Zandvoort en Bloemencorso, Nederland

Zaterdag 21 april 2018 tot en met zondag 22 april 2018

Het boeken van de vlucht was 3 weken geleden nogal hectisch. We hadden een aantal mogelijkheden voor de heen- en terugreis en we hebben een aantal mogelijkheden toegemaild gekregen. Toen we definitief voor een reisplan gekozen hadden, hebben we de bevestiging van de boeking gekregen. Nu hadden we voor de terugvlucht wel nog de mail met reisgegevens maar de bevestiging van de vlucht zat in een attachment van een andere email. Om zeker te zijn of de reservering van de terugvlucht goed is verlopen, bel ik een paar dagen voor vertrek nog naar de KLM en die bevestigen dat alles in orde is.

We worden in de vroege ochtend van zaterdag 21 april om 4 uur(!) opgehaald door Simone, die heeft aangeboden om ons naar Schiphol te brengen. Op Schiphol kunnen we niet inchecken! Onze vlucht is pas op zondag! We zijn dus 24 uur te vroeg in Amsterdam. Wanneer we na lang zoeken de attachement van de definitieve boeking vinden, blijkt dit inderdaad zo te zijn. Ook de KLM gaf ons een paar dagen geleden foutieve informatie door...

En wat doe je dan? Alle hotels met shuttleservice naar het vliegveld zijn vol. Dus we huren een auto voor 24 uur, rijden naar Zandvoort en nemen een appartement voor een nacht. 's Morgens gaan we naar het strand en 's middags gaan we kijken naar de bollenvelden en het bloemencorso, wat toevallig op deze zaterdag gehouden wordt (vandaar dat alle hotels volgeboekt waren). Het is mooi zonnig weer, dus eigenlijk is er geen probleem geweest.

We zijn al vroeg op het strand, dus alle stoelen zijn nog leeg. Maar het belooft een mooie dag te worden.

De vuurtoren van Zandvoort.

Als we na de strandwandeling door Zandvoort lopen,

ontmoeten we veel mensen die van het NS-station richting zee lopen.

De Nederlandse Spoorwegen.

De Valk.

Veel Aziatische wagens.

Naast de praalwagens ook veel reclamewagens met bloemstukken.

Op de weg terug van de bloemencorso naar Zandvoort, zien we eindeloze velden met tulpen.

De volgende dag nemen we keurig op tijd de vlucht naar Bogoto en vervolgens Santa Marta. Terug naar ons vertrouwde drijvende huisje in de marina van Santa Marta.

Kessel, Nederland

Donderdag 5 april 2018 tot en met vrijdag 20 april 2018

We blijven 3 weken in Nederland. We kunnen in het appartement van mijn moeder verblijven zodat we niemand tot last zijn voor ons verblijf. Het is koud en guur bij de aankomst in Nederland, de temperatuur geeft niet veel meer aan dan een povere 6 graden met ook nog regen. Nederland heeft geen kleur, alles is zwart/wit met wat grijstonen. Maar wanneer na een paar dagen de temperatuur gaat stijgen, komt de natuur ongelofelijk snel tot leven. In een paar dagen verandert de wereld om ons heen van grauw naar fleurige voorjaarskleuren. De temperatuur stijgt door en de laatste twee weken is het ongeveer 20 graden met veel zon.

De tijd in Nederland gebruiken we voor het bezoeken van familie en vrienden.

We bewonderen het mooie kussen dat Petra Verhaegh gemaakt heeft van de mola's,

die wij in 2015 voor haar gekocht hebben in Panama.

Eerste mooie zondag van het jaar in Nederland,

dus ook wij bezoeken even het marktplein in Panningen met diverse activiteiten, zoals oa modeshows.

En er moet ook gewerkt worden. Loud aan het werk in het atelier van Ans Joosten. 

De knoop van Marlene moet nog wat bijgeschaafd worden en vervolgens nog polijsten.

Het is 2,5 jaar geleden dat we terug waren in Nederland en je vraagt je dan ook af “is er veel veranderd?”. Een opvallende verandering in ons dorp is de aanwezigheid van ijssalon Clevers. Na de eerste zonnestralen was de ijssalon, het terras en het hele marktplein bezet door mensen die bij Clevers een ijsje gescoord hadden. Het lijkt wel een hype en Kessel groeit op deze manier door tot het Valkenburg van midden Limburg.

Het straatbeeld is ook veranderd. We zien veel ouderen die met een opvallend hoge snelheid door de dorpskernen “fietsen”. Het zijn allemaal elektrische fietsen en het lijkt erop dat iedere bejaarde zo'n ding aangeschaft heeft. Nu hebben we ook gemerkt dat deze ouderen door deze elektrische fietsen vinden dat ze bij het gemotoriseerde verkeer horen. Ze gedragen zich overal alsof ze de baas van de weg zijn. Wanneer een groep bejaarden voor je rijdt en, omdat ze met z'n tweeën naast elkaar “fietsen”, je moeilijk kunt inhalen, moet je niet het lef hebben om even te claxonneren. Ik heb dit een keer gedaan en de gehele groep kijkt dan geagiteerd om met een blik van “wat moet jij dan snotneus, wij gaan toch snel genoeg!”. Het zijn niet de bikers van de Bandido's of de Satudarah's waar we bang voor moeten zijn. Nee, het zijn de explosief groeiende groep bejaarde elektrofietsers die het ontstane machtsvacuüm van de straatterreur in de dorpskernen in midden Limburg in een sneltreinvaart zullen opvullen.

Ook zien we voor de eerste keer een rij laadpalen voor elektrische auto's bij het Outlet Centrum in Roermond. Hier stond zelfs een Tesla aan de lader.

Plotseling overlijden van de moeder van Loud, Tiny van Kessel, Colombia

Donderdag 29 maart 2018 tot en met woensdag 4 april 2018

Positie Santa Marta: 11°14.527 N 74°13.063 W
Vandaag ontvangen we een heel triest bericht vanaf het thuisfront. Mijn broer stuurt een Whattsapp met de mededeling: “Mam is zojuist gestorven, neem svp contact met me op”.

We zijn met stomheid geslagen. Mijn moeder was voor haar leeftijd, 83 jaar, gezond, nog erg fit en zat vol levensvreugde. Ze had haar leven na de dood van haar man, 2,5 jaar geleden, weer op orde en woonde zeer tevreden in een appartement in het woonzorgcomplex in Kessel. Totaal onverwachts is ze op deze donderdagmiddag, nadat ze 's morgens was gaan winkelen met mijn zus, op de bank in slaap gedut en overleden. We zijn beide geschokt en verdrietig en maken meteen plannen om zo snel mogelijk naar huis te gaan en samen met mijn familie afscheid van mijn lieve moeder te nemen.

We maken de boot klaar voor vertrek en regelen tickets naar huis. De volgende dag vliegen we terug en maandag 2e paasdag komen we aan in een koud Nederland. Het was een lange reis. Eerst 3 uur met de taxi naar Baranquilla, vervolgens een uitgebreide controle op de luchthaven van Baranquilla op met name drugs, dan een vlucht naar Panama voor een overstap naar Amsterdam.

Marlene wacht op scan en doorzoeking koffer.

Wat wil je, veel stempels in het paspoort en een ticket van Colombia naar Amsterdam.

Mooi uitzicht over Baranquilla.

Panama, met in het midden de marina en ankerplek voor zeilboten.

Skyline van Panama.

Jan en Yvonne stonden ons gelukkig op te wachten in Amsterdam. Dinsdag heb ik gelukkig nog afscheid kunnen nemen van mam en woensdag hebben we samen met mijn familie mijn moeder gecremeerd. De koffietafel was, heel gepast, in het mooie kasteel van Kessel.

Paso del Mango, Colombia

Woensdag 28 maart 2018

Positie Santa Marta: 11°14.527 N 74°13.063 W
We hebben de bemanningen van de QueenB, Jaqueline en Bertus, en de Tamarisk, Anne en Dave, weer zover gekregen dat ze op deze woensdagmorgen in alle vroegte samen met ons naar Minca gaan. We gaan daar een wandeltocht door de jungle maken, de “Paso del Mango”. Dit pad loopt van Minca naar Bonda en de tocht door de heuvelachtige jungle is ongeveer 12-14 km ver. Verder hebben we uit de spaarzame informatie over deze route weten te halen dat de wandeling gemakkelijk te vinden zou zijn. Ook hebben we de route vanaf internet op onze smartphone geladen zodat we zeker niet kunnen verdwalen.

Direct na Minca gaat de route steil bergop. En wanneer we denken dat we aan de top zijn, krijgen we weer een venijnige klim op ons bord. De route bergop duurt maar liefs twee uur, maar de omgeving is prachtig. Mooie vergezichten, wat aanplanten van bananen, mango's (natuurlijk), ananas en koffie en verder mooi oerwoud. Rond een uur of elf komen we aan bij een boerderijtje, een finca heet dit hier, dat midden in het heuvelige oerwoud ligt. De weg loopt hier dood en we zijn dus verdwaald. De vriendelijke boer legt ons de goede route uit en verwent ons nog met bananen en koud water. Wanneer we weer een paar honderd meter van de finca verwijderd zijn, komen we een Chinees(!) tegen. Hij vraagt ons in het Engels of wij weten waar de “Paso del Mango” is. Wij vertellen hem dat hij verkeert loopt en dat wij de goede weg kennen. We nodigen hem uit om samen met ons verder te lopen. De chinees blijkt een Zuid-Koreaan te zijn en heet Jihoen. Jihoen loopt de route verder samen met ons en maakt de dag nog leuker.

Na de zware klim in de morgen is de verdere route vlak en bergaf. Rond 3 uur in de middag passeren we een riviertje met wat watervalletjes en wat water waar we wat verkoeling kunnen opzoeken, heerlijk tijdens deze tocht.

Wat waren we blij, toen we hier in het water lagen.

14 kilometer gelopen met vele stukken steil naar boven en natuurlijk ook de nodige afdalingen.

De was hangt aan deze enorme lange waslijn.

In de iets koelere omgeving (hoogte) worden verschillende groenten geteelt.

Uitzicht op 2 boerderijen vanaf de top van een berg.

Uitzicht op links Rodadero en rechts Santa Marta.

Ook hier enorme bamboe.

En nu steil bergaf.

Rustpauze. We zijn bijna bij de waterval (zie eerste foto).

 Aan het einde van de middag komen we aan bij wat kleine huisjes aan de rand van de rivier. We zien op de kaart dat we de 14 kilometer door het heuvellandschap afgelegd hebben, maar dat het nog zeker 7 km is tot Bonda. Bij een van de huisjes zien we een pick-up truck wegrijden, we roepen de bestuurder toe voor een lift. Gelukkig wil deze vriendelijke Colombiaan ons graag meenemen en hij deelt meteen de zitplaatsen uit. De vrouwen mogen bij hem mee in de cabine en de heren moeten mee achter in de laadbak.

Na een zeer hobbelige weg terug naar de bewoonde wereld realiseren we ons dat we geluk hebben met deze oncomfortabele lift. We zouden de laatste 7(!) km nauwelijks voor zonsondergang gelopen kunnen hebben. Wanneer we aan de doorgaande weg naar Santa Marta afgezet worden, pikken we met z'n allen nog een terrasje om deze dag volwaardig af te pilzen.

Mochila's Tayrona indianen, Colombia

Dinsdag 27 maart 2018

Positie Santa Marta: 11°14.527 N 74°13.063 W
In het nationale park “Tayrona” waar we ook de wandelingen maken, leven de Tayrona indianen. Deze indianen dragen een typische wit-geweven klederdracht met een opvallend/uniek hoofddeksel. Dit witte hoofddeksel heeft iets weg van een iets te strakke Duitse helm, oordeel zelf maar.

Standbeeld in Santa Marta.

Ook deze groep indianen maken natuurlijk weer unieke mochila tassen. Deze zijn in tegenstelling tot de Wayuu indianen niet van katoen maar van zelf-getwijnde wol, vergelijkbaar met de Silvia indianen in het verdere zuiden van Colombia.

Mochila tassen gemaakt door de Tayrona indianen.