Waterval bij Ocho Rios (Jamaica)

Zaterdag 1 april 2017 tot en met maandag 3 april

Positie Ocho Rios: 18°24.572 N 77°06.466
De Dunn's River Falls is de bekendste attractie in Ocho Rios en is dagelijks overlopen met voornamelijk blanke toeristen, omdat de meeste Jamaicanen de entreeprijs van omgerekend 25 Euro niet kunnen betalen. Deze toeristen worden vanuit de hotels, resorts en cruiseboten met luxe, geblindeerde airco-busjes naar deze elitaire attractie gebracht.
Vandaag lopen we vanaf Ocho Rios 20 min langs de kust naar het westen en komen we uit bij een waterval waar nog geen entree geheven wordt en dus nog toegankelijk is voor de plaatselijke bevolking. De sfeer is prima en er is een gezellig barretje/restaurantje halverwege de waterval. Waar de waterval uitmondt in de zee is het water azuurblauw en heerlijk om te zwemmen.

Beelden naast de waterval.

Er werd een fotosessie gemaakt van een knappe dame in bikini.

Barretje naast de waterval.

Het blijven indrukwekkende bomen, let vooral op de wortels van deze boom.

Terwijl de voornamelijk blanke toeristen 2 km verderop recreëren, zijn hier de voornamelijke zwarte lokale Jamaicanen aan het relaxen (en natuurlijk de bemanning van de Rafiki). Deze tegenstelling is helaas erg typisch voor dit land: de blanken verblijven in de luxe hotels en de dure restaurants en worden bediend door de zwarte bevolking. Ook de mooiste stranden, watervallen en parken zijn in het algemeen particulier, en door hun hoge entreeprijs niet betaalbaar voor de plaatselijke bevolking en dus bezet door de voornamelijk blanke toeristen. De aanwezige Jamaicanen zorgen voor de schoonmaakwerkzaamheden en de bediening. Zij moeten recreëren op de schaarse openbare plekken zonder hoge toegangsprijzen in dit land. Deze scheiding tussen zwart en wit is overal duidelijk zichtbaar, heel triest dat de regering in dit land hier niets aan doet. De leiders van dit land zijn blijkbaar meer geïnteresseerd in de inkomsten van het toerisme die zij, door de overal aanwezige corruptie, lekker in hun achterzak laten schuiven waardoor zij in welvaart kunnen leven.

Vissers maken de vis schoon en de reigers wachten op het afval.

Levensgevaarlijke taxirit naar Gayle (Jamaica)

Zondag 26 maart 2017 tot en met vrijdag 31 maart 2017

Positie Ocho Rios: 18°24.572 N 77°06.466
We krijgen over drie weken bezoek en we zullen ons de komende 3 weken hier in Ocho Rios moeten vermaken. Dit klinkt een beetje als een vervelende verplichting, maar is dit ook zo? Veel bezoekers van Jamaica knappen af op de schreeuwerige en opdringerige taxichauffeurs, schreeuwende verkopers van prullaria en aanbieders van ganja (Marihuana). Dit gedrag is overal aanwezig waar veel hotels zijn en cruiseboten aanmeren en dus op alle plaatsen waar de toeristen zich verpozen. Dit gedrag is op zijn minst erg irritant en we kunnen begrijpen dat mensen hierdoor afknappen en besluiten om nooit meer naar Jamaica gaan. Wanneer je echter de toeristische gebieden verlaat, kom je in een totaal andere wereld. Hier zijn de mensen lief, vriendelijk en gastvrij.

We maken deze 3 weken veel zelf-uitgestippelde uitstapjes (te voet, met openbaar vervoer of een combinatie van beide) en tijdens elke tocht maken we weer unieke en bijzondere ervaringen met de inwoners mee. Daarnaast kunnen we geweldig genieten van de prachtige jungle met zijn overweldigende plantenrijkdom. Wij gaan dus niet naar de toeristische “hoogtepunten” in Ocho Rios zoals de Dunn's watervallen, Dophin Cove, Mystic mountain en River Rafting, omdat wij weten dat hier alleen maar veel toeristen te vinden zijn die voortdurend omringd zijn met een leger van opdringerige Jamaicanen die wat willen verkopen. Het pure, mooie Jamaica zul je hier beslist niet vinden, vaak zelfs het tegenovergestelde.
Wanneer we na zo'n binnenlandse ontdekkingstocht weer in de buurt van de marina zijn, weten we de overspannen en opneukerige aanbieders van toeristische zaken vakkundig van ons af te wimpelen.

Voor ons dus geen Jamaicaanse specialiteiten maaltijd met wat “witjes” in een toeristenrestaurant in Ocho Rios aan het water, maar liever een “Chicken with rice, beans and veggies” met de Jamaicanen in een “foodshop” in een dorp in het omringende heuvellandschap.

Maandag 27 maart gaan we met de routetaxi naar het gehucht “Gayle”. De rit met deze chauffeur was erg enerverend. We wilden allebei telkens iets zeggen over zijn asociale en vreselijk gevaarlijke rijgedrag, maar dit voor de goede vrede dan toch maar niet gedaan en wonder boven wonder komen we heelhuids aan in het dorpje Gayle.

De Jamaicanen zijn in het algemeen ongelofelijke hufters in het verkeer. Er is weliswaar helmplicht, maar motorrijders rijden structureel zonder helm. Automobilisten rijden, met hun GSM aan het oor, met gemak 100 – 120 km/hr binnen de bebouwde kom en met inhalen spelen zich levensgevaarlijke taferelen af. Dit spiegelt zich ook af in de statistieken van dit land: 2500 doden in het verkeer in 2016 op 3 miljoen inwoners! Nederland had in 2016 700 verkeersdoden op 16 miljoen inwoners. Zouden er in Nederland net zoveel doden in verkeer zijn als in Jamaica dan zou Nederland (16/3x2500) 13.000 verkeersslachtoffers per jaar tellen, 20 keer zoveel....

Vanaf Gayle volgen we de verharde weg te voet terug via Labyrint en Lodge. We vragen voor het begin van de wandeling de goede richting naar Labyrint en voordat antwoord gegeven wordt zijn alle dorpelingen het erover eens: Labyrint is “much too far for walking!!”. Desondanks gaan we eigenwijs op stap en een twee uurtjes later komen we aan in Labyrint via een mooie route door de jungle.

Bar's zijn vaak leuk beschilderd.

De basisschool in Gayle.

Huizen in een prachtige groene omgeving.

Bij koeien staan vaak mini-reigers die zich voeden met insecten op de koe.

Vanaf Labyrint lopen we verder terug naar Ocho Rios. Onderweg komen we ook voorbij aan de watervallen bij Lodge, de zogenaamde Blue Hole.

Het laatste gedeelte van de tocht krijgen we een lift van een vriendelijke chauffeur van een pick-up truck.

Donderdag 30 maart lopen we via Ocho Rios naar “onze” timmerman in Pimento Walk. Lichtelijk verbaasd zien we dat de man zijn woord gehouden heeft en een tweetal mooie, droge planken Teakhout op de kop getikt heeft. Zoals afgesproken worden ter plekke de planken tot latjes voor ons teakdek gezaagd. Alles gebeurt vakkundig volgens afspraak en we zijn zelfs zo tevreden dat we vervolgens een tweetal tijdschriften-bakjes van Mahoni bij deze vakman bestellen.

Loud helpt de timmerman een handje.

De werkplek van de timmerman gaat buiten verder.

We laten het hout nog even op het dek drogen.

Autotocht in omgeving Ocho Rios (Jamaica)

Zaterdag 25 maart 2017

Positie : 18°24.572 N 77°06.466
Onze buren in de mooie ankerbaai van Ocho Rios zijn de Oostenrijkers Fritz en Gitti van de “Tifricat”. We hebben een goede “klik” (zoals overigens bij alle Oostenrijkers) en borrelen samen over en weer op de Rafiki en op de Tifricat.
We maken ook met een huurauto samen een uitstapje naar het “binnenland” van Jamaica. De tocht loopt langs de kust naar St Ann's Bay en vervolgens naar de “Cranbrook Rainforrest Garden”, een mooie aangelegde jungletuin met een prachtige bloemenpracht.

In ieder dorp zijn verschillende kerkgemeenschappen en dus ook meerdere kerken.

Uitzicht op het rif en op de zee vanaf St. Ann.

Schitterende bloemen in het park.

Diverse kleine watervallen.

Gitti en Marlene. Gitti heeft zich meer ingeleefd in het Jamaicaanse leven, een t-shirt met "one love".

Verder in het binnenland zien we de sporen van een van voornaamste delfstoffen van Jamaica: Bauxiet. Deze basisgrondstof voor de productie van aluminium wordt gewonnen in dagbouw waardoor in het landschap enorme gaten ontstaan.

Een ander vermeldenswaardig feit is de desastreuze staat van de wegen in het binnenland van Jamaica. Het gros van de wegen in dit gebied zijn nagenoeg onbegaanbaar voor normale personenauto's. Bij de terugweg raken we de weg kwijt en met vele malen vragen komen we uiteindelijk toch weer op een iets grotere weg en zijn we zelfs blij als we in het begin van de avond deze reis achter de rug hebben.

Wandelingen in omgeving Ocho Rios (Jamaica)

Zaterdag 18 maart 2017 tot en met vrijdag 24 maart 2017

Positie : 18°24.572 N 77°06.466
We maken veel wandelingen in het prachtige binnenland van Ocho Rios. Direct achter de kustlijn is het heuvelachtig en het landschap is compleet overwoekerd met ruige jungle.
Vanuit onze ankerplaats zien we in de heuvels een groot wit appartementencomplex liggen. We besluiten om de berg te beklimmen en het complex te bekijken. Helaas ziet het er van dichtbij niet zo mooi uit als vanaf onze ankerplaats. We kunnen van hier wel mooie foto's nemen van de baai waarin we liggen.

Rafiki in de baai van Ocho Rios.

Deze spin komen we hier geregeld tegen.

Op woensdag laten we ons door een routetaxi afzetten bij het dorpje Beecher Town. Ons doel is wandelen naar Epworth, maar helaas we nemen een verkeerde afslag en we komen uit bij Murphy hill. Uiteraard beklimmen we deze berg en we hebben van hieruit een prachtig uitzicht op de zee. Vandaag is er geen cruiseboot, dus wij zijn alleen.

Kalksteengroeve bij Beecher Town.

Uitzicht op Ocho Rios en de zee vanaf Murphy hill.

Op de terugweg lopen we via Pimento Walk naar Ocho Rios. Het landschap is groen en we volgen diverse kleine wegen en paadjes. We passeren verschillende leuke dorpjes en losliggende huisjes. De mensen alhier zijn, dit in tegenstelling met de toeristische kustlijn, niet opdringerig maar zeer gastvrij, open en vriendelijk.

Deze geiten komen ineens uit de bosjes tevoorschijn en lopen ongeveer een uur met ons mee.

Verder is er niemand bij, dus geen idee waar ze naar toe lopen.

Doorgaande weg Pimento Walk - Ocho Rios.

De wereld van Tarzan.

In Pimento Walk zien we een werkplaats van een timmerman. We hebben tijdens onze voortdurende restauratie van onze Rafiki regelmatig behoefte aan teakhout om het dek te repareren. Teakhout van een goede kwaliteit is zelfs in deze regio moeilijk te krijgen, maar deze timmerman verzekert ons dat hij goede Jamaicaanse kwaliteit (oude boom, droog hout) kan krijgen en we bestellen een tweetal ruwe planken.

Als we met de dinghy aanmeren voor het station van de waterpolitie worden we aangesproken door de Nederlandse Monica. Zij is met haar man Paul 1 maand in Jamaica en verblijven in het appartementencomplex, gelegen aan onze baai. Monica had de Nederlandse vlag al gezien, vandaar dat ze ons aansprak. Ze zijn erg nieuwsgierig naar onze boot en ze komen gezellig een morgen bij ons koffie drinken. Helaas gaat hun vliegtuig de volgende dag weer richting Nederland.

Cayo Blanco (Cuba) – Ocho Rios (Jamaica)

Woensdag 15 maart 2017 tot en met vrijdag 17 maart 2017

Positie : 18°24.572 N 77°06.466
We hebben de boot net gereed voor vertrek, en dan komt er een zwemmer naar ons toe. De Nederlander Erik is op vakantie in Cuba en onderweg met de dagcharterboot van Trinidad naar Cayo Blanco. Hij zag de Nederlandse vlag en sprong gelijk van boord. Na een kort gesprekje moest hij nog het hele stuk terug zwemmen (we hadden de dinghy al opgeruimd), dit met een redelijke golfslag en wat wind.

Deze catamaran vaart dagelijks van Trinidad naar Cayo Largo.

Gelukkig is de tochtplanning van de bemanning van de Rafiki weer eens perfect. We gaan rond het middaguur ankerop en we kunnen de Rafiki vol onder zeil mooi halve wind laten zeilen. Tegen de avond trekt de wind aan en met alleen een gereefde fok en een een maximaal gereefd grootzeil gaan we met een 7 knopen snelheid (!) de nacht in. De 25 – 30 knopen wind komen uit een half-achterlijke hoek en zijn dus prima te bezeilen. De golven zijn in deze regio echter hoog en scherp en daarnaast zijn er ook flink wat kruiszeeën waardoor het deze nacht een mooie, snelle maar ook zeer onstuimige zeiltocht wordt. Wanneer we de volgende dag de zuidpunt van Cuba bij Santa Cruz ronden, komen we in de luwte van het bergachtige vaste land van de zuidkust van Cuba en wordt de zee en de wind wat kalmer. De tweede en laatste nacht zeilen we rustig met een goede 20 knopen wind en een kalme zee naar onze bestemming Ocho Rios in Jamaica waar we om 09:00 uur voor het strand ons anker in het schilpaddengras steken. Gedurende de totale tocht hebben we maar 1 uurtje de motor laten lopen, een half uur voor het ophalen van het anker en door het rif varen bij Cayo Blanco en een half uur voor het manoeuvreren bij de ingang van Ocho Rios en het anker laten zakken.

Inklaren in Ocho Rios is een echt feest. In de vissershaven is een klein kantoor van de Marine Police en wanneer we ons daar melden, wordt de immigratie en douane opgetrommeld en even later zijn we al bezig met het obligate invulwerk. Nadat de vele ingevulde formulieren netjes afgestempeld zijn, is het hele bureaucratische feestje al weer klaar en zijn we legaal in Jamaica. Dus geen bezoeken aan boord, geen vervelende tochten naar afgelegen kantoortjes aan land en bovendien geen kosten, super dus.

We brengen ook onze internet antenne (bullit) in stelling maar helaas, het enige open wifi-station is zo traag als dikke #### en dus besluiten we om internet via het GSM-net aan te schaffen.

Wanneer we met een vaartje van 4G over het net surfen, lezen we een triest bericht van onze vrienden van de “Cape”. Zoals de ervaren bloglezer wellicht weet, is de “Cape” met opvarenden Dave, Sarah en hun kinderen Bryn en Bethany, een cruisersboot die we een aantal keren ontmoet hebben tijdens onze reis. Onze eerste ontmoeting was in Gambia in 2012, vervolgens Tobago, St. Lucia, St. Maarten en tenslotte in 2013 in Trinidad. Met hun kinderen Bryn en Bethany hebben we een jaar geleden nog een tweetal weken samen doorgebracht toen zij te gast waren op de “Twentse Meid” hier in Jamaica.

Kerst 2015 op het schip de "Twentse Meid" in Negril (Jamaica). Bethany en Bryn logeerden op de Twentse Meid.

De 18-jarige Bethany heeft begin 2016 een baan aangenomen als bemanning van een luxe zeiljacht. Dit jacht is nu afgemeerd in Port Antonio, 100 km hier vandaan. Een paar dagen geleden was Bethany bezig met werkzaamheden in de mast toen de lijn, waar zij aan gezekerd was, loskwam waardoor zij vanaf een hoogte van 12 meter op het dek smakte. Ze is direct naar het ziekenhuis gebracht, maar de verwondingen waren van dien aard dat zij niet meer gered kon worden......

Cayo Blanco, Cuba

Donderdag 9 maart 2017 tot en met dinsdag 14 maart 2017

Positie Cayo Blanco: 21°38.644 N 79°53.385
We gaan 's avonds ankerop voor een tocht van 40 NM naar Cayo Blanco. De windrichting wordt in deze regio sterk beïnvloedt door het land. Overdag warmt de zon het land op, de lucht boven land stijgt op en er ontstaat een luchtstroming, wind dus, vanuit zee richting land. 's Nachts koelt het land verder af dan de zee (de zee is 28 graden) en er ontstaat een stroming van land richting zee. Dit is een wind van ongeveer 4 Bf en vannacht gaan we hier dankbaar gebruik van maken.

Gelukkig kloppen de voorspellingen van de landwinden en we gaan na een heerlijke nachtelijke zeiltocht (helaas geen vis) om 08:00 uur voor anker tussen de riffen voor het mooie eiland Cayo Blanco. Het eiland heeft een mooi zandstrand in het noorden en de rest van de kust van dit mini-eilandje is bezaaid met koraalstenen en voor een wandeling meer dan de moeite waard. Cayo Blanco is onbewoond maar er komen dagelijks toeristen vanuit de stad Trinidad en een groot resort, 5 nm hier vandaan.

Zodra de toeristenboot terug is naar Trinidad, hebben wij het hele eiland voor ons alleen.

Op de achtergrond een zeilschip, op weg naar Trinidad.

Op het eiland staat een vuurtoren.

Als we dichterbij komen, zien we dat de fundering van deze vuurtoren bestaat uit een oud olievat, volgestort met beton.

Het is een heerlijke rustige ankerplek, maar verder is er niet veel te beleven. We maken een praatje met een Zweedse boot en we gaan een avond gezellig borrelen op de boot van de Duitsers Michael en Heike van de “FantaSea”.

Na een paar dagen “rust” dient er zich een perfect weergaatje aan voor de overtocht naar Jamaica. We besluiten om Cuba en de Jardins de la Reina te verlaten en maken ons op voor de zeilreis van 260 NM (400 km) naar een nieuw land, “Yeah Man”!