Isla Grande, Panama

Maandag 21 september 2015 tot en zondag 27 september 2015

Positie Isla Linton: 9°36.716 N 79°35.159
De watermaker geeft weer problemen met de hoeveelheid gezuiverd water. Een paar weken geleden heb ik het “hart” van deze machine, de drukverhogingspomp (de zogenaamde Clark-pomp), uitgebouwd en gedemonteerd. Ik ontdekte dat een tweetal geperforeerde ringetjes die de membraamdruk reguleren, de annular rings, gebarsten waren. Deze onderdelen zijn alleen verkrijgbaar in Amerika. Maar aangezien we hier geen postadres hebben, is het moeilijk om betrouwbaar goederen hier naar toe te laten komen. Daarbij telt verder mee dat de Panamese posterijen heel onbetrouwbaar zijn. Via een zeiler hier in de baai kom ik aan een adres van een pakketdienst die gespecialiseerd is op bestellingen uit de VS. Na wat bellen en mailen worden de onderdelen besteld en na een tweetal weken is het dan zover: de spullen worden afgeleverd in Colon. Vervolgens neem ik de bus en na 5 uur in een bus gezeten te hebben, zijn twee nieuwe ringen aan boord van de Rafiki. Het inbouwen neemt maar een uurtje in beslag en gelukkig loopt de watermaker weer als vanouds.

We vieren deze week naast de 50-jarige verjaardag van Marlène ook de 50-jarige verjaardag van Ingrid op de Blabberboot, dus aan feestjes hebben we vooralsnog geen gebrek.

Om de extra calorieën van al dit feesten te verbranden, moet er gewandeld worden. We maken samen met de Sylver en de Blabber een mooie tocht op het eiland Isla Grande. De tocht loopt naar de noordzijde van het eiland waar een verlaten resort ligt. Gelukkig is het zwembad nog vol en kunnen we lekker afkoelen.

Het resort met zwembad staat al 3 jaar leeg en te koop. Het wordt nog steeds bijgehouden.

Met goed licht (zon) kun je de ondieptes goed zien liggen.

We moeten een paar keer berg op en weer af. Dit doet onze conditie goed.

Marlène en ik maken een paar dagen later nog een behoorlijk pittig uitstapje met de kano naar Panamarina.

Panama kanaal

Maandag 14 september 2015 tot en zondag 20 september 2015

Positie Isla Linton: 9°36.716 N 79°35.159
We leren het Ierse koppel Shane en Amy kennen. Zij zijn op een relatief kleine boot, het 9 meter lange jacht “ Spraoi” van Engelse makelij, een rondje wereld aan het maken. Omdat het zo leuk is, bieden wij ons weer aan als line-handlers voor de tocht door het Panama kanaal.

In de week van 15 september gaan we dus weer op pad naar Colon waar we samen met Shane, Amy en de Panamees Chris het Panama kanaal onveilig proberen te maken. Er is een hele goede klik tussen de tijdelijke en vaste bemanning van de “Sproai” en deze tweede doortocht door het Panama kanaal wordt weer een hele leuke belevenis.

Dit document heb je nodig om door het Panamakanaal te gaan.

De eerste deuren gaan achter ons dicht. We verlaten de Caribische zee.

Chris en Loud, hard aan het werk om ervoor te zorgen dat de boot in het midden van het kanaal blijft.

Kapitein Shane met op de voorgrond de advisor.

Amy, gastvrouw en handliner.

Op weg naar de laatste sluizen.

Van hieruit worden opnamen gemaakt van de kanaaldoorvaart. 

Het thuisfront kan je dus volgen tijdens de passage.

In Panama City blijven we nog een tweetal nachten langer op de Sproai om de stad verder te verkennen. We gaan deze keer niet de toeristenbuurten in maar we verkennen daarentegen die gedeeltes van de stad waar ook de Panamezen zelf vertoeven. Wat ons nu nog veel meer opvalt als de vorige keer is de tegenstelling tussen Panama City en Colon/Linton Bay. Terwijl Panama city een moderne Zuid-Amerikaanse stad is, die wij vergelijken met Cartagena, is Colon heel erg armoedig. Zo heeft Panama City een super moderne metrolijn, nieuwe wegen en moderne bussen terwijl in Colon de afgeschreven Amerikaanse schoolbussen over het tot de draad versleten asfalt denderen. Je ziet duidelijk waar de prioriteit van de Panamese regering ligt…..

In de stad vinden we een stoffenzaak die een goede kwaliteit canvas (Sunbrella) heeft. We kopen een voorraad in voor een nieuwe zonnetent. De huidige zonnetent op de Rafiki is versleten.

Op 17 september is Marlène jarig, ze bereikt de mooie leeftijd van 50 jaar. Aangezien we nog te gast zijn bij Amy en Shane op de Sproai, vieren we samen met dit leuke Ierse koppel Marlène’s verjaardag. We verrassen onze Ierse gastgevers op een maaltijd met lekkere wraps geserveerd met lekkere drankjes, heel knus en gezellig. Op vrijdag gaan we na een heerlijke “vakantie” weer terug naar de Rafiki.

Panamarina, Panama

Maandag 7 september 2015 tot en zondag 13 september 2015

Positie Isla Linton: 9°36.716 N 79°35.159
De omgeving is echt prachtig. We maken regelmatig wandelingen door de omgeving en genieten telkens weer van de prachtige tropische natuur. Zo maken we samen met de Sylver, Blabber en twee gasten van de Muoza een wandeling vanaf Panamarina. Panamarina is een jachthaven die alleen uit meerboeien bestaat. Er is ook een mogelijkheid om de boot uit het water te halen, maar het is allemaal erg eenvoudig en amateuristisch. Vanaf Linton kun je met de dinghy door een natuurlijke tunnel in de mangroven naar deze jachthaven varen. Deze tocht door de zogenaamde “tunnel of love” is erg leuk.

De wandeling leidt ons door een dorp en vervolgens volgen we een klein paadje aan de kust. Als dit paadje doodloopt proberen we ons een weg door de jungle te banen om vervolgens via een andere weg terug naar de marina te lopen. Helaas wordt de jungle te dicht en we willen niet het risico lopen om te verdwalen. We besluiten via dezelfde route terug te lopen. Onderweg worden we nog even gevolgd door een groep kapucijneraapjes die ons vanuit de boomtoppen bespieden.

De Nederlandse wandelclub.

Panoramazicht van de kust.

Een val voor krabben. In deze val zat al 1 krab in.

Voor de kust veel riffen en ondieptes.

Op het einde van de route nog een eenzaam huisje.

Loud en Ben op zoek naar een route door de jungle.

In de dichte bebossing kwamen we bovenstaande 3 soorten paddestoelen tegen.

Isla Linton, Panama

Maandag 24 augustus 2015 tot en zondag 6 september 2015

Positie Isla Linton: 9°36.716 N 79°35.159
Gunther en Gerlinde van de Muoza en Ingrid en Ben van de Blabberboot zijn ook inmiddels in Linton gearriveerd. Met de Muoza en de Sylver gaan we naar het winkelcentrum “Quatro Alto” in Colon. Na een dagje shoppen weten we ook nu weer bij de supermarkt een busje te regelen zodat we met alle inkopen netjes bij het restaurant van Hans teruggebracht worden.

Casa X, het restaurant van Hans (een Nederlandse ex-zeiler).

Loud weet via een zeiler hier op de ankerplek een regelaar voor de zonnecellen op de kop te tikken. De watermaker heeft echter weer kuren en na wat sleutelwerk wordt de oorzaak gevonden. De onderdelen moeten echter uit de VS komen en dat is lastig. De komende periode gaan we uitzoeken hoe we dit het beste kunnen doen.

Met Gerard en Lies vinden we weer een nieuw wandelpad. 

Wel modderig, maar de schoenen konden aan het eind van de tocht weer gereinigd worden in de sloot.

Isla Grande, Panama

Woensdag 19 augustus 2015 tot en zondag 23 augustus 2015

Positie Isla Linton: 9°36.716 N 79°35.159
De tocht naar Linton is prima bezeild, maar met het vissen is het triest gesteld. We zijn het vissen blijkbaar verleerd, want we weten wederom geen vis aan de haak te slaan. We gaan voor anker op ons vertrouwde plekkie. De Sylver met Gerard en Lies ligt in de Marina en als we een praatje gaan maken worden we tijdens de borrel pardoes op Hollandse oude kaas getrakteerd! Deze in Panama zeer zeldzame lekkernij is door het kaasmeisje Lies (geboren en getogen in Edam) stiekem uit Nederland naar Panama gesmokkeld. Werkelijk heerlijk!!

We gaan deze periode ook een dagje naar Isla Grande, een eiland ongeveer 2 mijl van de ankerplaats vandaan. Het is zondag en daarom zijn er veel dagjesmensen, veelal Panamezen, die een dagje op dit vakantie-eiland gaan recreëren. Er zijn leuke barretjes en restaurantjes aan de waterkant en we zien ook een hotel en een hostel.

In het weekend is het gezellig druk op Isla Grande.

Huisje versierd met schelpen.

Op weg naar de vuurtoren, en dat is natuurlijk berg op.

We maken een wandeling naar de vuurtoren. Deze vuurtoren is speciaal omdat deze ontworpen is door de “vader” van de Eiffeltoren, Gustaf Eiffel. De Fransen zijn aan het eind van de 19de eeuw begonnen met de aanleg van het Panama kanaal en zij hebben vuurtorens op de eilanden geplaatst, zodat de schepen veilig door deze wateren konden navigeren. Een erfenis van deze tijd is dus deze Franse vuurtoren. Met gevaar voor eigen leven klimmen we nog naar de top van dit verroeste geval. Het uitzicht maakt het nemen van dit risico dubbel en dwars waard. 

De vuurtoren van binnen. Een roestig geval.

Uitzicht vanaf de vuurtoren.

Om de dag waardig af te sluiten gaan we wat eten in een restaurantje aan de waterkant. De prijzen zijn op dit door het internationale toerisme nog niet ontdekte eiland erg vriendelijk: een kippetje met salade en frietjes kost $ 6,- en voor een koel flesje bier betaal je $ 1,25 en daarnaast is de service correct, hartelijk en vriendelijk. Isla Grande is een echte aanrader maar alleen in het weekend.

Mooie bloemen op het eiland.

East Lemon Cays, Panama

Zaterdag 15 augustus 2015 tot en met dinsdag 18 augustus 2015

Positie Yansaladup: 9°34.328 N 78°51.188
Vanuit de “swimming pool” gaan we voor een tocht van 15 nm terug naar Yansaladup. We gaan voor anker bij de Muoza (Gunther en Gerlinde) en de Sawadi (Sefan).

Na een lange kanotocht even relaxen in het ondiepe, warme water van Yansaladup.

Stefan is net terug van een bezoek van 5 weken aan Duitsland. In de tijd dat de boot hier onbewoond voor anker lag, is er ingebroken en zijn een aantal zaken waaronder een drietal zonnepanelen ontvreemd. Gelukkig zijn de daders in de kraag gevat en we gaan samen met Stefan de panelen ophalen bij de Kuna-autoriteiten in Porvenir. De eigenaar van de lancha heeft bij zijn hut veel wrakdelen liggen die afkomstig zijn van onfortuinlijke (of misschien beter oliedomme) zeilers die hun jacht hier op het rif verloren hebben. Wanneer dit gebeurt dan zijn de Kuna’s er als de kippen bij om het gestrande jacht tot op het laatste stukje te strippen. Bij de vele jachtonderdelen hier op de kant vind ik een deel van een automatische piloot van hetzelfde type als we op de Rafiki hebben. Onder het motto “de een zijn dood is de ander zijn brood” weet ik dit onderdeel voor een boterzacht prijsje op de kop te tikken. Stefan heeft ondertussen zijn zonnepanelen teruggevonden en hij laat een rapport opmaken van de andere zaken die gestolen zijn. Hopelijk zullen ze die zaken ook terugvinden.

Achterzijde van een woning van een Kuna-familie, inclusief complete verzameling 

van zaken die zij gevonden hebben (op het rif of op het strand).

Loud heeft de automatische piloot uit elkaar gehaald om te bekijken 

welke onderdelen hij als reserve-onderdelen nog kan gebruiken.

Het weer is wat wisselvalliger geworden en het regent (soms met een flinke klap onweer) regelmatig. We zien een mooie weer-window voor de zeiltocht naar Linton ontstaan en hier maken we graag gebruik van. Na bijna zeven weken tussen de palmeilanden willen we weer eens terug naar de bewoonde wereld van auto’s, stromend water, internet, verharde wegen, supermarkten, restaurantjes, etc.

Holandes Cays, Panama

Dinsdag 11 augustus 2015 tot en met vrijdag 14 augustus 2015

Positie Holandes Cays: 9°35.348 N 78°40.491
We zijn ondertussen al meer dan 5 weken weg van de bewoonde wereld en over twee dagen is er een mooie weersverwachting voor een zeiltocht terug naar Puerto Linton. We gaan ankerop voor een zeiltocht naar het westelijke puntje van de Lemon Cays om van daaruit overmorgen te vertrekken naar Linton.

Helaas zijn de weergoden ons vandaag niet goed gezind. De tocht is tegen de verwachting in niet bezeild en de wind blaast ons niet naar west maar naar noord. Hier liggen de Holandes Cays met Redge en Debby in de “swimming pool”. Aangezien dit ook een aantrekkelijke bestemming is, gaan we in de namiddag voor anker op onze vertrouwde plek naast de Runner. Een half uurtje later zitten we lekker op de Runner de afgelopen weken bij te kletsen, we zijn een beetje thuisgekomen. ’s Avonds besluiten we om nog een paar dagen langer hier te blijven liggen.

De “pool” blijft een magische plek en we gaan elke dag snorkelen. Ik weet een flinke Koraalduivel (+/- 30 cm) te schieten. Ik weet dat duikers speervissen verafschuwen. Dit komt omdat jagende snorkelaars de vissen angstig maakt en daardoor de vissen van duikers en snorkelaars wegzwemmen. Ook worden haaien en Barracuda’s agressiever in wateren waar gespeervist wordt. Maar van de vangst van de Koraalduivel worden de duikers onder de bloglezers weer een beetje blij. Deze vis is illegaal via de Stille Oceaan in deze wateren gekomen en heeft in de Atlantische Oceaan (nog) geen natuurlijke vijanden en vreet zich vol aan vooral jonge koraalvisjes. Een kleine ecologische ramp die ik door deze vangst een heel klein beetje verkleind heb. De Koraalduivel heeft veel giftige stekels en deze zijn door Marlène vakkundig verwijderd en we hebben dit diertje gefileerd heerlijk opgepeuzeld.

We gaan op bezoek bij de fotograaf Franz uit Wenen die met zijn catamaran “Bright Star” al 9 jaar onderweg is. Hij is nu samen met zijn zoon Philip die vakantie viert en over een paar maanden komt zijn vrouw terug aan boord.

Koraal is ouder dan hoger dierlijk leven en is al vele miljoenen jaren actief op deze aardbol. De eilanden, de bodem en zelfs de hele kust is “gebouwd” door het koraal. De stranden zijn witter dan in Nederland omdat in Europa de kust bestaat uit steengruis(zand) of kiezel en hier uit fijne deeltjes kalk, ontstaan uit koraal en dit is veel witter. Koraal groeit onderwater en stopt met groeien totdat het de oppervlakte net niet bereikt. Hierdoor zijn aan de hele kust ondieptes die maar een paar centimeter onder het wateroppervlakte liggen. Ook zie je grote plekken waar alleen koraalzand, een product dat gevormd is door de erosie van dood koraal, zich heeft verzameld. Omdat koraal alleen groeit op een vaste ondergrond, rots of dood koraal, ontstaat een gebied met zandplaten, zandstranden en eilanden afgewisseld met koraalformaties. Door de verschillende ondergronden krijgt het water prachtige kleuren. Diepe delen zijn donderblauw, koraal is bruin, zeegras blauwgroen en zandgrond wordt turquoise. In de luwte achter koraalformaties is het prima ankeren omdat het ondiepe koraalrif een perfecte golfbreker is en de ondergrond erachter vaak bestaat uit zand of zeegras.

Stoere zeilers achter een glas bier zullen beweren dat ze op deze kleuren veilig op zicht, dus zonder kaarten, door koraalriffen kunnen navigeren maar gelet op de vele wrakken aan deze kust en onze eigen ervaring betwijfelen wij dit. Wij gebruiken de combinatie van zeekaarten en onze ogen om hier veilig te varen. De kaarten in dit gebied zijn niet altijd betrouwbaar en we zijn dus voortdurend op de uitkijk voor ondieptes. Daarbij speelt ook nog mee dat wanneer je met slecht weer hier op het scherpe koraalrif loopt er geen sleepboten zijn die je van het rif kunnen trekken en je boot in dat geval zeker als verloren moet beschouwen..

Marlène heeft in de Swimming Pool vanuit de mast van de Rafiki mooie plaatjes gemaakt om bovenstaand verhaal illustreren.

Het donkere deel is erg ondiep. Op de achtergrond het buitenrif en de Caribische Zee.

De Runner, de boot van Debbie en Redge.

Het water is zo helder. Je ziet de ankerketting over de grond lopen.