Puerto Escoses, op zoek naar Fort Andrew

Dinsdag 4 december 2018

Positie Puerto Escoses: 8°49.877 N 77°38.034 W
De volgende dag gaan we samen met Hans van de Ikinoo op zoek naar fort Andrew. Dit is een fort dat in 1698 gebouwd is door de schotten die hier een vestigingsplek wilde maken. Na 4 jaar is dit plan gestaakt en is ook Fort Andrew verlaten door de Schotten. Het leven in dit tropisch regenwoud was voor de Schotse bewoners te zwaar. Van de 3.000 Schotten, die zich hier wilden vestigen, zijn er 2.000 door honger en ziektes gestorven.

Het tropisch oerwoud is ook voor ons ondoordringbaar, we kunnen ons nauwelijks een weg banen door de dichte begroeiing en helaas kunnen we de ruïnes van Fort Andrew niet vinden. We vinden wel een verlaten Kuna dorpje aan het strand.

Verlaten strand met op de achtergrond de verlaten huizen.

Hans en Loud diep in het gesprek, waarover…….?????

Zijn dit de laatste resten van Fort Andrew?????

Geen mensen, maar wel een bananenplantage.

We vinden aan de waterkant nog een oude ulu.

We nemen een kijkje in een van de verlaten huisjes.

Van een halve kalabas is een soeplepel gemaakt.

Een ladder gemaakt van een palmstam. Ze gebruiken deze voor reparaties aan het dak.

Aan 1 van de wanden hangt een kistje met de inventaris van het huis, 

een soeplepel, een kokosrasp en dat is het ongeveer.

La Miel – Puerto Escoses

Maandag 3 december 2018

Positie Puerto Escoses: 8°49.877 N 77°38.034 W
Op maandagmorgen zijn we blij dat we hier kunnen vertrekken, we snakken naar goede nachtrust, een rustige ankerplek. Wanneer we op het punt staan om het anker uit het zand te trekken, zien we op de AIS signalen van twee naderende zeiljachten, beide met een Nederlands roepnummer. We roepen een van de schepen met de VHF op en het blijkt dat ook de opvarenden Nederlands zijn. De schipper van de Ikinoo vertelt ons dat zij samen onderweg zijn met de Ocean Goose, ook een Nederlandse boot met Nederlandse opvarenden. Zij zijn net als ons onderweg naar Obaldia. Zij komen uit Colombia en gaan hier inklaren, wij daarentegen gaan naar Obaldia om alleen de immigratie-stempel van Panama te halen.

Op de klotsende ankerplek voor Obaldia maken we kennis met Hans en Sonja van de “Ikinoo” en Wijnand en Marlies van de “Ocean Goose”. We besluiten om na het afhandelen van de grensformaliteiten samen voor anker te gaan in de baai met de mooie naam Puerto Escoses, 10 nm verderop. Na het nodige stempelwerk en een tochtje op de motor gaan we eindelijk weer eens voor anker in kalm water.

Een paar verlaten huisjes op het water...….

…………. en 3 Nederlandse boten voor anker (Ikinoo, Ocean Goose en Rafiki) 

in deze verder verlaten baai.

Sapzurro

Zondag 2 december 2018

Positie La Miel: 8°40.126 N 77°22.206 W
We wandelen vandaag weer over de heuvel naar Sapzurro. Dit grensplaats van Colombia heeft bij de Colobianen een grote aantrekkingskracht. Het dorp is alleen bereikbaar per boot of te voet, geen auto's dus maar wel paard-en wagen en scooters/brommers en je kunt zonder een visum naar Panama lopen. In het verleden was Sapzurro met name bekend, of beter nog berucht, om zijn smokkelactiviteiten.

Alle bezoekers en de complete bevoorrading van deze gemeenschap gebeurt over het water. Het dorpsplein ligt aan de aanlegsteiger van de vrachtbootjes en de passagierslancha's. Het is interessant om deze drukte hier op de pier te volgen. Op het marktplein is de plaatselijke bevolking samen met de dagjesmensen aan vertieren onder het genot van een ijsje of een koel flesje bier. Er hangt een gemoedelijke sfeer in dit, in zekere zin toch unieke, plaatsje.

Alle producten worden aangeleverd met een boot.

Apotheek.

2 steunen van de ladder staan op 1 steen, 1 steun staat op vaste ondergrond en de laatste steun hangt vrij. 

Een arbodienst hebben ze hier nog niet.

Mooi uitzicht over de baai van Sapzurro. Met goed weer zie je de riffen duidelijk.

Aan het einde van de dag maken we de Rafiki klaar voor de tocht van morgen naar Obaldia, voor onze laatste stempel. We zijn blij dat we bevrijd worden van de ankerplek hier bij La Miel: de ankerplek ik nagenoeg niet beschut en door het rollen van de boot over de golven, de zogenaamde “swell”, is het bijna niet mogelijk om goed te slapen.

La Miel, vrachtschip arriveert

Zaterdag 1 december 2018

Positie La Miel: 8°40.126 N 77°22.206 W
De ankerplek bij La Miele is erg oncomfortabel, we rollen dag en nacht over de golven die ongestoord de open baai binnen komen rollen. Wanneer op de pier een aftandse Panamese vrachtboot aanmeert, ontstaat een interessante bedrijvigheid aan de stijger. Talloze lancha's komen goederen, verpakt in handzame kratjes en dozen, lossen van dit schip. Dit overladen gaat in het weekend en zelfs 's avonds door. Een gedeelte van de lading wordt opgeslagen in een paar loodsen in het dorpje La Miel, een ander gedeelte wordt met de lancha's uit de baai gevaren richting Colombia. We hebben de indruk dat veel van deze handel toch niet geheel legitiem is, ondanks de voortdurende aanwezigheid van de Panamese douane en kustwacht.

Toen de boot aankwam, lag het gehele voordek vol. Helaas hebben we hier geen foto van.

Lancha's varen volgepakt naar La Miel of de bocht om naar Sapzurro (Colombia).

De Pelikanen hebben hun buikje vol.

Mooie wandeling naar Capurgana waar we in- en uitklaren in Colombia

Vrijdag 30 november 2018

Positie La Miel: 8°40.126 N 77°22.206 W

In alle vroegte gaan we naar het strand van La Miel en gaan te voet de heuvel over naar Colombia. Op de top van de heuvel is de officiële grens van Panama en Colombia met de militaire grensbewaking van beide landen gebroederlijk tegenover elkaar. 

Boven op de heuvel passeren we eerst het bord van Panama en daarna het bord van Sapzurro, Colombia.

We gaan verder naar de grensplaats Sapzurro. Dit is een typische bacpackers/toeristen plaats. Voor alle dorpen hier aan de kust geldt dat de heuvels en het oerwoud zo onbegaanbaar zijn dat het nagenoeg onmogelijk is om wegen aan te leggen. De enige mogelijkheid over land is te voet over steile paadjes en veel trappen. Het overgrote gedeelte van de inwoners en toeristen verplaatsen zich over het water, waar ook alle goederen over aangevoerd worden.

Om het nog wat ingewikkelder te maken, er is in Sapzurro geen douane. De immigratie en douane is gevestigd in een plaatsje verderop, Capurgana. Omdat we toch bezig zijn, besluiten we om ook hier te voet naar toe te gaan. Deze tocht van een kleine 4 km bestaat uit steile, rotsige paadjes en mooi aangelegde houten trappen en leidt ons door een dicht regenwoud. 

Het kerkhof van Sapzurro.

Uitkijktoren op het hoogste punt met aan de ene kant een mooi uitzicht over de baai van Sapzurro 

en aan de andere kant de baai van Capurgana.

Baai van Capurgana.

Baai van Sapzurro. Aan de andere kant van de landtong ligt de Rafiki.

Een deel van het parcour is voorzien van steile houten trappen.

Het dorpje Capurgana is wat groter als Sapzurro, maar is ook een dorpje wat voornamelijk leeft van het toerisme. Ook dit dorp is alleen te voet, per boot en per vliegtuig (er is hier een kleine landingsstrip voor propellervliegtuigjes) bereikbaar, dus zijn er geen auto's, alleen wat brommertjes en paardenwagens. Talloze restaurantjes, hotels en hostels bepalen het straatbeeld. Capurgana is geen mooie plaats en wij verbazen ons dan ook over de populariteit die dit dorp geniet. Mogelijk dankt dit plaatsje zijn populariteit aan de vele wandeltochten in de jungle die hier aangeboden worden.

We laten ons paspoort in de morgen stempelen en we zijn vanaf dan dus officieel in Colombia. We verkennen Capurgana een beetje en gaan bij een restaurantje genieten van een lekkere maaltijd en internet. Dit laatste hebben we al een paar dagen niet meer gehad.

Om 3 uur in de middag gaan we terug naar de douane en halen de uitreisstempel. De klautertocht terug naar Sapzurro is voor mij, Loud, te veel van het goede en dus nemen we een van de vele taxi-lancha's terug naar Sapzurro. Vervolgens wandelen we nog de heuvel over naar La Miel en zijn we weer terug in Panama op onze Rafiki. Missie volbracht, 3 van de 4 stempels zijn in de pocket.

Uitklaren in Obaldia

Donderdag 29 november 2018

Positie La Miel: 8°40.126 N 77°22.206 W
Sinds ons vertrek van de Lemon Cays, een goede week geleden, hebben we alleen nog maar mooi weer. We hebben deze morgen weliswaar geen goed weergaatje voor een zeiltocht verder zuid, het is namelijk windstil, maar we besluiten toch om deze windstilte te gebruiken voor een motortocht verder zuid naar de grens van Colombia.

Na een kleine 5 uur gaan we voor anker bij de Panamese plaats Obaldia. Obaldia is een dorp wat alleen vanuit het water bereikbaar is. Er zijn wat restaurantjes en wat hostels en een behoorlijk grote post van de Panamese marine. Obaldia ligt ongeveer 10 km van de Colombiaanse grens en de bijbehorende formaliteiten van een grensplaats, zoals immigratie, kustwacht en leger zijn in dit dorp gevestigd.

Voor ons verblijf in Panama voor 6 maanden te verlengen moeten we, aantoonbaar, fysiek het land verlaten. Om dit te realiseren hebben we 4 stempels nodig:

1. Uitreisstempel van Panama. Deze halen we hier in Obaldia. De inklaring van de boot is een jaar geldig, dus we hoeven/mogen met de boot de grens niet over. De boot blijft dus in de wateren van Panama.
2. Inreis-stempel van Colombia. Deze moeten we halen bij de eerste douanepost in Colombia en deze is in Capurgana, hemelsbreed 15 km van Obaldia vandaan. 
3. Uitreis-stempel van Colombia. Ook deze moeten we in Capurgana krijgen. Met deze twee stempels kunnen we dus bewijzen dat we in Colombia geweest zijn. 
4. Inreis-stempel van Panama. Met deze stempel zijn we weer 6 maanden welkom in Panama, en hiervoor moeten we weer terug naar Obaldia.

Er is een kleine post van de douane in Obaldia waar wij de eerste stempel van deze missie in ons paspoort krijgen. We hebben nu officieus Panama verlaten. De ankerplek bij Obaldia is vrijwel onbeschut dus we willen hier zeker niet overnachten. Aangezien wij met de boot niet de grens over willen/mogen, hiervoor zouden wij de boot moeten uitklaren en verliezen we onze cruising permit, kiezen we ervoor om een baai verder te ankeren bij het plaatsje La Miel, het laatste dorpje van Panama aan de grens met Colombia. We gaan voor anker net voor het strand en we zien een aantal strandtentjes en restaurants. 

Ook zien we een grote winkel waar met name alcoholische dranken verkocht worden. La Miel is de grensplaats met Colombia. Je kunt met de boot of te voet vanuit Colombia dit kleine dorpje bereiken en veel Colombiaanse toeristen komen naar La Miel om van het strand en de goedkope drank te profiteren. De accijns op alcohol is in Colombia namelijk veel hoger dan in Panama. Morgen gaan wij te voet op jacht naar stempels in Colombia.

Isla Pinos

Maandag 26 november 2018 tot en met woensdag 28 november 2018

Positie Isla Pinos: 9°00.005 N 77°45.675 W
Het weer is nog steeds goed en hier maken we graag gebruik van. We gaan in de morgen weer ankerop en na een dag zeilen, waarbij Marlene een Spaanse makreel vangt.., gaan we voor anker bij het eiland Pinos. Dit is het enige eiland in de San Blas waar een heuvel op ligt, de rest van de San Blas is zo plat als een dubbeltje.

Pinos is een mooi eiland met een mooi dorpje. We blijven drie nachten op deze heerlijk rustige ankerplek. 

Als er een Colombiaanse boot arriveert, zijn de vrouwen er als de kippen bij. 

Ze bekijken wat er te koop is of komen hun bestelling ophalen.

Het dorp is netjes en opgeruimd.

De congresso, hier wordt wekelijks een bijeenkomst gehouden met alle mannen van het dorp. 

Hier worden beslissingen genomen mbt het dorp en regels opgesteld.

Traditionele suikerrietpers voor het maken van gefermenteerde alcoholische drank, 

die tijdens feestdagen gedronken wordt.

De kerk van het dorp, deze was erg minimalistisch ingericht.

Begraafplaats op de heuvel van het eiland. 

Normaal gesproken is de begraafplaats op het vaste land, maar waarschijnlijk is dit eiland groot genoeg.

Het pad van onze ankerplek naar het dorp. Waar water is, wordt een natuurlijke brug gebouwd.

Rafiki voor anker.

Uitzicht vanaf de ankerplek op het vaste land.

Er passeren diverse Colombiaanse boten met voorraad voor de eilanden.

Op een morgen komt een Kuna met de naam Romeo met zijn vrouw in een grote polyester lancha langszij. Hij wil de propeller/schroef van zijn 25 pk buitenboordmotor vervangen, maar hij krijgt de oude schroef er niet vanaf. Sommige Kuna's hebben tegenwoordig al behoorlijk materieel voor het toerisme en de visvangst maar aan technische kennis en goed gereedschap ontbreekt het meestal. Ik weet hem te helpen en we worden 's middags bij zijn huis/hut uitgenodigd. Het wordt een leuk bezoek waar we voorgesteld worden aan zijn familie en we leren weer wat meer over het leven en de gewoontes van de Kuna indianen. 

We maken verder nog een uitstapje naar de top van de heuvel op dit eiland, maar dit was eigenlijk niet de moeite waard. Alleen de aanwezigheid van een grote groep papegaaien is vermeldenswaardig.

De dag van vertrek, een mooie zonsopkomst.