Saltwhistle Bay (Mayreau) – Charlestown Bay (Canouan)

Zondag 18 november 2012

Positie Charlestown Bay: 12°42.441' N 61°19.727 W
Vandaag is het weer belabberd. Het regent de hele morgen en er is geen zonnetje te bekennen. We besluiten om verder noordelijk te zeilen naar het eiland Canouan. We gaan er van uit dat de gemiddelde lezer van ons blog nu geen idee meer heeft waar we zijn en ook te lui is om dit op te zoeken en zich dus nu afvraagt: “waar is dit nu weer?”. Vandaar dat we de lezers gaan verwennen met een “opfris”-plaatje, onder de noemer van “kijk, hier zijn we nu”:

Venezuela en Trinidad onderaan op de foto, Grenada net onder het omlijnde gebied en St. Vincent net boven

het omlijnde gebied. De meeste eilanden die ertussen in liggen "De Grenadines"  behoren tot St. Vincent.

 

Onze tocht van Carriacou, Petit St. Vincent, Union Island, Mayreau naar Canouan.

Chatham Bay (Union Island) – Saltwhistle Bay (Mayreau)

Zaterdag 17 november 2012

Positie Saltwhistle Bay: 12°38.872' N 61°23.514 W
Vanmorgen zeilen we verder noord naar het volgende eiland van de Grenadines, namelijk Mayreau. Dit is een heel klein eiland: 3 km lang en 2 km breed. We gaan voor anker in een baai met een stoere piratennaam: “Salt Whistle Bay”. In het Nederlands is deze naam niet meer stoer: “Zoute Fluit Baai”. Zoals alle baaien in dit gedeelte van de Carrieb is ook deze baai van het nivo “anzichtkaart”, een zogenaamd “plaatje”: beoordeel zelf maar.

Hier is het eiland op zijn smalst. Achter het strookje land komen de golven vanaf de

Atlantische Oceaan. Wij liggen gelukkig voor dit stuk grond, dus relatief rustig.

 

Enorme cactussen in het wild.

 

We maken een toer te voet over het eiland en internetten even in het dorp.

Chatham Bay (Union Island), wandeling naar top van de berg

Vrijdag 16 november 2012

Positie Chatham Bay: 12°36.184' N 61°26.954 W
’s Morgens ziet Loud twee waterschildpadden in de baai. Helaas hebben we hiervan geen foto’s. Het is een prachtige baai die nog redelijk ongerept is. Deze vrijdagmiddag verkennen we de heuvel aan de baai. Bovenop de heuvelrug heb je een prachtig uitzicht over Union Island, Clifton en de ankerplaats achter het rif.

Een baai met een prachtig strand, maar hoe kom je hier??

 

Uitzicht vanaf Union Island op de Tobago Cays. Er liggen heel wat meer

zeilschepen dan 1,5 maand geleden. Het zeilseizoen is begonnen.

 

Achter het eiland en voor het rif zie je de zeilschepen die voor anker

liggen in Clifton. Op de voorgrond zie je de ondieptes in het water.

 

We zien onderweg een paar kolibries en een leguaan van ongeveer 75 cm lang.
Tegen de avond komen Marion en Harald nog even buurten.

Clifton (Union Island) – Chatham Bay (Union Island)

Donderdag 15 november 2012

Positie Chatham Bay: 12°36.184' N 61°26.954 W
Vandaag gaan we ankerop en zeilen van de oostkant naar de westkant van het eiland, naar het paradijselijke Chatham Bay.

Chatham Bay.

We gaan hier in de middag voor anker en de eerste Boat Boy is er alweer. Het is dit keer de zeer vriendelijke, stotterende Tim. Tim is kok van een restaurantje hier in de baai en we besluiten om hier tegen zonsondergang iets te gaan drinken.
Nadat we ons eerste drankje besteld hebben, komen ook onze Duitse “stalkers” wat drinken: de bemanning van de “Rufus” komt ons tijdens de borrel gezelschap houden.
 

Clifton (Union Island) en omgeving

Woensdag 14 november 2012

Positie Cifton: 12°35.765' N 61°24.758 W
We gaan aan land in het dorp Clifton. Er is een kleine marina in Clifton waar plek is voor een 10-tal boten.

Haaien in een poel bij de marina.

 
Het dorp is heel kleurrijke en heeft een typisch Caribische sfeer en uitstraling. Mooie winkeltjes, hotels, restaurants en heel typische fruitstalletjes. We krijgen de indruk dat St. Vincent meer de Caribische sfeer uitstraalt dan het buurland Grenada.



Gesloten kraam op de fruitmarkt.

 

Het spreekt voor zich, welke kant we op moeten.

 

Een mooier uitzicht na de dood, kun je je bijna niet voorstellen.

 

Op de ankerplek komen we een fenomeen tegen dat we voor het eerst in Carriacou, Tyrrel Bay, tegengekomen zijn, namelijk de “Boat Boys”. Dit zijn lokale bewoners in een baai die de kost verdienen door zaken aan geankerde boten te verkopen. Dit is in het algemeen brood, groenten, rum, wijn, vis en kreeft. Andere Boat Boys proberen een moorring te verkopen zodat je niet de moeite hoeft te doen om het anker uit te gooien. In de ankerbaai van Clifton racen de Boat Boys af en aan. Met hun vrolijk geverfde speedbootjes met 40 – 70 pk buitenboordmotor onderscheppen ze elke boot die aan komt varen. Zelfs tijdens het ankeren werd ons al gevraagd of we groenten of vis wilden kopen. In het begin is dit leuk en apart maar vervolgens gaat het gejekker door de ankerbaai en het gezeur om iets te kopen je vervelen.

Tijdens ons verblijf in Trinidad hebben we (zie ons blog van Mei) kennis gemaakt met de Noor Bjorn op zijn mooie boot de “Carmen Sita”. Als opstapper had hij Shermel Lewis uit Union Island aan boord. ’s Middags vragen we in Clifton waar Shermel woont en even later is het een leuk weerzien met Shermel! We worden voorgesteld aan haar familie en praten met haar over de plannen van komend jaar.

Petit St. Vincent - Hillsborough, Hillsborough – Clifton (Union Island)

Dinsdag 13 november 2012

Positie Cifton: 12°35.765' N 61°24.758 W
Vanmorgen zeilen we terug naar Hillsborough (Carriacou) om uit te klaren uit Grenada. Nadat we de papieren tijger van de plaatselijke burocratie weer gevoed hebben en de nodige stempels in onze paspoorten geslagen zijn, gaan we weer naar een volgend land, namelijk St. Vincent.

Vlag St. Vincent.

 

 

St. Vincent is een voormalige Britse kolonie en volgens de overlevering heeft kapitein Blight, een paar jaar na de muitery op zijn schip “the Bounty”, hier de broodvruchtboom geïntroduceerd vanuit Polynesië (Stille Oceaan). En vanaf dit eiland is deze vrucht een belangrijke voedselbron voor de Carieb geworden. Het is maar dat je het weet.

Veel soorten fruit verkrijgbaar op de markt in Clifton.

St. Vincent bestaat uit een groot aantal eilandjes en het meest noordelijke en grootste eiland heet dan ook St. Vincent. De rest heeft als verzamelnaam “the Grenadines”. Deze eilandengroep is bekend door zijn paradijselijke stranden, schildpadden en koraalriffen. Een groot gedeelte van de filmserie “Pirates of the Caribiën” is hier in deze eilandengroep opgenomen.

We gaan voor anker bij Union Island, hier kunnen we inklaren. Om in te klaren moeten we naar het vliegveld(je) waar de douane en immigratie naast elkaar kantoor houden. We hoeven maar drie formulieren in te vullen en na 5 stempels zijn we nu officieel en legaal in dit land. Na het inklaren zien we nog twee bekenden in de ankerbaai: “Rufus” met Marion en Harald en “Gem” met het Franse gezin Gerard, Elenore en dochter Marin. Deze laatste heeft bij ons langszij gelegen in French Gyana, alweer 7 maanden geleden. Samen met de bemanning van de bovenstaande boten gaan we tegen de avond nog een “sundowner” drinken op “Happy Island”, een kunstmatig micro-eilandje. St. Vincent had een probleem met de enorme afvalberg conch-schelpen. De bareigenaar heeft de gemeente een voorstel gedaan om de schelpen te verwerken als fundering voor zijn eiland, gebouwd op het rif. Als tegenprestatie kreeg hij toestemming om op het eiland een bar te exploiteren.

Happy Island.

Na het eten gaan we in de avond nog even naar de “Rufus” om met Harald en Marion bij te kletsen.

Petit St. Vincent, Wandeling op Petit Martinique

Maandag 12 november 2012

Positie Petit St. Vincent: 12°32.005' N 61°23.163 W
Vandaag gaan we met de dinghy naar Petit Martinique. Het is een ander land en het klinkt heel ver weg, maar het is maar 5 minuten met de dinghy. Op advies van een bewoner van Carriacou moeten we de berg van Petit Martinique beklimmen. Op deze berg zou een mooie rotsformatie staan. Na een hele klim bergop en het einde van de weg, besluiten we toch weer naar beneden te gaan. De rotsformatie hebben we niet gevonden of bedoelt hij soms de stenen op onderstaande foto.

Zal dit de rotsformatie zijn. Wij vinden hem niet bijzonder.

Het blijkt al snel dat de hoofdbewoners van Petit Martinique niet mensen zijn, maar geiten. Overal naast de weg grazen ontelbare geiten. De flora op dit eilandje is meer Zuid-Europees, in de weide omtrek is geen jungle te ontdekken. Er zijn geen duidelijke paden en als je iets van de “bewoonde wereld” verwijderd bent, zie je overal troep. Buiten het dorp wordt het afval gewoon naast de weg gedumpt.

Tussen de struiken staat nog een sorteermachine,

maar wat moet hier gesorteerd worden???

Niet voorbereid op toerisme is dit eilandje met zijn bewoners wel een beetje koddig. Met gebrek aan mooi strand en mooie vergezichten heeft Petit Martinique te weinig te bieden om een grote trekpleister te worden. We drinken nog iets in een barretje bij de terugweg. Het enige bier dat ze hebben is....Heineken, gebrouwen in ons eigen vaderland.

Deur van de kroeg.

 

 

Als er 5 mensen in de kroeg zijn, is de kroeg vol.