Bloody Bay (Jamaica)

Maandag 28 april 2014

Positie Bloody Bay: 18°21.106' N 78°20.261 W
Bloody bay dankt zijn naam aan twee historische zaken. In de eerste plaats werden in deze baai de op open zee gevangen walvissen geslacht, waardoor de zee rood kleurde door het walvisbloed. Daarnaast was deze baai ook berucht door de zeerovers die hier diverse keren rooftochten aan wal uitvoerden.

Heden ten dage is deze baai een toeristenoord. De baai is prachtig beschut en is omzoomd door een parelwit strand. De gehele baai is letterlijk volgebouwd met all-inclusieve toeristenresorts. Wij mogen aanleggen op het strand maar het is vervolgens moeilijk om naar de openbare weg te komen. De baai is in zijn geheel verkocht aan hotelketens die hier hun exclusieve resorts gebouwd hebben. Alleen de gasten van de diverse resorts mogen via de verschillende resorts in de baai komen. Zagen we in Montego Bay en in de baai van Lucea helemaal geen toeristen, zo zien we hier dus helemaal geen Jamaicanen…..

All-inclusive resorts.

Het is een rustige ankerplek en mooi helder water. We besteden onze tijd aan wat luieren en aan het schoonmaken van het onderwaterschip. Dit is weer redelijk aangegroeid en we zullen daarom ook in Curaçao het onderwaterschip opnieuw in de antifouling zetten.

 

Lucea – Bloody Bay (Jamaica)

Zondag 27 april 2014

Positie Bloody Bay: 18°21.106' N 78°20.261 W
Deze stralende zondagmorgen gaan we vroeg uit de veren voor een wandeling naar Mosquito Cove. Deze tocht start bij de ankerplek en gaat via het dorpje Jericho terug naar de kust. Het is een hele mooie wandeling door mooie landschappen en wat bamboe bosjes. Bij Mosquito Cove komen we bij de hoofdweg waar we een route-taxi terug naar Wayne’s bar nemen.

Het begin van de route loopt langs de rivier.

Mooie kleuren met het vroege ochtendlicht.

Het suikerriet ligt in rijen op het veld.

Weinig verkeer in Jericho. De geiten liggen gewoon op de doorgaande weg.

De rode route is de route naar Lucea, welke we gisteren hebben gelopen.

De blauwe route is de route van de ankerplaats naar Jericho en vervolgens naar Mosquito cove.

‘s Middags gaan we ankerop en zetten de zeilen voor de oostpunt van Jamaica, Bloody Bay. Onderweg betrekt het weer en we krijgen een onweersbui over ons heen. In de stromende regen gaan we voor anker.

Lucea (Jamaica)

Zaterdag 26 april 2014

Positie Lucea: 18°26.716' N 78°09.407 W
We liggen voor Wayne’s sportsbar waar we de dinghy veilig kunnen achterlaten.

De sportsbar is moeilijk te zien, alleen de buitenbar van Wayne's Sportsbar (blauw/wit) zie je vanuit de ankerplek.

Wayne is erg vriendelijk en hij vindt het geen enkel problem als je over zijn perceel naar de straat loopt.

We maken een wandeling door de baai naar het dorp Lucea, een leuke en interessante tocht. Het dorp Lucea zelf is niet veel soeps, behalve een markt en een pattiekraam was er niet veel.

Wat de mens ook wil, de natuur wint altijd.

Mocht je anker niet voldoende holding hebben, misschien is dit dan de oplossing?

Problemen met de Arbo-regels? Gebruik bamboe.....

Voor een brug blijft alles wat de rivier onderweg meeneemt drijven.

Op de terugweg kopen we bij een kraam een landkrab. Als teken dat hier krab verkocht wordt, hangt er een levende krab aan een touwtje. Een vrouw is de krabben, in een pan op een houtvuurtje, aan het koken. Wij kopen een krab die net uit de pan komt. Marlène probeert deze gelijk op de boot. Het vlees in de pootjes is heerlijk, maar een heel karwei voor een beetje vlees. De vrouw had ons ook laten zien, hoe we het lichaam van de krab moesten bewerken en eten, maar het lichaam hebben we in zijn geheel overboord gegooid.

Deze landkrab heeft vandaag nog geluk (is nl vandaag nog niet gekookt).

Deze zijn net gekookt. Hiervan kopen we er eentje.

Montego Bay - Lucea (Jamaica)

Vrijdag 25 april 2014

Positie Lucea: 18°26.716' N 78°09.407 W
In Jamaica zijn een aantal plaatsen waar customers en immigration aanwezig zijn. Als je in een plaats bent, waar zij aanwezig zijn, moet je je dus melden als je gaat en je moet aangeven waar je naar toe gaat. Je krijgt dan een cruisingpermit. Voor hun zijn alleen de plaatsen waar customers en immigration aanwezig zijn van belang. De overige ankerplekken ga je naar toe als tussenstop. We klaren in de morgen uit voor een tocht naar Port Morgan (Zuid-Oost Jamaica). Volgens de mevrouw van customers is dat niet mogelijk. Zij zegt dus dat we naar Kingston moeten. Hier willen we met onze boot absoluut niet naar toe, maar dat zien we dan later weer.   

In de middag gaan we ankerop voor een korte tocht van 15 NM naar de baai van Lucea (speek uit Lucie). De baai van Lucea is er rustig en het is een mooie beschutte ankerplek.

Net voor de baai van Lucea ligt één van de grootste resorts van Jamaica.

’s Avonds kijken we naar de eerste aflevering van het nieuwe seizoen van Flikken Maastricht.

Montego Bay (Jamaica), Roehampton

Donderdag 24 april 2014

Positie Montego Bay: 18°28.200' N 77°55.567 W
In alle vroegte komt een cruiseschip binnen. Het is wel een heel groot schip, wat moet aanleggen naast de jachthaven. De zee is op dat moment als een spiegel.

Deze foto's zijn genomen vanaf ons eigen schip.Op de achtergrond zie je de jachthaven. Deze ligt ver verwijderd van de stad. Je hebt altijd een taxi nodig om naar de stad te kunnen gaan. Bij Pier 1 lig je in het centrum van Montego Bay.

Wij vertrekken al om 7.00 uur richting busstation. We gaan met de bus naar Roehampton. Een klein gehucht in de bergen. We stappen uit in het centrum van Roehampton, een paar huizen, twee straten die bij elkaar komen en enkele mensen op de splitsing. De meeste hebben ’s morgens vroeg hun portie ganja, dit is de Jamaicaanse benaming voor Marihuana, voor de dag al gehad. Ze kijken ons wazig aan en denken volgens ons “ wat komen die in godsnaam hier doen, en dat op dit tijdstip”.

Het centrum van Roehampton, 2 huizen en wat volk op straat.

 

Er is vanuit dit dorp nog een weg, een verkorte route, die naar Mobay loopt. Deze weg is niet geschikt voor auto’s. Wij nemen deze route en lopen in een geweldige streek, zonder auto’s, enkele woningen en enkele mensen richting Mobay.

De wandelroute.

Enkele verdwaalde huizen.

Meer doden dan levenden in deze omgeving.

Uitzicht op Montego Bay. Op de achtergrond het cruiseschip.

Dit meisje wilde heel graag op de foto en poseerde in verschillende standjes.

We lopen tot we bij het industriegedeelte van Mobay komen. Daar nemen we een routetaxi terug naar Pier 1. ’s Middags gaan we nog even diesel tanken en de gasfles vullen.

Montego Bay (Jamaica)

Dinsdag 15 april 2014 tot en met woensdag 23 april 2014

Positie Montego Bay: 18°28.200' N 77°55.567 W
Het wordt een heel leuk weerzien met Erwin en zijn vriendin Lambrini en de scheepshond Otello. We komen niet uitverteld over onze belevenissen de laatste 2(!) jaar, we borrelen gezellig en hebben nog een leuke barbecue op de Rafiki. Natuurlijk is Marlène “aan haar stand verplicht” om ook samen met Erwin weer een balletje te slaan. Dit doen ze op de tennisbaan van de marina hier in Mobay. Marlène en Erwin gaan hier in de voege ochtend (07:00 uur!) met de dinghy naar toe terwijl Loud en Lambrini de afstand tussen Pier1 en de marina op dit onmenselijke tijdstip joggend afleggen. Het moet natuurlijk niet gekker worden. 

We maken samen ook een leuke wandeling naar het Waterwheelhouse en de Flint River, tenminste dat was de bedoeling. De taxichauffeur zet ons af bij het Waterwheelhouse. Helaas was deze niet meer in werking en er was ook geen water. Het water zou namelijk van de Flint River afkomstig zijn. Dan maar op zoek naar de Flint River. Na een flinke wandeling en een aantal maal vragen geven we het op. De Flint River is vandaag niet meer voor ons bereikbaar. We besluiten om als alternatief een taxi naar Midland Falls te nemen. De eerste paar taxichauffeurs vragen zoveel geld, dat wij aangeven dat we wel lopen. Dan komt er een vrachtwagentje voorbij. De dames mogen voorin, de heren moeten achterop in het zand gaan zitten. Hij brengt ons naar het volgende dorp. Nadat we iets gedronken hebben, gaan we met een volgende taxi naar de Midland Falls. Bij aankomst vragen ze echter idioot veel entree dat we gezamenlijk besluiten om de watervallen niet te bezoeken. We nemen vervolgens de bus naar Sav en van daaruit de volgende bus naar Mobay. ’s Avonds laat komen we thuis, moe en ons doel, de Flint River, niet bereikt. We hebben wel een leuke dag gehad.

Het waterwheel house.

Het aquaduct. Dit brengt het water van de Flint River naar het waterwheel house.

Een barretje waar we gekoeld drinken kunnen kopen.

Wanneer we na een sportieve ochtend (Marlène en Erwin met een racket, Loud en Lambrini met loopschoenen) terugvaren naar de Pier 1, zien we in de marina een bekende boot voor anker liggen, namelijk Double Trouble met Rien en Petra. We kennen elkaar van onze tijd in Curaçao. Met Rien en Petra gaan we nog een keer gezellig uit eten bij Pier 1 en ook zij komen een keer bij ons barbecueën. 

We bezoeken uiteraard Montego Bay nogmaals, de markt met de vele groente- en fruitkramen, het strand waar in het weekend alle lokalen bij elkaar komen, de vis coöperatie en de supermarkten.

En ook hier op de markt weer uien uit Nederland.

Jongens maken hun karren op met verschillende producten. Zij gaan de straat op om deze producten te verkopen.

Parkeerplaats voor de lege karren.

Dan krijgen we in Montego Bay wederom slecht bericht. Op zaterdag 19 april krijgen we bericht van Wilma dat Bram Bijloo een hersenbloeding heeft gehad, in coma is geraakt en vervolgens enkele dagen later overleden. Met Bram hebben we onze eerste grote zeiltrips gemaakt, namelijk van Madeira naar de Azoren en een jaar later van Dublin naar Falmouth. Na deze zeiltrips hebben wij de beslissing gemaakt om ook een grotere boot te kopen en langere trips te maken. Bram en Wilma zijn ook op wereldreis en we hebben elkaar al een paar maal net gemist, maar iedere keer zeggen we weer, we komen elkaar nog wel tegen. Helaas zal dit niet meer gebeuren. De dag erna gaan we nog even naar Sigrid. Zij ligt met haar boot aan een mooring in de marina. Zij vliegt zondag naar huis voor de begrafenis van haar vader. Sigried zeilt solo op de Lucky Bitch. Na het bericht van haar vader heeft zij zich erg alleen gevoeld. We zijn blij dat we nog even bij haar op bezoek konden gaan.

Marlène heeft ook nog het grootzeil gerepareerd in Mobay. Bij het opbergen van het zeil, zagen we dat het oog er bijna geheel uitgescheurd was. Met een nieuwe ring, webbing en sterk garen is het geheel weer gerepareerd en kan het zeil bij de volgende tocht weer gebruikt worden.

Het oog van het zeil wordt door Marlene gerepareerd.

Cienfuegos (Cuba) – Montego Bay (Jamaica)

Zaterdag 12 april 2014 tot en met maandag 14 april 2014

Positie Montego Bay: 18°28.200' N 77°55.567 W
In de namiddag gaan we ankerop voor een tocht van 260 NM naar Jamaica. De bedoeling is dat we een tussenstop maken bij de Archipielago de los Jardines. Er zou namelijk niet zo veel wind zijn en dan konden we op deze eilanden een gunstige wind naar Jamaica afwachten en zouden we achter het rif al langzaam naar het zuiden afzakken. We hadden besloten dat we bij redelijke wind de tweede doorgang zouden nemen (na 120 NM) en bij weinig wind de eerste doorgang (na 100 NM). Zeer onverwacht hadden we ’s avonds en de eerste nacht veel wind (vaak boven de 30 knopen) en de tocht was super bezeild. Een nadeel is dat we voor het ochtendlicht al beide ingangen gepasseerd waren. We vonden het te riskant om in het donker en met harde wind het rif te passeren.

In de loop van de tweede dag neemt de wind langzaam af totdat er op het einde van de middag geen zuchtje wind meer is. Tevens draait de wind gedurende de dag meer naar zuid, zodat de meest zuidelijke ingang van het rif helemaal niet meer bereikbaar is. Dan maar rechtstreeks naar Jamaica en de motor moet aan, helaas. 

Zonsondergang en zeer rustig water.

We hebben in deze regio al vaker vogeltjes aan boord gehad die verdwaald waren en volledig uitgeput de Rafiki als laatste redmiddel vinden voor een zekere verdrinkingsdood. De zwaluwen die echter van Cuba naar Jamaica willen, maken het echter wel erg bont. In de namiddag komen een 3-tal zwaluwen overvliegen en steeds landt er eentje van het groepje op de Rafiki. Het lijkt wel of ze de boot een beetje verkennen. Als de zon onder gaat landen de diertjes een voor een op het achterdek, gaan gemoedelijk naast elkaar zittend, genieten van de zonsondergang en vallen, gezellig dicht tegen elkaar gekropen, in een zorgeloze slaap. Wij lopen wacht en motoren door tot de morgen als we Jamaica in zicht krijgen. De ongenode gasten ontwaken, zien tevreden dat we voldoende gevorderd zijn, en verlaten zonder een woord tjielp van dank de Rafiki om heerlijk uitgerust naar Jamaica te vliegen. Het enige wat voor ons als soort van dank blijft liggen is een rijtje vogelpoep….

De eerste zwaluw, achter op de surfplank.

 

Vervolgens doet hij een dutje op de arm van Loud. Dan maar even niet lezen.

We gaan in de loop van de middag eerst voor anker voor de marina van Mobay (het alom geaccepteerde troetelnaampje van Montego Bay) om in te klaren. Als we weer legaal in Jamaica kunnen verpozen, gaan we weer ankerop om bij onze vertrouwde stek bij Pier1 de Rafiki af te meren.

De boten van de visserscoöperatie op de voorgrond, met de Rafiki voor anker en Pier 1 op de achtergrond.

Pier 1 met de Rafiki op de achtergrond. Dinghy kun je aanleggen bij Pier 1 en je kunt er heerlijk eten.

Na lange tijd hebben we weer internet, wat een luxe! We nemen onze mail door en we krijgen slecht nieuws van Monique Sijben. Mieke Tenten, vroeger een leidster van Olympia en docent bij de Nederlandse gymnastiekbond, is overleden. Niet lang geleden is Eric Berrevoets, vrijwilliger bij Olympia en een ex-collega van Loud, gestorven. Beide waren nog veel te jong. Met Mieke had Marlène vooral in haar beginperiode bij Olympia een zeer intensief contact. De familie Berrevoets (Ank,Eric en hun zoon) staat altijd klaar voor Olympia.
Als we de sites van de verschillende zeilers die we volgen bijlezen, zien we dat een van onze bevriende boten in de buurt is, namelijk de Sagitta met Erwin ligt op dit moment in St. Anne. Met Erwin hebben we 2 jaar geleden een mooie tijd doorgebracht op de Kaapverden en Erwin was daar het vaste tennismaatje van Marlène. We wilden gezamenlijk de Atlantische oceaan oversteken maar door persoonlijke omstandigheden moest Erwin op het laatste moment afhaken. De opstappers waarmee we de Atlantische oversteek gemaakt hebben, Antoine en Sebastiaan, waren eerst bij Erwin aan boord om samen met hem de overtocht te maken. Zie ons blog van maart 2012. We schrijven een mailtje naar Erwin en hij antwoordt dat hij morgen naar Montego Bay zeilt en dat hij bij ons zal ankeren.