaan we voor anker net voor de kade van dit eiland. Ook de Tamarisk is samen met ons op gevaren en gezamelijk gaan we bij deze Kuna gemeenschap aan land.

Uitzicht vanaf de ankerplaats.

De dames hebben onze boten aan zien komen. Dus ze komen gelijk met hun mola's naar onze boten. 
Anna koopt een wijnkoeler en bierkoelers. Ellen en ik gaan eerst de kunstwerken aan land bekijken.

Deze jongen helpt snel zijn moeder. Hier komen niet vaak toeristen, 
dus als er toeristen zijn wordt snel alles naar buiten gebracht.

Deze mevrouw wil ons een haarband verkopen, maar helaas.

De stoffenwinkel met bijpassend garen.

Een afdakje voor de haan.

Vrouwen vullen hun emmers en jerrycans met water.

We krijgen kontakt met de broer van Venancio, Idelfonso, die een aantal diensten aanbiedt. Wanneer we aangeven dat we nog interesse hebben in een jungle-tocht op het vaste land wordt hij erg enthousiast. Hij kan ons een jungletocht aanbieden naar een waterval. Deze tocht tot aan de waterval in het binnenland duurt 2 uur enkele reis, 4 uur totaal. Hij heeft vanmiddag tijd dus we besluiten om deze middag samen met hem deze tocht uit te voeren. We gaan voor anker in de baai Gaigar bij het vaste land en om 13:00 uur in de middag worden we met de lancha opgepikt. Eerst varen we een stukje stroomopwaarts met de lancha en vervolgens gaan we te voet verder. Idelfonso heeft de route al een paar maanden niet meer gelopen en in die periode heeft de natuur behoorlijk wat opstakels gemaakt. Komplete bomen zijn door de regen en hoge waterstand over het pad gevallen waardoor we vaak na veel klauterwerk onze weg kunnen vervolgen. Na 2/3 van de tocht is er geen pad meer en moeten we de tocht via de rivier en de rivierbedding vervolgen. Na 2 uur komen we aan bij de waterval. Het is een lief klein watervalletje en het is heerlijk om hier op te klauteren en lekker te zwemmen. De terugweg is wat gemakkelijker en als kers op de taart krijgen we nog een rondleiding over de begraafplaats van het Kunadorp, hier in de jungle van het vaste-land.


Met de lancha varen we over een schitterende rivier. 
We zien verschillende mooie vogels en een zoetwater rog.

Dit is het eindpunt, vanaf hier moeten we lopen. En de kuna's zijn klein, maar ze hebben er een flink tempo op zitten.

In het begin probeerden we de schoenen nog droog te houden......

Maar als ze eenmaal nat zijn maakt het niets meer uit.



Moe en voldaan gaan we terug naar onze ankerplaats.

Het was een heerlijke tocht en we besluiten om hier in de zeer rustige baai te overnachten.

We hebben weer een schitterende zonsondergang, met op de voorgrond een huisje op een klein eiland.

maandag 20 augustus 2018

Hollandaise Cays, Panama

Zaterdag 28 juli 2018 tot en met maandag 30 juli 2018

Positie Hollandaise Cays: 9°35.389 N 78°40.494 W
Na twee dagen gaan we ankerop voor een volgende bestemming, dat is de Swimming Pool in de Cayos Holandes. Hier liggen een 5-tal andere zeilboten, het is niet druk in de San Blas. Het smorkelen is fantastisch, maar er is alleen een groot nadeel: geen Lionfish.... Daarentegen ontpopt Marc zich als uitstekende spotter: hij vindt tussen het koraal een verscholen kreeft die ik meteen aan mijn speer rijg. Niet een erg groot exemplaar, maar voldoende voor een lekker voorgerecht.

Op de zandbodem van de ankerplek gaan we ook op zoek naar een heel speciaal schelpje, de Sand Dollar. Dit is het geraamte van een zeester met een schitterende tekening en is naar mijn mening de mooiste schelp van de Carieb.

Een van de eilandjes in de Cayos Holandes is bewoond door een paar Kuna families. Samen met Dave en Anna van de Tamarisk gaan we dit vriendelijke eilandje bezoeken. We maken een rondje om dit eiland en aan het einde van deze rondgang zien we bij een Kuna hut een slingeraap. Dit beestje wordt als huisdier gehouden en zit met een touw om zijn nek angstig bij de ingang van de hut. Triest om te zien dat dit mooie diertje zo mishandeld wordt….



Kano wordt gerepareerd.

Een oude kano wordt gebruikt als wasplaats.

Deze hond vangt een krab. Hij moet wel even graven.

Marc en Ellen bekijken welke schelp het mooiste is.


Rondje eiland.

We worden voor een sun downer uitgenodigd door Reg en Debby. Het is erg gezellig, dus we keren pas laat terug naar de Rafiki.

Na een paar luie dagen moet de 4-koppige bemanning van de Rafiki weer aan de bak. Na een tip van Deb hebben we besloten om op ontdekkingstocht te gaan op een naburig onbewoond eiland. Gewapend met een machete en in gezelschap van de Tamarisk (Dave en Anna) en de Bella (Mathias en Ulrike) gaan we op pad. Het begin van het pad over het eiland is veel lastiger te vinden dan Debby aangegeven had. Wanneer we eindelijk de dinghy's geparkeerd hebben, gaan we op zoek naar de doorgaande paden op dit eiland. Het is best een interessante tocht maar we hadden er ons meer van voorgesteld. Verder zijn we blij dat Ellen de telefoon met GPS bij zich heeft, anders had het nog erg laat op dit Robinson Crusoe eiland kunnen worden. 

We vinden een klein strandje waar net plek is voor de drie dinghy's.

Loud zorgt voor een versnapering voor onderweg.


Ellen kijkt op de GPS van de telefoon of we de goede richting op lopen.



De dag wordt afgesloten met een mooie snorkeltoer, maar ook dit keer geen Lionfish.