Colon - Portobello, Panama

Vrijdag 15 mei 2015

Positie Portobello: 9°33.416 N 79°39.567
De tocht met een volle Rafiki van Colon terug naar Portobello is helaas niet helemaal bezeild, maar gelukkig hebben we voor deze situaties nog een motor. Het eerste deel kunnen we zeilen, maar we moeten regelmatig overstag. De route die we hierdoor maken is niet de kortste, maar met tegenwind de enigste mogelijkheid. Na een hele dag zeilen en het laatste stuk op de motor, laten we net voor het donker het anker vallen in de baai van Portobello.

De baai van Portobello.

Inkopen Colon, Panama

Donderdag 14 mei 2015

Positie Colon: 9°21.840 N 79°53.602
We doen onze boodschappen en we zijn blij dat we op het einde van de dag alles bij elkaar hebben, zodat we de volgende dag weer terug kunnen naar Portobello. Colon blijkt een van de gevaarlijkste steden van Panama te zijn. Foto’s maken is dus geen optie, met de mobiele telefoon in je hand rondlopen is not done. Wandelen van de ene plaats naar de andere wordt sterk afgeraden. Op bijna iedere hoek van de straat staat een militair of een politieman, gewapend en voorzien van kogelvrij vest. Bijna iedereen neemt in deze stad een taxi. Gelukkig zijn de taxi’s in Panama erg goedkoop. Voor $1,25 brengt een taxichauffeur 2 personen van de ene plaats van de stad naar de andere.

Portobello - Colon, Panama

Woensdag 13 mei 2015

Positie Colon: 9°21.840 N 79°53.602
We zeilen met een heerlijk bakstag windje naar Colon om te gaan bunkeren. We hebben brandstof, gas en basisproducten nodig. We ankeren voor de jachthaven “Club Nautico”, waar ook een tankstation is. Dit is een ideale bunkerplek: tankstation aan de kade, de supermarkt en de belastingvrije zone zijn op loopafstand, de groente- fruit- en vleesmarkt is met de taxi te bereiken en de gasflessen worden in een dag gevuld.

Portobello, Panama

Donderdag 7 mei tot en met dinsdag 12 mei 2015

Positie Portobello: 9°33.405 N 79°39.568
Terug in Portobello maken we nog een paar wandelingen naar wat verborgen fortificaties hier in het oerwoud.

Dit deel van het fort zijn ze aan het opknappen.

Ook de natuur rondom de diverse forten is prachtig. Op de achtergrond horen we de brulapen schreeuwen.

Er zijn nagenoeg geen wandelingen uitgezet voor toeristen, dus de jungle kun je vanaf deze plek moeilijk verkennen. Wat ons ook langzamerhand opvalt is het natte klimaat hier in de baai. Het regent hier dagelijks en de zon komt nauwelijks door en dit druilerige weer gaat ons langzamerhand tegenzitten: het is tijd om het anker uit de grond te trekken!

Panama City, Panama

Woensdag 6 mei 2015

We nemen afscheid van Olga en Alexander en gaan naar Panama City. De oude stadskern is mooi, maar kleiner dan verwacht. Geen grote bouwwerken of fortificaties, maar wel mooie gerestaureerde panden.

Plaza de Francia.

Ook hier worden de mola's verkocht.

Net als in Colombia zijn hier ook voldoende hoeden te koop.

Mooie gerestaureerde panden.

Erg sfeervol.

Uitzicht op Panama city.

In de namiddag nemen we de bus weer terug naar onze vertrouwde Rafiki. Het was een super leuke belevenis waarvan de stad Panama City de minste indruk maakte.

Panamakanaal, Panama

Maandag 4 mei tot en met dinsdag 5 mei 2015

Tijdens het inklaren in Colon maken we kennis met een Duits koppel, die met hun boot Ghost een week later door het Panama Kanaal gaan naar de Pacific. Het bedrijf dat het Panama kanaal beheert, schrijft voor dat een particulier privé jacht, zoals een zeilboot, tijdens de passage van het kanaal voorzien moet zijn van:

- 4 lijnen van minstens 60 meter lengte.
- Stootwillen of autobanden rondom de boot.
- 4 personen aan de lijnen, de zogenaamde “line-handlers”.
- 1 schipper.
- 1 pilot, een zogenaamde “advisor”, een door het kanaal toegewezen expert tijdens de passage.

De advisor komt op een aangewezen tijdstip aan boord. Line-handlers kun je zelf zoeken/kiezen of deze kun je inhuren voor een bedrag van $ 75,- per dag. Daarbij moet je de line-handlers een slaapplaats bieden en mee laten eten. Vaak kiezen zeiljachten ervoor om bevriende en/of bekende opvarenden van andere zeiljachten in te zetten als line-handler. Dit is niet alleen praktischer en goedkoper maar ook voor de opvarenden zelf een hele leuke ervaring.

Tijdens ons onderhoud met de mensen van de Ghost geven we aan dat we graag als line-handler mee willen varen en we geven onze gegevens door. Drie dagen later krijgen we een e-mail van een Russisch zeiljacht met de vraag of we samen met hen mee willen varen naar de Pacific en we zeggen meteen ja! Drie dagen later gaan we met de bus naar Colon om vervolgens aan boord te gaan op het zeiljacht van Alexander en Olga uit Rusland. Wij, Olga en de schipper van de Ghost, Soren, zijn de handliners.

De pleziervaart gaat meestal in twee dagen door het kanaal. De eerste dag worden de jachten geschut tot aan het Gatun meer. De volgende dag wordt vanaf het Gatun meer de sluizen naar de Pacific genomen. Het kanaal is totaal 80 km lang. Het meeste werk is het graven van het kanaal en om dit zoveel mogelijk te beperken is het volgende bedacht. Bij de ingang van het kanaal worden de schepen in 3 etappes ongeveer 30 meter hoger gezet. Vervolgens is er een stuwmeer gemaakt door het gebied achter deze sluizen in te dammen. Dit kunstmatige meer wordt gevoed door een aanwezige rivier. Het zo ontstane meer is meer dan 2/3 van de totale lengte van het Panama kanaal, en dit scheelt natuurlijk een hoop graafwerk. Na dit meer is pas het echte gegraven kanaal. Aan het einde van dit kanaal is er een sluizencomplex die de schepen weer 30 meter lager op zeeniveau brengt, ook weer in 3 etappes.

Ingang van de eerste sluis, de Gatun sluis.

De zeilschepen zijn erg klein in verhouding met deze zeeschepen.

Op deze middag zijn er 4 jachten die door het kanaal gaan. Jachten mogen niet zelfstandig door de sluizen varen, er worden groepen van 2 of 3 boten gemaakt. Onze Russische boot wordt met lijnen vastgemaakt aan een groot plezierjacht van een Amerikaan die zijn bootje naar Alaska wil varen. Dus als tweetal varen we rond 4 uur in de namiddag de sluizen in en moeten vervolgens aanmeren aan een Panamese sleepboot. Plezierjachten mogen ook niet rechtstreeks aan de sluiswand aanmeren. De pleziervaart wordt met lange lijnen vanaf de kant begeleid, zodat ze de sluiswand niet raken. Zoals gezegd heeft iedere boot een advisor aan boord en deze praat via een portofoon met de schipper, de sluiswachters en de advisors op de andere boten. Het is hierdoor een heel palaver en door dit alles nogal een gedoe en het kost daarmee erg veel tijd. Wij als Nederlandse schippers zijn sluizen gewend en wanneer we in de eerste Panama-sluis om ons heen kijken, dan vinden we de sluis eigenlijk niet zo groot.

“Maar ja, het zijn dan ook de beroemde-Panama sluizen en in dit enorme complex kun je natuurlijk niet voorzichtig genoeg zijn, het zijn namelijk de grootste sluizen ter wereld.” zegt onze advisor van Amerikaanse afkomst. Als ik vervolgens zeg dat wij in Nederland grotere sluizen hebben en dat de schepen en pleziervaart deze zelfstandig nemen laat hij een smalend lachje zien, zoveel onzin heeft hij al lang niet meer gehoord…

Als we een paar dagen later weer aan boord internet hebben, zoek ik het voor de zekerheid toch even op:

                                                               Bouwjaar               Lengte   Breedte Diepte

Noordersluis IJmuiden                       1929                      400         50           15

Panamakanaal                                      1914                      304         33.5        12

Wij beseffen ons dat de meeste schippers in de wereld weinig of geen ervaring hebben met sluizen maar vergeleken met Nederland doen ze hier wel erg bureaucratisch, omslachtig en pietleuterig. Het is natuurlijk ook een soort werkverschaffing. Het Panama kanaal is de grootste werkgever en inkomstenbron van Panama. Voor een zeilboot vergelijkbaar met de Rafiki moet je $900,- betalen en dat is exclusief materiaal en hand-liners. Een groot containerschip betaalt ongeveer $250.000,- om door het kanaal te mogen varen. Er werken 10.000 mensen voor het Panama kanaal. Dit is voor bediening, begeleiding, organisatie en onderhoud.

Na het passeren van de eerst sluizen komen we laat in de middag aan op het Gatun meer. Hier liggen grote meerboeien die bedoeld zijn voor de grote vaart, maar ook de pleziervaart moet aan zo’n boei van 4 meter doorsnede, dwarsscheeps en met z’n tweeën, aanmeren. De advisor gaat van boord en Olga maakt een lekkere maaltijd klaar. ’s Avond is er nog een gezellige feestje en we maken het behoorlijk laat.

Het begint al donker te worden, we zijn bijna bij onze ankerplek op "Lago Gatun".

’s Morgens om 6:00 uur komt weer een andere advisor aan boord en varen we op de motor een kleine 30 km (!) over het Gatun meer. Hierna pas begint het eigenlijke kanaal. De indrukwekkende graafwerkzaamheden die hiervoor nodig zijn geweest, zijn in de omliggende rotsformaties figuurlijk af te lezen. Het kanaal is hier voor het grootste gedeeltelijk uitgehakt in heuvels van harde steen over een lengte van ongeveer 15 km. Ook nu nog zijn er werkzaamheden bezig in het kanaal voor onderhoud van de vaarweg en om het kanaal breder en dieper te maken. Het totale kanaal is gelegen in een dicht regenwoud en we zien zelfs een paar keer apen in de bomen aan de oevers van het kanaal.

In 1880 zijn de Fransen begonnen met de aanleg van het Panama kanaal, maar na 10 jaar ploeteren ging het bedrijf failliet en waren al 20.000 werknemers door tropische ziektes omgekomen. In 1903 ondernamen de Amerikanen een tweede poging. Het werk duurde 10 jaar en er werkten 75.000 mensen aan mee. Ook nu weer verloren duizenden mensen hun leven door met name gele koorts en malaria. In 1914 werd het kanaal officieel in gebruik genomen.

Na het passeren van dit “echte” kanaal zijn er weer een drietal sluizen waar we weer met veel gedoe en gepalaver geschud worden. Daarna zijn we op het niveau van de Pacific. Na 7 km komen we vervolgens bij de tweede brug die hier over het kanaal loopt, de Bridge of the Americas, en dan hebben we open zicht op de uitgestrekte Stille Oceaan. Om dit gepast te vieren wordt door Alexander een fles champagne ontkurkt. De beroepsvaart doet dit in 7-8 uur, de pleziervaart doet dit meestal in twee dagen.

Op de motor door het kanaal.

Treinen die de grote schepen begeleiden.

Onderweg naar Panama met links de schipper en rechts de advisor.

Bij aankomst in Panama wordt de advisor weer van boord gehaald.

We passeren de Centennial brug.

Uitzicht op de flatgebouwen van Panama.

’s Middags gaan we met Olga en Alexander nog even de omgeving van de ankerplek verkennen. Ook deze dag en nacht blijven we nog aan boord van deze leuke Russen.

Portobello, Panama

Donderdag 23 april tot en met zondag 3 mei 2015

Positie Portobello: 9°33.405 N 79°39.568
Portobelo is een mooie ankerplek, heerlijk kalm en beschut maar…..heel erg nat. Het regent hier vrijwel dagelijks. De baai en het dorpje is geheel omringd door dicht tropisch regenwoud en regelmatig hoor je brulapen.

Portobello.

Het is naast het eiland Porvenir in de San Blas de eerste mogelijkheid om in Panama in te klaren. Hiervoor halen we een stempel in het dorp en hiermee mogen we 72 uur door het land reizen. De volgende dag nemen we de bus voor een 1 ½ uur durende trip naar Colon. Hier gaan we weer het vertrouwde gevecht aan met de papieren tijgers van de bureaucratie van het inklaren. Na een 3 tal uurtjes hebben we dit stempelfeestje weer achter de rug en mogen maar liefst 1 jaar met de boot in de Panamese wateren vertoeven.

Colon is een vuile en vervallen stad die bekend is omdat hier de ingang van het Panama kanaal is. Om de economie te stimuleren heeft de Panamese overheid toestemming verleend om hier een belastingvrij gebied te ontwikkelen. Hier kunnen goederen verhandeld worden zonder eerst ingevoerd te worden in Panama. Deze zogenaamde Colon Free Zone is door zijn centrale ligging en zijn aansluiting op een van de belangrijkste wereld-handelsroutes zo populair dat er inmiddels meer dan 3000 bedrijven zijn gevestigd. Een bijkomend voordeel is dat je als particulier hier ook belastingvrij kunt kopen, zolang de hoeveelheid redelijk past in persoonlijk verbruik. Colon is naast bovengenoemde zaken ook een van de meest gevaarlijke steden ter wereld. Je wordt geadviseerd om geen fototoestel, telefoon, sieraden of veel geld mee te nemen.

Portobelo is een klein dorp met een paar Chinese supermarktjes om te provianderen. Verder een paar restaurantjes, barretjes en hostelletjes. Vanaf hier vertrekken veel open taxiboten om toeristen naar resorts in de buurt te brengen. Een andere attractie die door de taxiboten bezocht wordt is een strandje in een beschutte baai naast de baai van Portobelo.

Indrukwekkend zijn de fortificaties die de Spanjaarden hier gebouwd hebben. Aan beide kanten van de baai zijn nog mooie en vrij intacte forten te bezoeken. Erg aantrekkelijk is het feit dat de forten nooit gerestaureerd zijn en daardoor prachtig authentiek zijn. Het bezoeken van de forten, zeker die wat hoger in de heuvels van jungle liggen, hebben een hoog Indiana Jones gehalte. 

Fort in het centrum van Portobello. In het midden zie je de Rafiki liggen.

Het fort, gelegen aan de andere zijde van de baai.

Uitzicht vanaf het fort op Portobello en de voor anker liggende schepen.

Het is een leuk weerzien met de Bella Ciao. Zij maken nog een tussenstop in Colon en gaan dan verder naar st. Andres, een archipel van Colombia die hier 250 NM uit de kust ligt. Ok het weerzien met Erwin en Lambrini is prachtig. Wij hebben elkaar het laatst gezien in Montego Bay in Jamaica, een jaar geleden.

Op de kant zien we voor het eerst sinds twee maanden weer geasfalteerde wegen en auto’s. De openbare bussen zijn afgedankte schoolbussen van de VS. Tijdens hun tweede leven als bus in Panama worden ze helemaal gepimpt. Ze zijn compleet beschilderd met paintbrush figuren met een hoog kitschgehalte en hierdoor een opvallende en kleurrijke verschijning in het straatbeeld.

Vele weilanden. Soms met struiken en bomen, vaak ook met palmbomen.

We kunnen na een goede 2 maanden ook weer eens inkopen. Hiervoor moeten we met de bus naar Sabanitas, een uurtje rijden vanaf de ankerplaats. Hier zijn twee grote supermarkten waar we weer prima kunnen bunkeren. We kopen ook een voorraad vers vlees die ingemaakt wordt.