Naar Cayo Granada, Cuba

Zaterdag 16 januari 2016 

Positie Cayo Granada: 20°37.396 N 78°15.036 W
’s Morgens komen de vissers weer in de baai voor anker en alweer wordt een vis aangeboden en dit keer is het een grote baracuda… Ze verklaren dat zelfs de Cubaanse regering de Barracuda in het zuiden veilig heeft verklaard voor consumptie en dat er hier geen risico op Ciquantera is. De Barracuda's die zij vangen gaan gewoon naar de winkels en restaurants in Cuba.

We zijn nu zover gerustgesteld dat we de Barracuda willen eten en we we besluiten om de vis te fileren en vervolgens te roken. Jammer dat wij de vangst van afgelopen donderdag overboord gezet hebben.

Even later gaan we ankerop voor een volgend eilandje en onderweg weten we nog een kleine cera aan de haak te slaan. Het eiland waar we nu voor anker liggen, is ook geheel bedekt met mangroven en we kunnen hierdoor niet aan land. We nodigen de familie Benning uit voor een proeverij van gerookte Barracuda en gerookte Cera, lekker en gezellig.

Op de voorgrond 2 verschillende soorten gerookte vis. 

Vissers in Cayo Media Luna, Cuba

Vrijdag 15 januari 2016

Positie Cayo Media Luna: 20°34.099 N 77°53.402 W
’s Morgens komt een lokale vissersboot hier in de baai voor anker. Even later stappen er drie vissers in de bijboot en gaan peddelend naar de Twentse Meid. We zien dat ze twee flinke vissen aan de familie Benning geven. Even later komen de heren ook naar de Rafiki. Er worden twee grote cera’s, een familielid van de Spaanse makreel, in het gangboord gelegd. We vragen of ze er geld voor moeten, maar dat willen ze heel duidelijk niet. Ze willen eigenlijk niets, maar als we aandringen willen ze iets speciaals te eten of te drinken, Cola of zo. Het zijn twee flinke vissen en de mannen zijn zo sympathiek dat we ze een fles Panamese rum geven.

Vissers brengen ons een heerlijke vis.

Wat een enorm verschil met de mensen in de vorige landen waar we zijn geweest…..
Aan het begin van de avond gaan de vissers weer ankerop voor te vissen, dit is blijkbaar nachtwerk.

Los Jardines de la Reina, Cuba

Donderdag 14 januari 2016

Positie Cayo Media Luna: 20°34.099 N 77°53.402 W
De eerste 30 nm is heerlijk bezeild, maar in de loop van de nacht zakt de wind verder af en we moeten om 04:00 uur zelfs de motor bijzetten. Na 3 uur motoren is de tocht weer bezeild, maar de laatste 25 NM binnen het rif moeten we helaas de motor weer bijzetten. Wanneer we op de ondieptes in de archipel aankomen, krijgt Marlène de eerste beet, een mooie barracuda. Deze willen we echter niet eten in verband met ciguatera. Ciquatera is een gif dat aangemaakt wordt door een algensoort, welke in de koraalriffen in bepaalde regio’s voorkomt. Ciquatera hoopt zich in de voedselketen in het ecosysteem op, zodat met name grote roofvissen die op het koraalrif jagen hoge concentraties ciquatera kunnen bevatten. Ciquatera is voor de mens erg gevaarlijk. Het gif is thermostabiel, dus het wordt door koken niet afgebroken. Wanneer een besmette vis gegeten wordt, krijgt de persoon last van diarree en overgeven. Vervolgens ontstaan neurologische symptomen zoals sensaties van koude, hitte en jeuk. Daarnaast heeft het gif effect op de hartslag en kan in enkele gevallen zelfs leiden tot de dood. We zijn dus erg huiverig voor dit gif en met name de barracuda is een van de risico vissen. In Panama komt ciquatera niet voor, zodat we daar gewoon barracuda gegeten hebben. Jamaica ligt al in de risico-zone, maar toch wordt daar barracuda in het algemeen gegeten. In het verder noord gelegen Cuba wordt aangegeven dat de barracuda’s in het zuiden van het eiland veilig zijn, maar wij willen het risico echter niet nemen en besluiten de vis te gebruiken voor aas.

Barracuda met zijn zeer scherpe tanden.

Vervolgens vangen we binnen het uur nog 4 barracuda’s (!) waarvan de grootste 90 cm is. Al deze vissen worden teruggezet en we besluiten om het vissen te laten voor wat het is.

Om 17:30 uur laten we het anker naast de Twentse Meid in de modder zakken. We liggen rondom eilanden met mangroven en het is heerlijk rustig. Dit in tegenstelling met Montego Bay, Jamaica.

Vertrek richting Cuba

Woensdag 13 januari 2016

Net voor vertrek slaan we nog verse etenswaren in voor de overtocht naar Cuba en ons verblijf op de eilanden van de “Los Jardines de la Reina”, de tuinen van de koningin. We bellen de douane en immigratie en even later kunnen we lekker makkelijk in het restaurant “Pier One” uitklaren.

"Pier One", het restaurant, waarvoor we voor anker liggen.

Uitzicht op Montego Bay.

De boot van onze buurman is een klein beetje groter. Dit jacht is gebouwd in Nederland.

De tocht is ongeveer 120 NM en samen met de Twentse meid gaan we om 16:00 uur ankerop.

De "Twentse Meid" onder zeil. 

Flower Hill, Jamaica

Dinsdag 12 januari 2016

Positie Montego Bay: 18°28.192 N 77°55.578 W
Marlène en ik gaan vandaag een laatste wandeling maken in de heuvels rond Mobay. We nemen de route-taxi naar het dorpje Flower Hill. Dit dorp ligt op 400m hoogte en je kijkt vanaf hier over de Caribische zee uit. We nemen vervolgens de weg/pad naar de kust naar het plaatsje Iron Shore. In het begin lopen we over een zandweg door de prachtige natuur. Halverwege de tocht verandert dit beeld plotsklaps. We zien vanaf nu alleen nog maar luxe bebouwing. We lopen langs de vele super luxe villa’s die hier in deze schitterende omgeving gebouwd zijn.

De ene villa na de andere. Alle rijken wonen hier bij elkaar.

De molen en het aquaduct voor de verwerking van rietsuiker.

Bij de kust aangekomen, praten we nog even met de vissers van Iron Shore. Zij wonen in kleine houten huisjes aan het water en verdienen hun geld met de verkoop van vis. Tussen de laatste villa en het vissersdorp ligt nog geen kilometer. Wat is hier een enorm groot verschil tussen rijk en arm.

Vissersdorp Iron Shore.

Vissers in Iron Shore.

Verkooppunt van vis.

Vanuit Iron Shore nemen we de plaatselijke bus (€ 0,60 pp) terug naar de stad.

Mobay toeristenzone, Jamaica

Maandag 11 januari 2016

Positie Montego Bay: 18°28.192 N 77°55.578 W
We maken een wandeling richting het strand en het vliegveld. In het begin kom je alleen lokale mensen tegen. Op een gegeven moment verandert dit. Er stoppen continue bussen met toeristen, er liggen grote hotels en je ziet geen lokale mensen meer. De afscheiding tussen de lokale bevolking van Jamaica en de toeristen is op dit eiland en met name hier in Mobay echt bizar. Er komt hier nagenoeg dagelijks een cruiseboot aan met duizenden toeristen. Ook de vele (all inclusive) resorts zijn, zeker in deze periode, volgeboekt. Kom je echter in het centrum van Montego Bay dan zie je TOTAAL GEEN toeristen. Sporadisch zie je een paar blanken die duidelijk met een lokale “gids” de stad verkennen. Blijkbaar worden alle toeristen op de cruiseboten en op de resorts gewaarschuwd om niet alleen op pad te gaan, omdat dit in de ogen van deze organisaties “gevaarlijk” is…. Wij vormen dus in deze stad (en omgeving) een uitzondering omdat we zonder begeleiding “los” rondlopen. Het gevolg is dat we voortdurend aangesproken worden voor “taxi, taxi”, “where are you going?” en lopen regelmatig Jamaicanen met ons mee om ons delen van de stad te laten zien die we al lang kennen. We zijn voortdurend een bezienswaardigheid en we worden ook vaak behandeld als onbeholpen toeristen die geen notie hebben van de gemeenschap hier op dit eiland. Een erg vervelend gevolg hiervan is dat het discriminatie in de hand werk.

Werkplek van de Life Guard. In ieder geval uit de zon.

Per dag landen er vele vliegtuigen in Montego Bay.

Jamaicanen gaan ook zwemmen.

Animatieprogramma voor de toeristen.

Toeristenpolitie. Zij helpen de toeristen om hun weg te vinden.

Door deze aangeprate angst voor de lokale bevolking, nemen toeristen voor hun vervoer in Jamaica uitsluitend luxe taxi-busjes met airco en geblindeerde ramen. Deze busjes staan in grote getalen geparkeerd op de luchthaven, bij de cruiseboot terminal en ook bij restaurant Pier One. De lokale bevolking maakt geen gebruik van deze busjes. De prijs van de deze busjes is extreem hoog. Voor een ritje van ongeveer 3-5 km wordt al snel $15 -20,- US pp. gerekend! 

Openbaar vervoer in Jamaica bestaat uit route-taxis en buslijnen. Deze worden dus uitsluitend door de lokale bevolking (en door ons) gebruikt en zijn erg goedkoop. Voor de rit met een route-taxi naar bv Anchovy (een paar dagen geleden voor onze wandeling), ongeveer 10 – 15 km, betaalden we nog geen € 1,- pp. De bus is nog goedkoper, maar rijdt minder frequent. Het gevolg van bovenstaande situatie is ook dat je in de route taxi en in de bus voortdurend aangestaard wordt met blik van “wat moeten die blanke mensen hier in de bus?”.

Maar is het dan onveilig? Volgens ons totaal niet. Wij hebben in Jamaica nog nooit enig vorm van gewelddadig of crimineel gedrag richting ons meegemaakt. Volgens ons komt dit met name door de Amerikanen die al heel hun leven overdreven gewaarschuwd worden voor het gevaar van het onbekende….  Al met al een trieste situatie met als dramatisch gevolg dat de plaatselijke bevolking totaal geen voordeel heeft van de vele duizenden toeristen op dit eiland.

Montego Bay, Jamaica

Zondag 3 januari 2016 tot en met zondag 10 januari 2016

Positie Montego Bay: 18°28.192 N 77°55.578 W
Op de Rafiki wordt begonnen met het onderhoud van Harry, onze automatische piloot. We maken de ruimte bij het roerkwadrant vrij, de duw-arm wordt verwijderd, gedemonteerd, gesmeerd en vervolgens weer gemonteerd. In de ruimte bij het kwadrant is het erg nat en het blijkt dat deze nattigheid afkomstig is van lekkage bij de hennegatskoker en van het zwemplatvorm. We verwijderen daarom het teak van het zwemplateau en vervolgens wordt het zwemplateau met glasvezel en epoxy dicht gelamineerd.

De vetnippel op de hennegatskoker is doorgeroest. Deze wordt vervangen en er wordt nieuw vet in de hennegatskoker geperst. De ruimte van het roerkwadrant wordt vervolgens schoongemaakt en het klus is klaar.

Wanneer we ’s nachts tijdens een overtocht een probleem aan dek hebben, gebruiken we de dek-lichten om alles goed in het licht te zetten. De peertjes in deze dek-lichten zijn speciaal, dit zijn zogenaamde tractorlampen en moeilijk/niet in de Carieb te verkrijgen. In Colon hebben we bij een LED-winkel twee grote LED-verstralers voor een auto gekocht. Deze krachtige schijnwerpers worden in de bezaan- en hoofdmast geplaatst. De verlichting is nu overdadig en we zijn erg tevreden over het resultaat.

We maken een gas-run naar het plaatselijke gas-afvulstation, de zogenaamde gasfabriek en we hebben weer voor 5 maanden gas aan boord. Diesel en benzine wordt aangevuld en natuurlijk de voorraad levensmiddelen. 

Maar tussen de werkzaamheden maken we ook tijd vrij om leuke dingen te doen. Bij de ingang van de baai van Mobay ligt een rif waar we regelmatig toeristenbootjes hun gasten laten snorkelen. Samen met de jeugd van de Twentse Meid gaan we dit rif snorkelend verkennen maar we zijn blijkbaar erg verwend: het rif is voor onze maatstaven niet erg bijzonder…

Vlinders op bloemen.

Ackee, een groente of fruit wat we alleen in Jamaica gezien hebben.

Papaya.

Spinneweb.

We gaan een keer lekker uit eten bij “Pier One”. De steak is heerlijk, dit restaurant is niet voor niets het beste in de hele omgeving.

En dan is er actie bij de “Twentse Meid”. We zien iemand de lucht in gaan met een soort parachute, het is de spinnaker van de boot. Een spinnaker is een zeil met een groot oppervlakte en gemaakt van een lichte doeksoort zoals parachute stof. Dit zeil wordt met licht weer gevaren bij een voor-de-windse koers. Maar je kunt de spinnaker ook gebruiken voor een andere bezigheid, namelijk spinnaker-vliegen. De jongens (Marijn en Bryn) gaan een voor een omhoog, maar dan wordt de wind te sterk. Marijn vliegt op een moment boven de mast van de “Twentse Meid”, dus ongeveer 20 meter hoog. Tijd om te stoppen.

Film volgt.