donderdag 28 april 2022

Suikerriet-pers met een super moderne aandrijving

Woensdag 13 april 2022

Positie San Andres: 12°34.575 N 81°41.797
In een van de dorpje hier op het eiland ontdekken we een heel bijzondere uitvinding, een suikerriet-pers die aangedreven wordt door een motor die geheel past in de huidige energietransitie. Deze aandrijving draait namelijk volledig op de verbranding van biologische brandstoffen zoals plantenresten, gras en water en is dus CO2 neutraal. De machine heeft zelfs een ingebouwde automatische brandstoftoevoer die de noodzakelijke brandstof zelf autonoom identificeert, opneemt, maalt en regelt afhankelijk van de te leveren energie. Onderdelen zijn niet nodig, er zijn namelijk geen slijtonderdelen. De vaste en vloeibare emissies van de machine zijn compleet composteerbaar en de verwachte levensduur is ongeveer 12-15 jaar. De motor die wij gezien hebben, heeft een vermogen van 1pk en het is een heel mooi voorbeeld dat past in onze toekomstige circulaire economie.

donderdag 21 april 2022

Een begrafenisstoet met scooters

Zaterdag 9 april 2022

Positie San Andres: 12°34.575 N 81°41.797
Het overgrote deel van het verkeer op het eiland zijn scooters. Het aantal is echt bizar groot. Alles wordt op deze tweewielers getransporteerd. We hebben een paar foto's gemaakt om dit te illustreren.

Mondkapje voor het voorkomen van Covid, 
maar geen helm en kinderen onbeschermd voorop.

Met de haarkrullers nog in de haren......

Er is hier heel veel politie. 
De meeste politieagenten hebben een motor als vervoer.

Alle aankopen worden vervoerd per scooter.

Opvallend is ook het merkwaardige veiligheidsbesef van de bestuurders. Werkelijk niemand draagt een valhelm of beschermende kleding en kleine kinderen zitten onbeschermd op schoot. Daarentegen draagt ongeveer de helft van de bestuurders nog braaf een mondkapje ter bescherming tegen een Coronabesmetting tijdens de rit!

Tijdens een wandeling over het eiland kwamen we toevallig uit bij een begrafenis. Nadat de kist de kerk uitgedragen was, werd deze op een pick-up truck gelegd tussen vele bloemenkransen. Vervolgens ging de begrafenisstoet op weg naar het kerkhof. De pick-up met de overledene voorop en vervolgens een hele zwerm scooters met rouwende nabestaanden! Daarna volgden pas een paar auto's.

De kist met de overledene staat achter op de pickup.

De pickup wordt gevolgd door een hele rij scooters.

Voor de mensen die geen geld hebben, 
wordt ipv een grafsteen een tegel in de muur bijgezet.

Nog enkele mooie foto's van de wandeling. 
We passeren een restaurant, gelegen aan het water, waar op het strand een 
huwelijk voorbereidt wordt. De bloemen zijn prachtig.

We komen op het eiland regelmatig katoenplanten tegen.

Wandeloutfit Marlène.

dinsdag 19 april 2022

Sargasso gras

Dinsdag 29 maart 2022

Positie San Andres: 12°34.575 N 81°41.797
Sargasso gras is een zeewier dat de naamgever is van de Sargasso zee. In tegenstelling tot andere zeeën in de wereld grenst de Sargasso zee niet aan het vaste land maar is het omgeven door circulaire oceaanstromingen. Hierdoor blijft dit zeewier als het ware opgesloten door de oceaanstromingen en vormt zo de Sargasso zee en deze ligt in de noord Atlantische oceaan.

Sargasso gras is een zeewier dat zich voortplant aan de oppervlakte van het water en niet aan de kust of op de bodem zoals de meest andere wiersoorten of algen. Deze plantensoort vormt zo een uniek én essentieel onderdeel van het zeeleven in de Atlantische oceaan met een ongelofelijke diversiteit aan organismen. Zelfs onze eigen Paling in Nederland vind zijn oorsprong in de Sargasso zee. Een onderzoeker noemde dit zelfs "het drijvende regenwoud".

Prachtig toch dit drijvend plantje of niet?

Vanaf 2011 is de groei van dit drijvend waterplantje toegenomen en is de verblijfplaats niet meer stationair in de Sargasso zee. Rond deze tijd is de zee in de Carieb ook "bezaaid" met dit zeewier en spoelt dit aan op de kusten alhier. Wijzelf hebben met name last van het feit dat we niet kunnen vissen als we zeilen, omdat we voortdurend "sla" aan de haak hebben. Op de eilanden in de Caribische zee is het een veel groter probleem, omdat het toerisme hier behoorlijk schade door lijdt. De stranden worden werkelijk overspoeld en deze bergen aan zeewier beginnen na een paar dagen te broeien en te rotten. De geur van dit rottende goedje is werkelijk erbarmelijk.

Hier liggen enorme bergen Sargossa wier op het strand.


Ook hier op San Andres ontkomen we niet aan het Sargasso drama. Al een paar weken zijn de stranden hier bezaaid met dit Sargasso gras. Aan het strand bij de boulevard in de stad wordt nog vlijtig het goedje opgeruimd, maar verder van de stad af is de situatie onhoudbaar en zien de hoteleigenaren én hun gasten hun mooie strand met lede ogen overvol raken met deze waterplant...en vervolgens worden ze geconfronteerd met de stank.


De gevangenis van San Andres, met op iedere hoek een bewaker in het torentje.

Hier worden nieuwe boten gebouwd van polyester en gebruikte boten gerepareerd.

De openlucht gymzaal van een school op het eiland. 
De kinderen dragen nog allen een schooltenue.

In het midden van San Andres ligt een heuvel, vanwaar je uitzicht hebt op zowel de oostzijde als de westzijde van het eiland. 
Dit is het uitzicht op de oostzijde, met duidelijk zichtbaar het kleurverschil van het water. 
Het lichtblauwe is ondiep, vervolgens de witte lijn zijn de golven die tegen het rif aankomen en daarachter het donkerblauwe water wat open zee is.

maandag 18 april 2022

Toerist overlijdt na aanval van een haai in San Andres (Colombia)

Vrijdag 18 maart 2022

Positie San Andres: 12°34.575 N 81°41.797

De eerste haaien in de vrije natuur hebben we tijdens onze reis pas gezien in Panama en Colombia. Dit waren verpleegsterhaaien en deze liggen overdag ergens in wat holtes in het koraalrif te slapen. Dit zijn "lieve" haaien: ze hebben leuke fladderige vinnen en een kleine bek onder hun kop. Aangezien deze haaien zich voeden met relatief kleine koraalvissen, zijn deze dieren totaal geen bedreiging voor ons, zwemmers en de snorkelaars.

De eerste rif-haai, in dit geval een white-tip rif-haai, hebben we gezien in Panama nadat hij in ons kunstaas gebeten had en wij hem aan dek gebracht hadden. Deze haaiensoort is redelijk klein, tot 2,75 m, en aangezien ook deze soort zich voedt aan kleinere vissen rondom het koraalrif, zijn ook deze haaien ongevaarlijk voor ons. In de San Blas zijn regelmatig deze rifhaaien te zien tijdens het snorkelen of tijdens het schoonmaken van vis aan boord. Ze ruiken de visresten en komen een hapje meepikken. Wanneer we tijdens het snorkelen toevallig een rifhaai tegenkomen, zoals gezegd is dit erg zelden, dan reageert de vis eerst nieuwsgierig en zwemt vervolgens rustig weg.

De rifhaaien hebben al een gevaarlijk uiterlijk. In tegenstelling tot de genoemde verpleegsterhaai hebben rifhaaien een duidelijk zichtbare bek vol met gevaarlijk scherpe tanden, een normaal beeld wat we hebben van de gevaarlijke haaien, de zogenaamde mensenhaaien. Sinds Stephen Spielberg in 1975 de film JAWS gemaakt heeft, is er een zeer groot misverstand ontstaan over het gevaar van deze mensenhaaien. De grotere soorten, en vooral de witte haai, zouden op mensen jagen om hun honger te stillen. We staan dus op het menu. Sterker nog, sindsdien vertrouwt de mens deze haai niet meer.

De film JAWS suggereert dus dat de haai zich te goed doet aan mensenvlees en dit zo lekker vindt dat hij vervolgens op mensen jaagt. Dit is echter absoluut niet waar. De mens staat niet op het menu en een haai heeft nog nooit een mens opgegeten. Het komt daarentegen wel eens voor dat een haai een vergissing maakt. Het roofdier heeft honger en ziet aan het oppervlak van het water een lekker maaltje zwemmen. Hij bedenkt zich geen seconde en gaat direct in de aanval, dit lekker visje zal zijn honger stillen. Maar na een flinke hap genomen te hebben, merkt de haai dat het helemaal geen vis is, het is een mens, de smaak kent hij niet en hij laat vervolgens de aangebeten prooi gewond achter. De verwondingen zijn in veel gevallen echter zeer ernstig en soms ook dodelijk...

We zijn dus theoretisch niet bang voor haaien maar als we tijdens het snorkelen een grote rifhaai toevallig ontmoeten en deze komt uit nieuwsgierigheid té dichtbij, dan zijn we toch behoorlijk "op onze hoede" oftewel we maken dat we wegkomen! Wij komen namelijk uit de generatie die opgegroeid is met de film van Steven Spielberg en hebben daardoor een behoorlijk haai-fobie gekregen.

We liggen voor anker aan de oostzijde van het eiland. Aan de westzijde van het eiland is de onderwaterwereld door de vele koraalriffen het mooiste en de zee is daar ook dieper. Er zijn talrijke duikscholen en duikhotels te vinden en hier wordt ook veel gesnorkeld. Een week na onze aankomst op het eiland bereikt ons het volgende nieuws: nadat er dicht bij de kust twee grote tijgerhaaien van ongeveer 3 meter(!) gespot waren bij een populaire snorkelplek, werden de toeristen gewaarschuwd om voorzichtig te zijn. Desondanks is een paar dagen later een Italiaanse toerist door een van die twee haaien aangevallen en in zijn bovenbeen/heup gebeten. Helaas kwam hulp te laat en is hij door bloedverlies gestorven. Nota Bene: de laatste aanval hier op het eiland door een haai was 10 jaar geleden, en dit is het eerste voorval van een aanval van een haai met dodelijke afloop ooit.


Artikel in de krant van San Andres.


Dit artikel stond in de krant van Colombia, automatisch vertaald naar het Nederlands

Het nieuws heeft ook de Duitse krant bereikt.

De regering van San Andrés heeft vervolgens hulp ingeroepen van de marine die nu met een fregat dit toeristisch belangrijke water beschermt. Een van de haaien is volgens insiders gedood en alle duikers en zwemmers bevinden zich nu binnen het zichtbereik van een volgboot met haaienspotters.....

dinsdag 15 maart 2022

Linton Bay (Panama) naar San Andres (Colombia)

Woensdag 9 maart 2022 tot en met donderdag 10 maart 2022

Positie San Andres: 12°34.575 N 81°41.797

Het is weer lang geleden dat we een blog gepubliceerd hebben. We schrijven het blog alleen als we reizen en we hebben de laatste 3 jaar niet meer gereisd.... In April 2020 hadden we het plan om nog even naar Nederland te vliegen en daarna het Panama kanaal te passeren om dan over de Stille Oceaan het ruime sop te kiezen naar Frans Polynesië. Dat vervolgens een pandemie dit plan verhinderde had natuurlijk niemand kunnen voorspellen en te bizar voor woorden.

Nu zijn we bijna 2 jaar verder, de pandemie is wat aan het dimmen, en we zijn eindelijk weer aan het reizen. Eindelijk hebben we weer eens een nieuwe kust bezeild!

We zullen nu weer ons blog vervolgen en we geven regelmatig “flashback's” van belevenissen, sfeerverhalen en anekdotes van de afgelopen 2 jaar. De tekst wordt zoals altijd verzorgd door Loud en Marlene is de editor en is ook de creatieve geest achter de foto-keuzes. Opmerkingen en reacties op dit blog worden erg gewaardeerd!

We zijn de afgelopen week intensief in de weer om de Rafiki klaar te maken voor een reis van 215 nm, 350 km, naar San Andres. San Andres is een eiland wat iets noordwest van Linton ligt voor de kust van Nicaragua. Dit eiland behoort echter tot Colombia.

We hebben de afgelopen 2 jaar wel regelmatig naar de San Blas gezeild, maar ten opzichte van deze oversteek stelt een dagtocht naar de San Blas (45nm) niet veel voor. We hebben afgelopen zomer een nieuw reddingsvlot gekocht en we gebruiken verder voor de veiligheid op open zee de InReach. Dit is een sateliet-communicatiemiddel en hiermee kunnen we altijd en overal contact opnemen met de wal.

De tocht naar San Andres is prima bezeild en we hebben ook nog de stroom mee, we gaan gemiddeld tussen de 6 en 7 knopen, tussen de 10 en 12 km/hr. Na een zeilreis van 33 uur, twee dagen en een nacht, komen we zonder veel problemen aan op de ankerplek voor zeiljachten. Het enige probleem tijdens de reis was de uitval van de autopiloot in de nacht. Dit bleek een probleem te zijn met de voeding en hiervoor werd vrij snel een noodvoeding geïmproviseerd (McGiveren noemen we dit op de Rafiki).

Het is 4 uur 's middags bij de aankomst op San Andres en we nemen direct met de marifoon contact op met de havenautoriteiten. We krijgen ook meteen bezoek van de kustwacht die twee personen afzet op onze boot. Door hen worden de bootpapieren en de paspoorten gecontroleerd en vervolgens wordt de boot behoorlijk goed doorzocht. De betreffende agenten halen de Rafiki behoorlijk overhoop, maar vinden natuurlijk niets illegaals.


De volgende dag gaan we inklaren. In Colombia met je een agent regelen om in te klaren. Deze agent hebben we in Linton via internet al gecontacteerd en hij heeft al onze papieren al digitaal toegestuurd gekregen. Maar desalniettemin is het inklaren een behoorlijk bureaucratisch circus. We gaan met de dinghy naar de marina, waar we onze agent ontmoeten. Vervolgens komen de volgende mensen informatie halen:
- 3 personen van de medische dienst. Zij controleren onze gezondheid visueel en checken onze vaccinaties in het gele boekje. Hiervoor worden 4 documenten ingevuld en door beide partijen getekend. Dus geen PCR of Antigeen nodig, maar iedereen heeft een mondkapje op.
- 1 persoon van immigratie. Hij neemt onze paspoorten in en gaat terug naar zijn kantoor om de paspoorten te controleren en te stempelen. Een kwartier later komt hij met de paspoorten terug.
- De port-captain, de baas van de haven. Van deze meneer moeten we toestemming krijgen om binnen de territoriale wateren van San Andres te varen. Hiervoor worden dit keer geen formulieren ingevuld maar alles wordt op een Ipad ingevuld en digitaal getekend.

Van onze agent moeten we nog een toeristen-visum kopen ($35 pp) en zijn diensten moeten nog betaald worden ($50). Maar hiervoor moeten we maandag terugkomen. Maar we zijn ingeklaard in San Andres en we mogen 90 dagen blijven.

San Adres is voor Colombia hetzelfde als Mallorca voor Noord Europa. Hier ga je naar toe om lekker te genieten van een weekje zon, zee, strand en veel feesten. Vanuit Colombia kun je redelijk gunstig hier naar toe vliegen en het eiland is ook nog belastingvrij. Dus de drank die tijdens het feesten genuttigd wordt is erg goedkoop.

80 NM noordelijk van San Andres ligt het eiland Providencia. Dit is een toeristisch minder ontwikkeld eiland. Maar 2 jaar geleden heeft hier het noodlot toegeslagen: een orkaan heeft over dit eiland geraasd en heeft alles verwoest. Hierdoor, en ook natuurlijk Corona, is Providencia al twee jaar gesloten voor zeilers.

We gaan aan wal via een mini-marina waar ze een aanlegplaats hebben voor onze bijboot. Wat ons meteen opvalt zijn de enorme aantallen scooters en brommers op de weg. Op de wegen krioelt het van deze tweewielers die met een rotgang voorbij razen en zonder uitzondering zonder helm bestuurd worden. De afdeling hoofdtrauma in het plaatselijke ziekenhuis zal er een behoorlijke kluif aan hebben...

Er is op dit eiland een echte stad ontstaan met moderne winkels, waar we voor ons gevoel alles kunnen krijgen. Ten opzichte van Colon in Panama, onze dichtstbijzijnde stad bij onze ankerplek in Linton, is deze stad op alle fronten superieur. Wanneer we in het centrum van de stad aan de boulevard aan het strand komen, zien we Costa-Del-Sol-achtige taferelen. Op het strand liggen de zonaanbidders hutje mutje uit te buiken en op de boulevard lopen de toeristen ongegeneerd in mini bikini's en Speedo's te flaneren.

Een groot aantal winkels aan de boulevard verkoopt natuurlijk de belastingvrije drank die vervolgens op het strand genuttigd wordt. Strandtoerisme ten top!De supermarkten hebben voor ons een mooie variëteit van producten, we zullen hier niets te kort komen.


Veel brommers/scooters op straat.

Naast ons is een Finse boot geankerd met een koppel dat we al in Linton ontmoet hebben, Timo en Valentina van de “Victoria”. We maken een praatje en voor dat we er erg in hebben is de eerste sundowner al gepland.

Onze eerste indruk van San Andres is boven onze verwachting en we gaan er van uit dat we hier een mooie tijd zullen doorbrengen.

dinsdag 29 juni 2021

Chitra’s oftewel zandvliegen

Dinsdag 15 juni 2021 tot en met donderdag 17 juni 2021

Positie Linton Bay: 9°19.986 N 82°14.599
De hele week is het mooi weer, vrijwel elke dag veel zon en weinig regen. Een probleem in dit jaargetijde is het wegvallen van de passaat-wind in de avond en nacht. Hierdoor komen zandvliegen van de naburige mangroven tot aan de boot gevlogen. Deze piepkleine vliegjes, ongeveer 1-2 mm (!), steken als een mug, maar gelukkig is de jeuk van zo’n beet na 15 – 30 min weg. Helaas komen deze Chitra’s, dit is de naam voor dit ongedierte in Panama, altijd in grote getale aangevlogen en als onze boot met tientallen van deze nagenoeg onzichtbare insecten bevolkt is, hou je het echt niet meer uit. Gelukkig zijn deze krengen alleen in de vroege avond en de vroege morgen actief, zodat we overdag geen last hebben.

Hoe bestrijden we ze piepkleine monstertjes? Gelukkig zijn deze mini-mugjes ook bang van DEET. Dus naast muggen beschermt DEET ook tegen Chitra’s. Wat deze diertjes ook met de mug gemeen hebben is hun aversie voor rook. De Kuna indianen roken de Chitra’s en de muggen uit hun hutten met de rook van de vezelachtige schil van de kokosnoot. Dit stinkt enorm en is daarnaast ook super ongezond. Hier aan boord gebruiken we de meer geciviliseerde commerciële versie: speciale wierook-achtige spiralen die we op de vloer van de salon opbranden en hiermee deze irritante microbijtertjes wegjagen.

Deze rookspiralen werken perfect.

Dit ritueel doet ons overigens denken aan de tijd dat wij studeerden, de 80-er jaren. Ook toen was het populair om wierookstokjes te stoken op je studentenkamer. Ik geloof dat ze dit spul nog steeds in de Xenos verkopen.

Gaan de beestjes niet weg van de (wie)rook, dan is onze ultieme oplossing de “total kill”. Hiervoor gebruiken we een spuitbus insecten-spray waarvan iedere ingrediënt in Europa al tientallen jaren verboden is, maar hier nog gewoon in de buurtsuper verkocht mag worden. Maar naast het gezondheidsrisico is het geweldig spul! Je spuit even en alles wat vliegt valt dood neer, perfect!

‘s Avonds moeten door de Chitra’s ook de horren voor de ramen en, door het ontbreken van een vrije luchtstroom door de boot, krijgen we veel minder verkoeling en wordt het heel erg benauwd.

Motor temperatuur te hoog en dit heeft helaas niets te maken met de mooie buitentemperatuur

Donderdag 10 juni 2021 tot en met zondag 13 juni 2021

Positie Linton Bay: 9°19.986 N 82°14.599
Tijdens de vaart naar de San Blas op 4 mei 2021 krijgen we een alarm van de motor: te hoge temperatuur. Door het toerental te verlagen kunnen we de temperatuur gelukkig temperen en komt deze weer in een veilig bereik.

Onze motor is een degelijke oldtimer: een Volvo-diesel van 64 pk met als bouwjaar 1987 en een dikke 7000 bedrijfsuren. De motor is volledig origineel en nooit gereviseerd. Elk jaar wordt netjes de olie ververst, dieselfilter en oliefilter vervangen en de impellor vernieuwd. We hebben in al die jaren alleen problemen gehad met de startmotor, dynamo en de impellorpomp, nooit met de motor zelf.

In de San Blas kunnen we gelukkig alles zeilen, en hoeven we de motor alleen voor het ankeren te gebruiken. Maar met de terugweg naar Linton hebben we niet voldoende wind en moeten we nog een stuk de motor gebruiken op een laag toerental. De motortemperatuur is dan weer aan de hoge kant.

De motor is een essentieel onderdeel van onze boot en eenmaal terug in Linton Bay begint Loud aan de inspectie van het koelsysteem. Na het demonteren van het complete koelsysteem, bestaande uit de koelleidingen, de oliekoeler en de waterkoeler, blijkt dat al deze componenten compleet verkalkt zijn! 

Alle onderdelen liggen buiten om te ontkalken met enkele liters verdunde zoutzuur.

Na grondig reinigen met verdunde zoutzuur worden deze onderdelen weer gemonteerd en de motortemperatuur is nu weer in een normaal bereik.