vrijdag 3 juli 2020

Tanken in Almirante


Donderdag 17 oktober 2019 tot en met woensdag 30 oktober 2019

Positie Almirante: 9°19.986 N 82°14.599
We klussen nog wat aan de boot, gaan joggen in Bocas Town en genieten van de backpackers die op het eiland zijn. Maandag 28 oktober 2019 maken we de Rafiki verder klaar voor vertrek, en dat wil zeggen: er moet getankt worden. In Bocas Town moeten we dit met jerrycans doen, dus we beslissen om ons anker op te halen en naar Almirante te varen.

De verbinding van Bocas del Toro naar het vaste land gaat allemaal via het dorpje Almirante. Vanuit hier gaat twee maal per dag een grote veerboot die passagiers, auto's en zelfs complete opleggers vervoert om de archipel te bevoorraden. Maar verreweg de meeste passagiers maken gebruik van de veel snellere lancha's. Voor 5 dollar wordt je dan in 25 minuten overgezet over een afstand van 20 km. De bootjes zijn uitgerust met een setje buitenboordmotoren van 200 tot wel 500 pk, waardoor ze met een snelheid van 50 km/uur over het water racen!

Aangekomen bij het vaste land zien we eerst de zeehaven van Almirante. Deze haven is geheel uitgerust om Nederland en omstreken te voorzien van de welbekende Chiquita Bananen. Overal waar je kijkt zie je containers, vrachtauto's, gebouwen, enz. voorzien van dit bekende logo. We komen onderweg zelfs een zeeschip tegen, die volgeladen met bananen, op weg is naar Antwerpen. In Antwerpen bevindt zich namelijk de belangrijkste losplaats van Chiquita vanwaar de tijdelijke opslag en verdere distributie binnen Europa wordt geregeld.

De Chiquita bananen op weg naar Europa.


De zeeterminal van Chiquita.


In deze rustige baai liggen wij voor anker.

In Almirante zijn een aantal busdiensten die zorgen voor de verbinding naar de verschillende regio's van Panama. Ga je vanuit hier via de kust naar het noorden, dan kom je na 40 km uit bij de grens met Costa Rica.

We meren af bij het tankstation waar we de Rafiki voltanken. We maken ook nog een wandeling door het dorp, maar dit maakt niet erg veel indruk op ons. 


We lopen eerst door de villawijk. 
We komen zelden huizen tegen die zo goed verzorgd zijn en waar geen rommel rond het huis ligt.

Een "kerkhof" voor boten of een opslagplaats. Wie zal het zeggen...….


Midden door het dorp loopt een riviertje.

Deze vrouw zit een beetje in het donker, maar je kunt er bijna niet naast kijken. 
Begrijp jullie nu dat wij ons hier best vaak slank voelen.

woensdag 1 juli 2020

Bluff Beach

Zondag 13 oktober 2019 tot en met woensdag 16 oktober 2019

Positie Bocas Town Zuid: 9°19.986 N 82°14.599
Isla Colon, het hoofdeiland van de archipel van Bocas del Toro (ook het grootste trouwens) is ongeveer 12 km lang en 4 km breed, iets kleiner als Texel. Op het eiland ligt de grootste plaats van Bocas del Toro, namelijk Bocas Town. Een bekend strand op dit eiland is Bluff Beach, een uitgestrekt strand met ideale omstandigheden voor golf-surfen. Dit strand ligt op ongeveer 10 km van Bocas Town vandaan en vandaag nemen we de bus vanaf Bocas Town tot het eindstation.

De weg naar Bluff beach loopt parallel aan de kust en is maar voor een beperkt gedeelte geasfalteerd, het grootste gedeelte is de weg onverhard. De weg is plaatselijk erg slecht en het busje heeft een aantal keren moeilijkheden om vooruit te komen, een SUV is beter geschikt voor dit werk. Of beter nog een quad, want deze worden in grootte getale verhuurd aan de surfers die vanuit hun hostel met de quad de verschillende surf-stekken opzoeken, waaronder die op Bluff Beach.

De ingang van een restaurant, een mooi mozaik met de naam van het restaurant.

Een resort, wat opgeknapt wordt.

We stappen uit bij het strand en dit is tevens ook het begin van Bluff Beach. In het begin zijn er nog hotels, hostels en restaurantjes, maar zodra we een half uur gewandeld hebben, hebben we het rijk voor ons alleen. Een lang strand met niemand meer op de horizon. Na een uur keren we en we wandelen verder afwisselend over het strand en over de zandweg terug naar Bocas Town. Het is alweer een wandeling die zeer de moeite waard is. Zoals overal in de Carieb zie je maar weinig wandelaars waardoor je overal mooi rustig en verlaten de omgeving kunt verkennen. 






Een strand, kilometers lang, alleen voor ons.

zondag 28 juni 2020

Vistochtje met Marcel


Zaterdag 12 oktober 2019

Positie Bastimentos: 9°20.627 N 82°12.484
We maken een uitje met Marcel met zijn professionele visboot. Dit wordt een leerzaam tochtje waarbij we nog wat verdere kneepjes van het vissen hier in de Carieb oppikken. Met zijn snelle sportboot gaan we in een naburige baai eerst aasvis vangen met een groot werpnet. Na een paar pogingen heeft Marcel een school visjes gevangen en deze komen in een leefbak aan boord. 

De hengels staan al klaar op het achterdek.

We varen over een ondiepte deze rustige baai in.



De pelikanen zitten hoog in de palmbomen, ook op zoek naar aasvis.


Met het werpnet vangt Marcel kleine vissen, die gebruikt worden als aasvis.

De bak is vol met aasvis, het echte vissen kan beginnen.

Vervolgens gaan we diverse visstekken af, waarbij we de levende visjes als aas aan de haak gebruiken maar ook als lokvoer voor de roofvissen.


We varen met de boot tot vlak bij deze rotspartij, waar we de hengel uitgooien. Hier zit de meeste vis.

We krijgen weliswaar een paar keer een mooie beet maar we hebben een beetje pech. Een paar Spaanse Makrelen en een mooie Barracuda weten we te niet binnen te halen. Zij weten zich tijdens het inhalen met flink wat geweld van de haak te bevrijden. Gelukkig weten we aan het eind van dit leuk (maar ook leerzame) uitstapje nog een tweetal Jack's te vangen zodat we niet met lege handen terugkeren.

vrijdag 26 juni 2020

Terug op de Rafiki, inkopen in Bocas

Maandag 7 oktober 2019 tot en met vrijdag 11 oktober 2019

Positie Bastimentos: 9°20.627 N 82°12.484
Op 7 oktober gaan we weer terug naar onze vertrouwde Rafiki in Bocas Del Torro. We worden door Dennis van de Voort naar Frankfurt gebracht en ook nu gaat de vlucht zonder problemen. Het enige probleem is wel dat wij beide niet of nauwelijks in een vliegtuig kunnen slapen. Weliswaar was de vorige nacht kort, we werden al om 5:30 door Dennis opgehaald, dan nog vallen wij niet in slaap in een krappe vliegtuigstoel. En dan is 11 uur een behoorlijk lange zit.

Na de landing in Panama City om 17:00 uur gaan we met een taxi naar het busstation, waar we een 10-urige luxe snel-bus nemen naar Bocas del Torro. De reis vertrekt om 20:00 uur, dus we hoeven gelukkig niet lang te wachten. “Elk nadeel heeft zijn voordeel” is een uitspraak van onze nationale voetballegende Johan Cruijff en dit geldt ook nu. Doordat we uitgeput en zonder slaap in Panama landen, hebben we in de halfvolle bus zo goed als de hele reis van 10 uur kunnen slapen! We komen in de morgen om 07:30 uur redelijke uitgerust aan in Almirante, waarna we de veerboot nemen naar het eiland Bocas Town.

Wanneer we in Bocas Town wachten op de lancha die ons naar de Rafiki brengt, zien we een Nederlandse bekende van ons op het dok naast ons. Het is Carmen van het hostel Carmen 's Place. Zij is op weg naar Nederland en het is erg toevallig dat we elkaar hier nog net treffen! Zij zal over 3 weken weer terugkomen zodat we dan gezellig kunnen bijpraten.

We starten de koelkasten op, de accu's zijn netjes vol, en we zien na een korte inspectie dat ons schip niets geleden heeft. Aangezien er geen etenswaren meer op de Rafiki zijn, gaan we eerst inkopen doen in Bocas Town.

Overzicht van Bocas del Toro.

Op de hoofdstraat van Bocas Town liggen vele supermarkten, 
allen gerund door chinezen, maar deze is toch onze favoriet.

Ook kopen we vele verse producten van de plaatselijke bewoners. 
Zij staan de hele dag op straat om hun producten te verkopen. 
Vaak verkopen ze allen hetzelfde, namelijk datgene wat de natuur op dat moment levert.

In het midden van Bocas Town staat het gemeentehuis, een mooi gebouw uit de koloniale tijd.

Het park in het hart van van Bocas Town.

woensdag 24 juni 2020

Panama City

Zaterdag 27 juli 2019 tot en met zondag 28 juli 2019

We reizen op zaterdag verder naar Panama City waar we in de namiddag via AirBnB een hotel nemen, wat wandelen langs de boulevard aan de Stille Oceaan en 's avond bij een restaurant lekker Panamees eten. We hebben de volgende ochtend nog even tijd om Panama City te verkennen en op zondagavond nemen we relaxed de vlucht naar Frankfurt.

Skyline van Panama City.

Vissershaven in Panama City.

Langs de boulevard wordt intensief gesport, hardlopen, skeeleren, volleybal, basketbal maar ook turnen.


En in Panama City kennen ze Rafiki ook.

We zetten op maandag 29 juli weer voet op Europese bodem en we worden opgehaald door mijn broer Jan en zijn vrouw Yvonne, zodat we na de landing lekker vlot naar Kessel kunnen reizen. In de namiddag komen we aan in Kessel en bezoeken de ouders van Marlene.

dinsdag 23 juni 2020

Boquete, bezoek aan Wild life rescue & rehab centre


Vrijdag 26 juli 2019

De laatste dag in Boquete gaan we niet met een bus of taxi de bergen in, maar we gaan direct vanuit het huisje van onze gastheer “Tula” op stap naar een dierentuin, ongeveer 5 km hiervandaan in het dorpje Palmira. Tula had zelf nog nooit gehoord van deze attractie, zo dicht bij hem in de buurt. Dit had eigenlijk al argwaan bij ons moeten wekken maar dat deed het op dat moment niet. 

Nadat we het dorp Palmira binnenkomen zijn, zien we een aftands gebouwtje aan de linkerkant van de weg met de naam “Wild life resque & rehab centre” kortweg een opvangcentrum voor wilde dieren in deze regio. De kassa en entree zijn niet bezet en wanneer we binnen de omheining rondlopen en wat met de vele rondlopende katten spelen, worden we door een Engels sprekende jongeman aangesproken. Hij is stagiair op dit “Wild life centre” en nadat we entree betaald hebben krijgen we een rondleiding door deze zogenaamde dierentuin. Het is de eerste dierentuin die we bezoeken waar we geen enkel dier tegenkomen dat we niet hier in het wild gezien hebben..... De kapucijnenaapjes, de slingeraap en de papegaaien zijn het hoogtepunt van deze “dierentuin”. Waarschijnlijk denkt de stagiair dat wij een paar stadse nono's zijn, want hij weet ons nog te paaien met het voeren van de geiten. Dan denkt de lezer “zijn dat dan heel speciale en zeldzame geiten”? Nee, het waren een paar gewone huis-tuin-en-keuken geiten! Eerlijkheidshalve moeten we zeggen dat de dierentuin zo absurd slecht was (ook het blinde paard, de konijnen en de statige pauw konden het niveau niet opkrikken), dat wij de hele rondleiding in een deuk lagen! De rondleiding, de mensen, de dieren en de omgeving waren allen van een zo ontstellend lage kwaliteit dat het een parodie van zichzelf werd en dus ook heel bijzonder. We hadden het gevoel dat we in een uitzending van Bananasplit zaten en we verwachtten elk moment dat Ralf Imbar himself met een cameraman uit een hinderlaag tevoorschijn zou komen. 



De uilen waren de meest bijzondere dieren in deze dierentuin.


Onderweg komen we een koffiebranderij tegen, maar deze is helaas niet in bedrijf. Alleen tijdens de koffieoogst, één keer per jaar, wordt de fabriek opgestart. De rest van de tijd ligt de fabriek stil. Dit is vergelijkbaar met de suikerfabrieken in Dinteloord, die alleen in bedrijf zijn tijdens en na de bietenoogst. De rest van het jaar is deze fabriek buiten bedrijf.

Koffiebranderij Tula.

De terugweg door de heuvels en koffieplantages maakten ook deze laatste dag in Boquete weer heel bijzonder.

We verlaten het dorpje Palmira.

Onderweg enorme cactussen.

'Moderne' paardentrailer.

maandag 22 juni 2020

Boquete, El Pianista

Donderdag 25 juli 2019

Vandaag staat op de planning de hike “El Pianista”, bekend van de twee Nederlandse meiden die een paar jaar geleden tijdens een wandeling vermist raakten. De verminkte lichamen van de meiden zijn later teruggevonden. Er werd aanvankelijk uitgegaan van een luguber misdrijf, maar dat bleek na een intensief onderzoek niet waar te zijn. De jonge vrouwen zijn tijdens de wandeling verdwaald en hebben het in het donker niet overleefd. De verminkingen waren toegebracht door wilde dieren zoals poema's en jaguars die hier nog in het wild voorkomen. Maar Boquete heeft naar aanleiding van dit incident nog altijd een slechte naam voor wat betreft veiligheid.

Wij gaan vandaag op zoek naar de wandelroute “El Pianista” waar deze onfortuinlijke meiden omgekomen zijn en natuurlijk zijn wij niet te bang om deze route zelf maar eens te ervaren. Het heeft de afgelopen nacht hard geregend en wanneer we bij de start van de wandelroute zijn aangekomen, blijkt dat een gedeelte van de route door de, door regenwater aangewassen, rivier is weggespoeld. Hierdoor is de wandeling door de plaatselijke overheid afgesloten, helaas. We maken in plaats hiervan een wandeling in de omgeving van Boquete en genieten van de bijzondere flora en de koffieplantages in deze sprookjesachtige omgeving.

Het restaurant Il Pianista ligt bij het begin van de wandelroute. 
Helaas moesten wij door de enorme regen van afgelopen nacht na een kwartier al weer terug.


Koffiebonen.

Prachtige bloemen langs de weg.

En op de iets hoger gelegen percelen zien wij boerenkool en savooiekool. 
Dat hebben we al lang niet meer gezien, dit groeit namelijk niet in de warmere streken waar wij ons normaal bevinden.


Je ziet op veel plaatsen houtsnijwerk.

We waren iets vroeger terug van onze wandeling dan gepland en we hadden geen zin in weer een restaurant, dus we hebben wat eten gekocht bij de supermarkt in het dorp en we hebben een lekkere maaltijd gemaakt voor ons en Carlos. Tijdens het eten kwamen nog familie en vrienden van Carlos op bezoek. Ook zij hebben nog een klein hapje meegegeten en het werd vervolgens een erg gezellige avond.